Ο Τόνι Μπλερ αναδεικνύεται σε ψεύτικο σωτήρα του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου
Καθώς το κόμμα καταρρέει υπό ανίκανη ηγεσία, ο πρώην πρωθυπουργός έχει επινοήσει τις δικές του δέκα εντολές που μόνο θα το δηλητηριάσουν περαιτέρω.
Αυτή την εβδομάδα, καθώς η καταστροφική αναμέτρηση για την ηγεσία των Εργατικών του Ηνωμένου Βασιλείου εντάθηκε, ο πρώην πρωθυπουργός των Εργατικών Τόνι Μπλερ πραγματοποίησε μια αξιοσημείωτη παρέμβαση στην οποία προσπάθησε μόνος του να σώσει το κόμμα από την πολιτική λήθη.
Η δραματική παρέμβαση του Μπλερ στην πολιτική των Εργατικών έλαβε τη μορφή ενός δοκιμίου 5.600 λέξεων - στο οποίο κατήγγειλε τον Κιρ Στάρμερ, επέκρινε τους διεκδικητές της ηγεσίας Άντι Μπέρναμ και Γουές Στρίτινγκ και, το πιο σημαντικό, παρουσίασε ένα ριζοσπαστικό πολιτικό μανιφέστο που πιστεύει ότι το Εργατικό Κόμμα πρέπει να υιοθετήσει εάν επιθυμεί να παραμείνει μια βιώσιμη δύναμη στην πολιτική σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το γεγονός ότι ο Μπλερ ένιωσε την ανάγκη να ενεργήσει με αυτόν τον πρωτοφανή τρόπο - από τότε που παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού το 2007, σπάνια παρενέβη στην πολιτική σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου - είναι, από μόνο του, ενδεικτικό της σοβαρότητας της υπαρξιακής κρίσης που έχει πλήξει πρόσφατα το Εργατικό Κόμμα.
Στο δοκίμιό του, ο Μπλερ κατηγορεί το κόμμα ότι δεν διέθετε ένα αξιόπιστο πολιτικό πρόγραμμα επί δεκαετίες - και είναι ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην αριστερά των Εργατικών, αναφερόμενος εύστοχα στην «άπειρη ικανότητα του Εργατικού Κόμματος για αυταπάτες».
Ο Μπλερ ορθώς ισχυρίζεται ότι ο Στάρμερ «δεν έχει κανένα συνεκτικό σχέδιο για τη χώρα» και περιγράφει τον Μπέρναμ ως καλό υφυπουργό όταν υπηρέτησε στο ίδιο το υπουργικό συμβούλιο του Μπλερ - πράγματι αμυδρός έπαινος - αλλά απορρίπτει βάναυσα την οικονομική του ατζέντα, που θυμίζει Κορμπιν. Ο Μπλερ ασκεί επίσης κριτική στον Στρίτινγκ για έλλειψη πολιτικής συνοχής και για την επιθυμία του να επανενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτές οι επικρίσεις είναι απολύτως βάσιμες και ο Μπλερ έχει δίκιο που αρνείται να υποστηρίξει οποιονδήποτε από τους άτολμους υποψηφίους για την ηγεσία των Εργατικών.
Αλλά ο Μπλερ έχει μια πιο θεμελιώδη και εύγλωττη κριτική να ασκήσει στους Εργατικούς - δηλαδή ότι, εκτός αν το Κόμμα ξεπεράσει τις πολιτικές διαμάχες για την αλλαγή ηγετών και υιοθετήσει μια ριζικά νέα, συνεκτική πολιτική ατζέντα, το Κόμμα είναι καταδικασμένο σε εξαφάνιση. Σύμφωνα με τον Μπλερ, «αν δεν μπορείς να συμφωνήσεις στην πολιτική σου κατεύθυνση, τότε δεν έχει νόημα να αλλάξεις τον ηγέτη σου». Αυτή η κριτική είναι επίσης βάσιμη.
Ο Μπλερ, ο οποίος ποτέ δεν υπέφερε από ψευδή μετριοφροσύνη, προχωρά στη συνέχεια στην παρουσίαση της προσωπικής του ατζέντας για την πολιτική σωτηρία των Εργατικών - την οποία ονομάζει μεγαλοπρεπώς «σχέδιο δέκα σημείων».
Φαίνεται ότι ο Μπλερ, ο οποίος πιστεύει ότι ο Θεός έχει καθοδηγήσει τους πολιτικούς του ελιγμούς στο παρελθόν, αυτή την εβδομάδα έχει αναδείξει τον εαυτό του στον ρόλο του σωτήρα των Εργατικών - με το δεκαπεντάγραμμο σχέδιό του να αποτελεί προφανώς μια κοσμική εκδοχή των δέκα εντολών, που θα οδηγήσει τους Εργατικούς στη γη της επαγγελίας όπου τους περιμένει εκλογική επιτυχία.
Το σχέδιο του Μπλερ είναι ένα αξιοσημείωτο πολιτικό μανιφέστο που έχει συντάξει ένας πρώην πρωθυπουργός των Εργατικών - αν και είναι πλήρως σύμφωνο με τις παγκοσμιοποιητικές προκαταλήψεις και την ελιτίστικη κοσμοθεωρία του Μπλερ.
Ο Μπλερ περιγράφει το σχέδιό του ως μια «ριζοσπαστική κεντρώα» πολιτική ατζέντα και προτρέπει τους Εργατικούς να:
- να υιοθετήσουν πλήρως την Τεχνητή Νοημοσύνη και να διευκολύνουν την εφαρμογή της κάνοντας ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας·
- να προωθήσουν φθηνότερη ενέργεια εγκαταλείποντας το μηδενικό καθαρό κόστος και την ατζέντα της πράσινης ενέργειας, και να αξιοποιήσουν πλήρως τα αποθέματα άνθρακα και φυσικού αερίου της Βρετανίας·
- να προβούν σε μια θεμελιώδη αναδιάρθρωση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας μειώνοντας τις συντάξεις και τα επιδόματα αναπηρίας και ψυχικής υγείας·
- μείωση των εταιρικών φόρων·
- μείωση του κατώτατου μισθού, κατάργηση της νομοθεσίας για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των εισφορών Εθνικής Ασφάλισης από τους εργοδότες·
- ξοδεύουν λιγότερα χρήματα στο NHS·
- να λάβουν δραστικά μέτρα - «ό,τι χρειαστεί» - για να βάλουν τέλος στην παράνομη μετανάστευση·
- να εγκαταλείψουν τα σχέδια επανένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση - με το σκεπτικό ότι η Βρετανία θα το πράξει από θέση αδυναμίας και, ακόμη πιο σημαντικό, ότι η ΕΕ αντιτίθεται στην προώθηση των συμφερόντων της Τεχνητής Νοημοσύνης και των μεγάλων τεχνολογιών· και
- δεσμευτεί να υποστηρίξει πλήρως την ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής.
Το πρόγραμμα του Μπλερ, ουσιαστικά, επιδιώκει να αποκαταστήσει τη Βρετανία ως κυρίαρχο έθνος-κράτος, με μια αναζωογονημένη οικονομία βασισμένη στην ελεύθερη αγορά και τη ριζοσπαστική τεχνολογική καινοτομία - απαλλαγμένη από τους περιορισμούς του κράτους πρόνοιας, την ιδεολογία του μηδενικού καθαρού κόστους, καθώς και τις συμφωνίες και υποχρεώσεις της ΕΕ και των διεθνών συμφωνιών και υποχρεώσεων - και άδοξα δεσμευμένη να υποστηρίξει τους εξωτερικούς πολέμους της Αμερικής.
Αυτή, φυσικά, είναι μια βαθιά συντηρητική ατζέντα - όχι κεντρώα - όπως επεσήμανε με χαρά αυτή την εβδομάδα ο ακροδεξιός πρώην βουλευτής των Συντηρητικών, Τζέικομπ Ρις-Μογκ. Χαρακτήρισε το σχέδιο δέκα σημείων του Μπλερ ως «μανιφέστο της δεξιάς», προέτρεψε τον ηγέτη των Συντηρητικών, Κέμι Μπάντενοχ, να το υιοθετήσει αμέσως και επαίνεσε τον Μπλερ που αποκάλυψε ότι δεν είναι τίποτα λιγότερο από «ένας αυταρχικός Συντηρητικός».
Οι Άντι Μπέρναμ και Γουές Στρίτινγκ, δικαιολογημένα, απάντησαν στο δραματικό σχέδιο του Μπλερ να μετασχηματίσει ιδεολογικά το Εργατικό Κόμμα κατηγορώντας τον ότι «παραβλέπει τον τρόπο με τον οποίο η ανισότητα διαμορφώνει τη σύγχρονη πολιτική», «παρερμηνεύει τις βαθύτερες αιτίες του λαϊκισμού» και υποστηρίζει μια παραληρηματική, ελιτίστικη ατζέντα βασισμένη σε απλή «τεχνολογική αισιοδοξία».
Είναι ενδιαφέρον ότι ούτε ο Μπέρναμ ούτε ο Στρίτινγκ απάντησαν στο συντηρητικό πολιτικό πρόγραμμα του Μπλερ διακηρύσσοντας ένα δικό τους συνεκτικό αντιπρόγραμμα.
Δεν υπάρχει, φυσικά, καμία πιθανότητα να υιοθετήσουν οι Εργατικοί το συντηρητικό σχέδιο δέκα σημείων του Μπλερ - ή, μάλιστα, οποιαδήποτε βιώσιμη πολιτική ατζέντα που μπορεί να οδηγήσει στην μακροχρόνια παραμονή τους στην εξουσία. Η σημερινή ηγεσία των Εργατικών είναι τόσο ανίκανη και διχασμένη που είναι ανίκανη να διατυπώσει ή να συμφωνήσει σε οποιαδήποτε συνεκτική, πόσο μάλλον αξιόπιστη ατζέντα - εξ ου και οι ασαφείς και αόριστες πρόσφατες πολιτικές δηλώσεις τόσο του Μπέρναμ όσο και του Στρίτινγκ.
Σε κάθε περίπτωση, το σχέδιο του Μπλερ θα οδηγήσει μόνο σε εκλογική καταστροφή για τους Εργατικούς - επειδή θα οδηγήσει τους ψηφοφόρους των Εργατικών της εργατικής τάξης στις βόρειες έδρες του «κόκκινου τείχους» στις αγκάλες της Μεταρρύθμισης που περιμένουν και θα αναγκάσει τους πιο προοδευτικούς ψηφοφόρους των Εργατικών στα νοτιοανατολικά να καταφύγουν μαζικά στους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.
Το γεγονός ότι ο Μπλερ είχε προτείνει ένα συντηρητικό ελιτίστικο πολιτικό μανιφέστο δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Ο Ρις-Μογκ, όπως και ο Μπλερ, πολιτικός με θρησκευτικές πεποιθήσεις, βλέπει τον Μπλερ ως «τον μόνο αμαρτωλό που έχει μετανοήσει». Αυτό, ωστόσο, αποτελεί παρεξήγηση του Μπλερ - ο οποίος δεν έχει μετανοήσει για τίποτα.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Μπλερ -σε αντίθεση με τον Γκόρντον Μπράουν- δεν είχε ποτέ καμία γνήσια σχέση με το Εργατικό Κόμμα της δεκαετίας του 1980 ή, το πιο σημαντικό, με το συνδικαλιστικό κίνημα.
Ο Μπλερ δημιούργησε το σύγχρονο Εργατικό Κόμμα τη δεκαετία του 1990 - μαζί με τον Πίτερ Μάντελσον, ο οποίος δυστυχώς πλέον έχει μια ευλογημένη, αν και ξεθωριασμένη μνήμη - και ήταν πάντα ένας αποφασισμένος αντίπαλος της αριστερής πτέρυγας του Κόμματος.
Πράγματι, ένα κίνητρο για την παρέμβασή του αυτή την εβδομάδα μπορεί να ήταν να καταστρέψει τις πιθανότητες του Άντι Μπέρναμ να γίνει πρωθυπουργός. Ο Μπέρναμ κάποτε καθόταν στο υπουργικό συμβούλιο του Μπλερ - εκείνη την εποχή φορούσε κοστούμια Αρμάνι - και είναι δύσκολο ακόμη και για έναν πολιτικό Πάπα να συγχωρήσει έναν αποστάτη, ειδικά έναν που, δεκαετίες αργότερα, υιοθετεί την αίρεση του Κορμπινισμού.
Ο Μπλερ ήταν πάντα ένθερμος υποστηρικτής της παγκοσμιοποίησης - ασπαζόμενος όλες τις ελιτίστικες παράλογες ιδεολογίες της, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής - και καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετούς θητείας του ως πρωθυπουργός προώθησε τα οικονομικά συμφέροντα των τότε αναδυόμενων παγκόσμιων ελίτ.
Ο Μπλερ ήταν πάντα κάτι σαν πραγματιστής, και η πρόσφατη μεταστροφή του προς το μηδέν αντικατοπτρίζει απλώς το γεγονός ότι οι γίγαντες της πράσινης ενέργειας έχουν πρόσφατα εκτοπιστεί στη Δύση από τους τεχνολογικούς γίγαντες ως κυρίαρχοι της νέας τεχνολογικά βασισμένης παγκόσμιας οικονομίας.
Πολιτικά, οι γίγαντες της τεχνολογίας είναι όλοι αυταρχικοί - δείτε τις ολοκληρωτικές τακτικές του Peter Thiel, του μέντορα του JD Vance, και την υποστήριξη του Elon Musk αρχικά για τη Μεταρρύθμιση, και πιο πρόσφατα (ο Nigel Farage δεν εκτιμά το να του υπαγορεύονται) για το ακόμη πιο δεξιό Κόμμα της Επαναφοράς. Αυτό πιθανώς εξηγεί, τουλάχιστον εν μέρει, την πρόσφατη στροφή του Blair προς την πολιτική δεξιά.
Μπορεί επίσης να είναι σχετικό το γεγονός ότι η δεξαμενή σκέψης του Μπλερ, με την ταπεινή ονομασία «Ινστιτούτο Τόνι Μπλερ», λαμβάνει σημαντική χρηματοδότηση από τις ισχυρές εταιρείες Big Tech.
Σε ένα ζήτημα, ωστόσο, ο Μπλερ παρέμεινε απολύτως συνεπής - στην ακλόνητη υποστήριξή του στους πολέμους εξωτερικής επιθετικότητας της Αμερικής. Από το Κοσσυφοπέδιο μέχρι το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τώρα τη Γάζα, ο Μπλερ ήταν πάντα ένας ενθουσιώδης πολεμοκάπηλος και εξαιρετικά πιστός υποστηρικτής όποιου τυχαίνει να διαμένει στον Λευκό Οίκο οποιαδήποτε στιγμή, ανεξάρτητα από το ποιο πολιτικό κόμμα έχει εκλέξει αυτό το αξιοσέβαστο πρόσωπο σε αυτό το υψηλό αξίωμα.
Στο δοκίμιο αυτής της εβδομάδας, ο Μπλερ αφιέρωσε χρόνο για να καταδικάσει εύστοχα τον Στάρμερ επειδή δεν παρείχε υποστήριξη στον άστοχο και αποτυχημένο πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου με το Ιράν - παρεμπιπτόντως, ήταν μια από τις ελάχιστες αποφάσεις αρχών που έλαβε ποτέ αυτός ο πλέον άτυχος, αποτυχημένος πρωθυπουργός.
Ποιο ήταν λοιπόν το αποτέλεσμα της εξαιρετικής πολιτικής παρέμβασης του Μπλερ αυτή την εβδομάδα; Υποψιάζομαι όχι πολλά - εκτός από το να εντείνει τις υπάρχουσες διαιρέσεις και το χάος εντός του τεταμένα ετοιμοθάνατου Εργατικού Κόμματος.
Πριν από αυτή την εβδομάδα, το Εργατικό Κόμμα είχε αναδείξει έναν όχι και τόσο εντυπωσιακό «σωτήρα» - τον Άντι Μπέρναμ - και τώρα προφανώς έχει δύο διασώστες αποφασισμένους να το σώσουν από την πολιτική λήθη.
Αλλά οποιοδήποτε αξιόπιστο πολιτικό κόμμα με βιώσιμο μέλλον δεν χρειάζεται ούτε έναν «σωτήρα» - και μόνο ένα κόμμα που βρίσκεται σε πολιτικό θάνατο θα μπορούσε να δημιουργήσει δύο τέτοιους παραπλανημένους και πολιτικά περιττούς λυτρωτές όπως ο Μπέρναμ και ο Τόνι Μπλερ.
Vale, το Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πηγή: RT