Πριν δεν μείνει τίποτα να σώσουμε

Καθώς ο Ζελένσκι φαίνεται αποφασισμένος να πολεμήσει «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό», αυτοί οι Ουκρανοί αναρωτιούνται: «Τι θα απομείνει από εμάς όταν τελειώσουν οι μάχες;»

Υπάρχουν πρωινά σε καιρό πολέμου που η ίδια η σιωπή φαίνεται πληγωμένη.

Οι δρόμοι είναι ακόμα εκεί, αν και λιγότεροι άνθρωποι τους διασχίζουν. Τα χωράφια παραμένουν κάτω από τον γκρίζο ουρανό, αν και σε ορισμένα σημεία είναι σημαδεμένα από φωτιά. Κάπου ένας σιδηροδρομικός σταθμός ανοίγει τις πόρτες του, ένας φούρναρης ανάβει έναν φούρνο, μια γυναίκα τραβάει μια κουρτίνα - και για μια στιγμή η ζωή προσποιείται ότι δεν έχει σπάσει.

Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Και κάθε φορά που ένας νέος γύρος διαπραγματεύσεων, με τη συμμετοχή των Αμερικανών εκπροσώπων Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, τελειώνει με συγκρατημένα αισιόδοξα λόγια από τη Μόσχα που τις χαρακτηρίζουν ως προοδευτικές και ενθαρρυντικές, ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι επιστρέφει αργότερα στον σκληρό, ασυμβίβαστο τόνο που έχει γίνει γνωστός όλα αυτά τα χρόνια.

Ακούγοντάς τον, μένει κανείς με ένα οδυνηρό ερώτημα.

Πιστεύει ακόμα ότι η ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω συνεχούς αντίστασης, όποιο και αν είναι το κόστος; Ή μήπως η γλώσσα του πολέμου έχει ριζώσει τόσο βαθιά στην ουκρανική πολιτική σκηνή που μια άλλη γλώσσα - η γλώσσα του συμβιβασμού, της εξάντλησης και της επιβίωσης - έχει γίνει σχεδόν αδύνατο να μιληθεί;

Είναι ένα ερώτημα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αποφευχθεί καθώς η ίδια η Ουκρανία εξαφανίζεται, κομμάτι-κομμάτι, κάτω από τον πόλεμο. Η καταστροφή συνεχίζεται αύριο και μεθαύριο.

Η Ουκρανία έχει προκαλέσει ζημιές και στη Ρωσία. Οι επιθέσεις της έχουν φτάσει πέρα ​​από τα σύνορα και οι Ρώσοι πολίτες έχουν επίσης υποφέρει. Αλλά η κλίμακα και το βάρος της καταστροφής που υφίσταται η Ουκρανία είναι αδύνατο να αγνοηθούν. Η χώρα χάνει όχι μόνο κτίρια και υποδομές, αλλά κάτι πιο δύσκολο να μετρηθεί: τον ιστό της καθημερινής ζωής.

Ο πόλεμος είναι αρκετά επικίνδυνος όταν ένας εχθρός στέκεται πέρα ​​από τα σύνορα. Γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος όταν ένα έθνος αρχίζει να μαλώνει με τον εαυτό του.

Γι' αυτό κάθε διαπραγμάτευση αξίζει προσοχής. Ίσως αποτύχει. Ίσως τα λόγια που ειπώθηκαν γύρω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων να εξατμιστούν σαν ομίχλη πάνω από ένα ποτάμι. Ίσως οι στρατοί να επιστρέψουν στο πεδίο της μάχης και η οικεία γλώσσα των πυραύλων, των χαρακωμάτων και των θυμάτων να πνίξει για άλλη μια φορά κάθε άλλη φωνή. Αλλά οι διαπραγματεύσεις, όσο ατελείς κι αν είναι, είναι προτιμότερες από έναν ακόμη χρόνο γεμάτο τάφους.

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε μακρύ πόλεμο που το ερώτημα αλλάζει.

Στην αρχή, οι άνθρωποι ρωτούν: Πώς μπορούμε να κερδίσουμε;

Αργότερα αρχίζουν να ρωτούν: Πόσο θα κοστίσει η νίκη;

Και τέλος, μερικές φορές πολύ ήσυχα, θέτουν το ερώτημα που οι φοβισμένοι ηγέτες διστάζουν να ακούσουν:

Τι θα απομείνει από εμάς όταν σταματήσουν οι μάχες;

Η Ουκρανία έχει λάβει τεράστια υποστήριξη από τους Δυτικούς συμμάχους της. Μεγάλο μέρος αυτής της υποστήριξης έχει γεννηθεί από γνήσια συμπάθεια και την επιθυμία να υπερασπιστεί την ουκρανική κυριαρχία. Αλλά οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν επίσης τις δικές τους ιστορίες, στρατηγικά συμφέροντα και παράπονα σχετικά με τη Ρωσία - παράπονα που ανάγονται δεκαετίες πίσω.

Αυτή είναι η φύση της διεθνούς πολιτικής.

Αλλά η Ουκρανία δεν είναι σκακιέρα.

Είναι μια χώρα όπου οι άνθρωποι ξυπνούν πριν την αυγή επειδή έχει επιστρέψει το ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι μια μητέρα που περιμένει ένα μήνυμα από τον γιο της. Είναι μια άδεια καρέκλα σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Είναι ένας οπωρώνας την άνοιξη, που ανθίζει ενώ ακούγονται πυροβολικά κάπου πέρα ​​από τον ορίζοντα.

Όσοι συμβουλεύουν την Ουκρανία από άνετα γραφεία μακριά θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους όταν τελειώσει η συνάντηση.

Οι Ουκρανοί δεν μπορούν.

Θα παραμείνουν ανάμεσα στα ερείπια.

Ίσως ο Ζελένσκι θα έπρεπε τώρα να ακούσει όχι μόνο εκείνους που του λένε για πόσο καιρό μπορεί η Ουκρανία να συνεχίσει να πολεμά, αλλά και εκείνους που τον ρωτούν για πόσο καιρό μπορεί η Ουκρανία να συνεχίσει να καταστρέφεται.

Ίσως το μέλλον να απαιτήσει συμβιβασμούς που σήμερα φαίνονται αφόρητοι.

Ίσως η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ με τον τρόπο που κάποιοι φαντάζονταν κάποτε. Ίσως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση να παραμείνει ένας μακρινός ορίζοντας και όχι ένας άμεσος προορισμός. Ίσως ορισμένες πολιτικές φιλοδοξίες θα πρέπει να περιμένουν για μια άλλη γενιά.

Η ιστορία δεν δίνει πάντα στα έθνη το μέλλον που επιθυμούν. Μερικές φορές τους δίνει μόνο το μέλλον που μπορούν ακόμα να διαφυλάξουν. Δεν υπάρχει τίποτα το ντροπιαστικό στο να το αναγνωρίζουμε αυτό.

Η ειρήνη δεν είναι πάντα μια ανταμοιβή για τη νίκη. Μερικές φορές είναι μια πράξη θάρρους που αναλαμβάνεται προτού η νίκη γίνει αδιαχώριστη από την καταστροφή.

Ένας ηγέτης πρέπει να ξέρει πότε να πολεμήσει. Αλλά ένας ηγέτης πρέπει επίσης να ξέρει πότε να σταματήσει.

Οι πιο επικίνδυνες λέξεις σε καιρό πολέμου μερικές φορές δεν είναι λόγια του εχθρού. Είναι οι λέξεις που λένε σε ένα πληγωμένο έθνος ότι το αύριο θα είναι πάντα καλύτερο από το σήμερα, αρκεί να θυσιάσει λίγο περισσότερο.

Υπάρχει πάντα ένας άλλος λόφος. Μια άλλη επίθεση. Μια άλλη αποστολή όπλων. Μια άλλη εποχή. Και μετά ένας άλλος τάφος. Κάποια στιγμή, κάποιος πρέπει να κοιτάξει την ίδια τη χώρα.

Μια χώρα δεν είναι η κυβέρνησή της. Δεν είναι ο πρόεδρός της. Δεν είναι μια συμμαχία ή μια συνθήκη. Μια χώρα είναι ο λαός που παραμένει. Και ίσως αυτή είναι η στιγμή που ο Ζελένσκι πρέπει να θέσει στον εαυτό του το πιο απλό και δύσκολο ερώτημα από όλα:

Πόσο μέρος της Ουκρανίας πρέπει να καταστραφεί πριν ο κόσμος παραδεχτεί ότι η σωτηρία της Ουκρανίας πρέπει να έρθει πριν νικήσει τη Ρωσία;

Υπάρχει ακόμα χρόνος να το ζητήσουμε. Αλλά ο χρόνος, όπως όλα τα άλλα στον πόλεμο, ξοδεύεται. Και μια μέρα μπορεί να έρθει ένα πρωί που τα όπλα τελικά θα σιωπήσουν - και η τρομερή ανακάλυψη θα είναι ότι δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα για να ακούσει τη σιωπή.

Πηγή: RT