Κλαρινοδήμαρχος…

Το πρόβλημα με την εμφάνιση του Γιώργου Θωμάκου - και στην περίφημη φωτογράφιση-εμφάνισή του στο εστιατόριο 21 στο Κεφαλάρι είναι ότι δεν φοράει απλώς ρούχα. Ντύνεται κάτι. Όπως ντυνόμαστε στα μπαλ μασκέ. Και τα τελευταία 2,5 χρόνια -νομίζει ότι- ντύνεται και υποδύεται τον Δήμαρχο

Κάποιος από τους ιερείς ή τις ιέρειες της μόδας και του στιλ (μπορεί η Κοκό Σανέλ, μπορεί κι ο Οσκαρ Ουάιλντ) έχει πει ότι αν είσαι υπερβολικά κομψός, τρόπος του λέγειν, δεν μπορεί να είσαι καλοντυμένος. Κάποιος άλλος πάλι, ότι καλοντυμένος είναι αυτός που δεν προσέχεις τι φοράει. Τέλος πάντων, όπως και να ορίζεται ή να περιγράφεται ο καλοντυμένος, το σίγουρο είναι ότι ο Γιώργος Θωμάκος δεν εμπίπτει στη συγκεκριμένη κατηγορία.

Ακόμη και αν σταθεί μπροστά σε γκρι φόντο με γκρι κουστούμι δεν υπάρχει περίπτωση να μην προσέξεις τι φοράει. Γιατί είναι πάντα λάθος. Είτε εξ αρχής λάθος επιλογή, είτε φοράει – ό,τι φοράει – λάθος, είτε το ρούχο είναι πολύ (όπως συνήθως συμβαίνει) στενό, είτε πολύ κοντό, είτε ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Είναι ο άνθρωπος που έχει κατορθώσει να φορέσει ακόμη και λάθος γυαλιά – όπως τον θυμάμαι σε μία περσινή φωτογραφία έξω από το Δήμο.

Αυτό νομίζω ότι συμβαίνει διότι ο Γιώργος Θωμάκος δεν φοράει απλώς ρούχα. Ντύνεται κάτι. Όπως ντυνόμαστε στα μπαλ μασκέ. Και τα τελευταία 2,5 χρόνια -νομίζει ότι- ντύνεται Δήμαρχος. Μόνο ας του φτιάξει κάποιος τη στολή. Στολή  Δημάρχου μόνο το μαντηλάκι στο πέτο (αυτό δεν είναι ποσέτ), απλώς δεν υπάρχει.

Το είδαμε για μία ακόμη φορά στη φωτογράφιση για τις εμφανίσεις του στα δήθεν κοσμικά. Στήθηκε και ντύθηκε όπως νομίζει ότι στήνονται και ντύνονται οι Δήμαρχοι σε χαλαρές πόζες. Νομίζει όμως. Τόσους μήνες, τόσα σούρτα – φέρτα στα διάφορα εστιατόρια, τις τόσες επίσημες συναντήσεις χαμένες πήγαν. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια πολυσυλλεκτική φιγούρα, μια πορεία στην ιστορία του Έλληνα «γαμπρουδάκου» των τελευταίων δεκαετιών.

Είχε κάτι από Ερρίκο Μπριόλα του ’60, Λευτέρη Μυτιληναίο του ’70, Κωστή Χρήστου του ’80, Στέλιο Διονυσίου του ’90 και ιδιοκτήτη – μάνατζερ εταιρείας εισαγωγής και τοποθέτησης τεντών του millennium. (Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι, ο πρώτος ήταν σταρ των μελό, ο δεύτερος και ο τρίτος τραγουδιστές πίστας). Σαν μόλις να στεφανώθηκε, σε κλειστό κύκλο, και πέταξε μετά τη γραβάτα διότι «μετά τον γάμο θα ακολουθήσει γλέντι σε ταβέρνα με κλαρίνα».

Τι είναι όμως αυτό που κάνει ένα κουστούμι να δείχνει πάνω του «κουστουμάκι»; Δεν είναι μόνο ο σωματότυπος-τσαγιέρα, ούτε μόνο τα τροφαντά μπούτια που μετατρέπουν όλα τα παντελόνια σε κολάν. Είναι κι αυτό το σύνδρομο του αποσυνάγωγου, αποτυπωμένο στην έκφρασή του στις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Κάτι σαν η «Βαγγελίτσα στο Μανχάταν». Κάπου ανάμεσα στο «Τι κάνω εγώ εδώ πέρα;» και στο «Μπύθουλα δικέ μου!». Και αυτή η γκριμάτσα η μονίμως αιωρούμενη ανάμεσα στο προανάκρουσμα λυγμού και στον πονόκοιλο…

Το πρόβλημα είναι ότι ο Δήμαρχος Κηφισιάς, όχι κάποιας επαρχιακής πόλης, από τα Δικηγορίστικα κουστουμάκια, αυτά τα χιλιοφορεμένα, που έχουν πιάσει και 2 πόντους λίγδα που φορούσε στις εμφανίσεις στη Σχολή Ευελπίδων. Τόσο κατ’ ευθείαν που νομίζω ότι δεν πρόλαβε να βγάλει τα προηγούμενα. Για αυτό και διαγράφονται όσο δεξιοτέχνης κι αν είναι ο φωτογράφος στις φωτοσκιάσεις. Για παράδειγμα, η φωτογράφιση του συμπολίτη του, του «χρυσού Πατούλη», δείχνει πώς είναι να φοράει ένας Δήμαρχος, έστω κάποιου επιπέδου.

Προσωπικά, ως τρίτο μάτι, θα συμβούλευα τον δικό μας Δήμαρχο να πετάξει και τα μεν και τα δε και να δοκιμάσει κάτι άλλο. 

Κελεμπία ίσως…, προσοχή, κάτι τελευταίο, οπωσδήποτε με μαντηλάκι, για τα σάλια που τρέχουν.