Και ποια η διαφορά από τον Όρμπαν;

Πολύ συχνά στη δημόσια συζήτηση, τα καθεστώτα όπως αυτό του Όρμπαν στην Ουγγαρία χρησιμοποιούνται ως "μακρινά" ακραία παραδείγματα χώρας που αποκλείνει από τις δυτικές αξίες και το κράτος-δικαίου. Όμως με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες, το παράδειγμα δεν είναι πια καθόλου μακρινό.

Μόλις πρόσφατα στη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων διατυπώθηκαν στον πλέον επίσημο τόνο επικρίσεις για τις κυβερνητικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, γεγονός που δείχνει ότι όσα κάποτε ήταν απλώς ψίθυροι ή εικασίες, τώρα είναι μια χειροπιαστή πραγματικότητα, που σε κάποιο βαθμό θεωρείται και φυσιολογική από εκπροσώπους της εκτελεστικής εξουσίας. Την ίδια ώρα ανώτατος δικαστικός προσφεύγει στο ΣτΕ, καταγγέλλοντας ως παράνομο τον διορισμό της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από τη νέα κυβέρνηση.

Στο προσφυγικό, μπροστά στην  κυβερνητική ανικανότητα, αξιοποιείται η ρατσιστική ρητορική και οι σαλβινικές πολιτικές "κλειστών κέντρων" και "φραχτών", προκαλώντας διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έρχεται στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής και της εσωτερικής ασφάλειας. Οι ανεξάρτητες αρχές έχουν -πρακτικά- καταργηθεί η χειραγωγηθεί στο πλαίσιο ενός συγκεντρωτικού μοντέλου εξουσίας, ενώ τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση συστημικά ΜΜΕ εκτός από την υποστήριξή της επιδίδονται σε μια άκρατη ηθικολογία σκοτεινών εποχών.

Το ερώτημα μέσα στο σκοτεινό τοπίο που διαμορφώνεται με τη συστηματική υπονόμευση του κράτους δικαίου είναι ένα: Πόσο διαφορετική είναι σήμερα η κατάσταση στην Ελλάδα  από την Ουγγαρία του Όρμπαν;