Τι όμορφα που είναι όλα
Πέρσι, αυτές τις μέρες, ζούσα μια από τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου. Σουλατσάριζα στο Αιγαίο και ήμουν ενθουσιασμένος που θα ερχόμουν στην Αθήνα να ψηφίσω ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.
Πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν χαρούμενος που θα επέστρεφα στην Αθήνα.
Ήμουν περήφανος για τους Έλληνες, ήμουν σίγουρος πως θα τα καταφέρουμε, είχα πάρει τα πάνω μου και είχα πλημμυρίσει από αισιοδοξία και θετική ενέργεια.
Και κοίτα να δεις, που σήμερα είμαι πάλι στην Αθήνα.
Και είμαι πολύ χαρούμενος, αν και θα ήθελα να ήμουν και κάπου αλλού για λίγη ώρα.
Αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα, και θέλω να το καταγγείλω αυτό. Και να το καταδικάσω.
Έχει χαρές η ζωή, έχει και λύπες.
Τι μ@λ@κίες γράφω;
Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι πως το έχουμε. Εύκολα.
Όλα θα πάνε καλά.
Αγάπη μόνο.
Έρωτες, φιλίες, τέτοια.
Θα τους σκίσουμε.
Μη μασάτε.
Μετά από όλα αυτά, είμαστε ακόμα όρθιοι.
Έχουμε νικήσει αλλά δεν το ξέρουμε.
Λίγο να αγαπηθούμε, λίγο να κάνουμε ένα ομαδικό όργιο για να έρθουμε πιο κοντά, θα ενωθούμε και θα τους πάρουμε σβάρνα.
Τυπικό είναι το θέμα, βρε αδερφέ.
Πρέπει να φύγω τώρα, να πάω σε μια χαρά.
Τα λέμε.
Venceremos!
(Έτσι θα γράφω από δω και πέρα. Φάση κι έτσι.)
Πηγή: pitsirikos