Μονόλογος
Παλιότερα οι όποιοι εχθροί ήταν πιο συγκεκριμένοι. Οι συμβιβασμένοι. Αυτοί που πάντα κοιτάνε πάντα μόνο τη δουλίτσα τους. Εκείνοι που για να πετύχουν τον σκοπό αγιάζουν κάθε φορά τα μέσα. Τα πάσης φύσεως αναρριχητικά φυτά στη δουλειά και τη ζωή. Κάποιοι που γεννήθηκαν ήδη γερασμένοι. Οι χωρίς καμιά αγωνία υπάρξεις... τέτοια. Οι Δεξιοί ήταν Δεξιοί και ξένοι, στο κέντρο έπαιζαν πάντα οι μεσαίοι και μέτριοι και η Αριστερά ήταν το μεγάλο σχολείο της συνειδητοποίησης και της ευαισθησίας. Από κόμματα δεν πέρασα ποτέ, τυχαίο ίσως, δεν ξέρω.
Στο πρόσφατο παρελθόν και σταδιακά η πόλη άρχισε να αλλάζει και μαζί της και εμείς. Οι άστεγοι στους δρόμους, οι ζητιάνοι σε κάθε καφέ που καθόσουν, οι κλειδωμένες πόρτες, τα προβλήματα στη δουλειά, η ελεύθερη πτώση μετά το 2004 και μέχρι να αρχίσει να φαίνεται ότι η κρίση θα είναι εξοντωτική. Όχι για τους λίγους, τους φτωχούς, αλλά για τη μεσαία τάξη, για τους περισσότερους, για όλους μας...
Εδώ και έξι χρόνια, είμαστε πια αγνώριστοι. Με το πιο επικίνδυνο αλλά και -το χειρότερο- οι ίδιοι, χάριν αυτών χρεοκοπήσαμε, χάρις αυτών εξαερώθηκε πακτωλός χρημάτων και όλοι αυτοί ξανά βάλθηκαν να μας σώσουν. Με τις αντοχές μας στο κόκκινο. Με την Κηφισιά μια έρημη σαν να την εγκατέλειψαν πόλη, μετά τις 9 το βράδυ, με τους περισσότερους να έρχεται λογαριασμός και να μας πιάνει πανικός, χωρίς αξιοπρεπή εργασία, με κάτι ψιλά από δω κι από κει, «από το τίποτα, κάτι είναι κι αυτό...», χωρίς ασφάλιση εννοείται, χωρίς καμιά προοπτική.
Χθες, παρακολουθούσα τον (από άλλη χώρα, μάλλον) πολιτικό στην τηλεόραση να βλέπει στη γωνία να έρχεται η ανάπτυξη, να επικαλείται τη μάνα του, που παίρνει 500 ευρώ σύνταξη, για να αποδείξει ότι ξέρει τι περνάμε. Δεν ξέρει. Δεν έχει ιδέα για την ακρίβεια. Γι' αυτό και προσπερνάει με ένα αμήχανο «ναι, έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες» και πάει εκεί που τον βολεύει ότι «δεν θα υπάρχει άλλο μνημόνιο». Μόνο που εκεί την έχω κλείσει την τηλεόραση για να μην τη σπάσω.
Ο πρώην Δήμαρχος ετοιμάζει να μπαγκάζια του πάλι για τον Δήμο. Πάλι θα μας σώσει από τους «βαρβάρους» Το μαγαζί είναι «μπακλαβάς γωνία». Ξέρεις τι είναι να τα έχεις όλα πληρωμένα.
Τα εξτρά είναι άλλη δουλειά.
Απόψε, βγήκα μια βόλτα, κύριε Θωμάκο... κι όλη η Κηφισιά είναι μια έρημος απελπισίας, οι ελάχιστοι άνθρωποι στον δρόμο βαδίζουν και παραμιλούν... Και μονολογώ κι εγώ, πως δεν θα ξαναγίνουμε ποτέ όπως παλιά, πως αυτό το σήμερα, το αβάσταχτο, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να το χειριστούμε και όχι να μας χειριστεί, να αντέξουμε και να παλέψουμε το άδικο και το παράλογο που κραυγάζει πια από παντού.
Τέλος μονολόγου.
