Γιατί παίρνουν στα σοβαρά τον Βαγγέλη Αυ--τη;

Είναι μεγάλος πειρασμός. Τόσο μεγάλος όσο και η παγίδα που κρύβει. Αλλά το να καταγγέλλεις με οργή και αγανάκτηση τις δηλώσεις του αντιδημάρχου Κηφισιάς μόνο εκείνον εξυπηρετεί. Γιατί τις καθιστά αντικείμενο σοβαρής συζήτησης. Αρα τις νομιμοποιεί

Το να υποστηρίζει ο γνωστός Βαγγέλας ότι κρύβετε ο Χιωτάκης πίσω από το  , είναι σαν να σου έλεγε ο Πάμπλο Εσκομπάρ ότι είναι εναντίον των ναρκωτικών. Σα να σου λέει ο Γιάννης Σπαλιάρας ότι είναι εναντίον του προγαμιαίου σεξ. Σα να σου λέει ένας κλόουν ότι πρέπει να ντυνόμαστε σοβαρά και να μη φοράμε makeup. Μοιάζει με τρολάρισμα. Πιθανότατα γιατί είναι.

Το κακό είναι ότι δεν απαντάς σε ένα τρολάρισμα με σοβαρότητα, γιατί τότε έχει επιτελέσει τον στόχο του. Που δεν είναι άλλος από το να σε γελοιοποίησει. Πώς; Μα καθιστώντας τον εαυτό του ισότιμο συνομιλητή σου. Οταν δηλαδή κατηγορείς έναν κλόουν π.χ. με το επιχείρημα ότι δεν είναι αρκετά σοβαρός, ποιος γελοιοποιείται;

Ο κλόουν ή εσύ;

Ε, το ίδιο συμβαίνει και με τις εξωφρενικά σουρεαλιστικές δηλώσεις του γνωστού και μη εξαιρετέου Βαγγέλα. Όταν απαντάς στην βλακεία περί των κουλών που ξεστομίζει ο Βαγγέλας μες την απελπισία του ότι «όλοι οι Κηφισιώτες δικαιούνται να έχουν την γνώμη τους και να διαμαρτύρονται» (σ.σ.: σώπα ρε γίγαντα, λες και δεν το ξέρουμε…) ή του ζητάει να παραιτηθεί γι’ αυτό που είπε (σ.σ.: δηλαδή γι’ αυτόν το λόγο;) δεν κάνει τίποτα άλλο από το να πιστοποιεί τον θρίαμβό του: προβιβάζει την αυθαίρετη τερατολογία του. Και την καθιστά θέμα συζήτησης.

Οταν κατηγορείς έναν κλόουν π.χ. με το επιχείρημα ότι δεν είναι αρκετά σοβαρός, ποιος γελοιοποιείται; Ο κλόουν ή εσύ;

Γι’ αυτό και δεν έχει κανένα νόημα να παίρνεις τον Βαγγέλα στα σοβαρά. Όσοι συντάσσονται με τα λεγόμενά του δεν περιμένουν αποδείξεις. Τον πιστεύουν. Γιατί; Γιατί έτσι! Γιατί τους συμφέρει. Ή γιατί τους προσφέρει έτοιμους αντιπάλους όπως το σύστημα, τη διαπλοκή ή τους εχθρούς του Όσιου. Οπότε καμιά λογική απάντηση δεν πρόκειται να τους πείσει. Το να επιχειρηματολογείς λοιπόν εναντίον του είναι σα να προσπαθείς να πείσεις τους φανατικούς οπαδούς του Σεραφείμ Πειραιώς ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι δάκτυλος του Αντίχριστου. Δεν γίνεται. Τουλάχιστον με τη λογική. Οπότε γιατί να τους κάνεις τη χάρη να τους μετατρέψεις σε συνομιλητές σου;

Και στο φινάλε, η προβοκάτσια (μια πρώιμη μορφή τρολαρίσματος) είναι μια από τις πλέον αγαπημένες τεχνικές αντιπερισπασμού και αποδυνάμωσης του αντιπάλου. Κι έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία

Προφανώς γι’ αυτό όσο ο Βαγγέλας πετάει τις τερατολογίες του, αισθάνεσαι ότι από μέσα του γελάει. Λες και το κάνει επίτηδες. Σαν κομμάτι ενός στρατηγικού σχεδιασμού. Με στόχο να προκαλέσει εκνευρισμό στους αντιπάλους του και να τους οδηγήσει σε λάθη. Σε υπερβολές. Να τους διασπάσει, να τους μπερδέψει και να τους αποδυναμώσει. Και τελικά να τους παγιδεύσει ώστε να παίξουν στο γήπεδό του. Δηλαδή να τους εξομοιώσει με τον κλόουν που ζητάει σοβαρότητα.

Αλλά στρατηγικό σχεδιασμό ο Βαγγέλας;, να παιδεύσει ο Βαγγέλας;, ξέρει να ξεχωρίζει την μέρα από την νύχτα, την δικιά του ο Βαγγέλας;

Ήμαρτον  Παναγία μου