Θυμάμαι μερικά γεγονότα από την πορεία Κούγια…

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θυμάμαι, πάνε αρκετά χρόνια, την υπόθεση του θάνατου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ήταν στα Εξάρχεια, μια δολοφονία μετά από πυροβολισμό από τον αστυνομικό Κορκονέα το Δεκέμβρη του 2006.

Ο Αλέξης Κούγιας ήταν ο πρώτος δικηγόρος υπεράσπισης του αστυνομικού Κορκονέα. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια, σήμερα, λέει ο κ. Κούγιας που έχει συμπληρώσει 50 χρόνια μάχιμης δικηγορίας.

Και μάλιστα είχε βγάλει πόρισμα, το επικαλέστηκε, ότι η σφαίρα είχε εξοστρακιστεί από το όπλο Κορκονέα σε τοίχο και μετά από μια σατανική πορεία, της σφαίρας, δια τεθλασμένης πορείας προσγειώθηκε στο σώμα, κεφάλι, δεν θυμάμαι, αυτό που θυμάμαι πάντως ήταν ότι ο νεαρός, το αμούστακο παιδί, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός.

Αυτά μου έρχονται αμυδρά στο μυαλό τώρα που έχει ξεσπάσει κουρνιαχτός στη υπόθεση Λιγνάδη.

Κάτι περίεργα πράγματα, ο Κορκονέας και ο Λιγνάδης είχαν και ο 2ος ακόμα έχει υπερασπιστή τον Αλ. Κούγια.

Η συνωμοσία της φύσης των ειδεχθών εγκλημάτων. Η ασύδοτη αλητεία των κρατούντων.

Και τότε οι πληρωμένοι παπαγάλοι –βλέπε Μάνδρου, Χασαπόπουλος και άλλοι πολλοί- είχαν βγάλει τα δικά τους συμπεράσματα. Για το καλό μας, την ενημέρωσή μας. Του κοινού τους.

Ακόμα βέβαια δεν έχω πάθει αλτσχάιμερ, στο τελευταία τσεκ απ ο γιατρός που επιστέφτηκα δεν μου ανέφερε κάτι σχετικό.

Είχε ξεσπάσει και τότε μεγάλος σάλος , θυμός.

Η ντροπή του κράτους πόλης. Μια βουτιά στον κόσμο μας.

Ίσως θα τον βοηθούσε, αν μπορούσε να διαβάσει την «Αποκολοκύνθωση» (Λατινικά: Apocolocyntosis) που έγραψε ο μέγας Σενέκας για τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Ήταν μία πικρή σάτιρα. Το μόνο που μπορούσε να του προσφέρει, αντί για την (αυτοκρατορική) Αποθέωση.