Να λέμε και τα θετικά της Δημαρχίας Θωμάκου

Μετά την κατάντια της πόλης, οι πάντες επισημαίνουν τα αρνητικά σημεία αυτής της ιδιόμορφης θρησκευτικής-τίποτα διοίκησης και αρνούνται να δουν τα θετικά. Υπάρχουν, όμως, και θετικά σημεία.

Όλοι οι Κηφισιώτες γνωρίζουμε -το διδασκόμαστε στο σχολείο σε όλη τη μαθητική μας ζωή- πως οι Κηφισιώτες είναι γενναίοι, ήρωες και ανυπότακτοι.

Οι Κηφισιώτες δεν συμβιβάζονται με την ήττα.

Οι Κηφισιώτες πολεμούν μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους.

Αυτό λοιπόν καταφέραμε να το αλλάξουμε.

Οι Κηφισιώτες έχουν αποδεχτεί την ήττα τους.

Και τι θετικό υπάρχει σε αυτό;

Το θετικό είναι ότι οι Κηφισιώτεςς έμαθαν να χάνουν.

Υπάρχει και η ήττα στη ζωή. Το είχαμε παρακάνει επί δυο αιώνες, πετώντας από μάχη σε μάχη και θρίαμβο σε θρίαμβο. Δημιουργούσαμε σύμπλεγμα κατωτερότητας στους άλλους Δήμους.

Το να αποδέχεσαι την ήττα σου -χωρίς μάλιστα να πολεμήσεις- είναι πολύ Κηφισιώτικο.

Ούτε Μαρουσιώτες να ήμασταν.

Ακόμα και οι Μαρουσιώτες θα το πάλευαν λίγο παραπάνω.

Αλλά οι Κηφισιώτες είναι πιο Μαρουσιώτες κι από τους Μαρουσιώτες.

Το ότι μάθαμε να αποδεχόμαστε την ήττα δεν είναι το μόνο θετικό σημείο μετά την κατάντια της πόλης.

Κάτι πολύ θετικό ακόμα είναι πως -με την άνοδο του Θωμάκου στην Δημαρχία- αποδείχτηκε ότι και οι Κηφισιώτες είναι χάλια σαν τους Κηφισιώτες.

Οι Κηφισιώτες είναι ψεύτες, απατεώνες, ανήθικοι, χυδαίοι, σιχαμένοι και παρτάκηδες και ταλιροφονιάδες σαν τους υπόλοιπους Έλληνες.

Δεν είναι υπέροχο αυτό;

Δεν είναι αυτό μια τρανή απόδειξη πως είμαστε μια ενιαία πόλη;

Δεν είναι σπουδαία όλα αυτά που μας ενώνουν;

Εντάξει, κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει πως είμαστε ένα μάτσο χάλια αλλά είμαστε μια Κηφισιά. Ομοούσιο και αδιαίρετο. Σαν την Αγία Τριάδα.

Να, αμέσως-αμέσως, εντόπισα δυο πολύ θετικά σημεία που προέκυψαν για την Κηφισιά μετά την ντεμέκ-θρησκευόμενη κατάντια.

Και έχουν περάσει μόνο δεκατέσσερα χρόνια.