Υποσημειώσεις για την Ουγγαρία
Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο Ορμπαν ήταν ό,τι χειρότερο από άποψη δημοκρατίας, θεσμών, δικαιωμάτων, διαφθοράς, στην Ευρώπη. Και το αποκρουστικό πρόσωπο του καθεστώτος του, σε συνδυασμό με τη σύγκρουσή του με την Ε.Ε., που έκανε την Ουγγαρία μαύρο πρόβατο των Βρυξελλών, οδήγησε τελικά στην εκλογική του ήττα. Που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, κάπως δαγκωμένα από τη Μελόνι, με φανατισμό -Ρώσοι, γυρίστε σπίτι σας!- από τον Πολωνό Τουσκ και με χαρά από τη Φον ντερ Λάιεν. Ακόμα και ο Μητσοτάκης, που το καθεστώς του προσομοιάζει με του Ορμπαν περισσότερο ίσως από κάθε άλλο, έσπευσε να χειροκροτήσει την αλλαγή στην Ουγγαρία.
Η αλλαγή αυτή, ωστόσο, έχει και πλευρές που κρύβει σήμερα ο εύλογος ενθουσιασμός, αλλά είναι βέβαιο ότι οι επιπτώσεις τους θα εμφανιστούν στο μέλλον. Πρώτα πρώτα το καθεστώς ηττήθηκε από έναν κατ’ εξοχήν άνθρωπο του καθεστώτος. Ο Μαγιάρ υπήρξε όχι μόνο οπαδός, αλλά και από τους στυλοβάτες του καθεστώτος Ορμπαν, το οποίο υπηρέτησε μέχρι πολύ πρόσφατα από διάφορες σημαντικές θέσεις. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι πήρε αποστάσεις αηδιασμένος από τη διαφθορά, ωστόσο δεν ήταν ξένος σ’ αυτήν, ούτε στην ηθική του καθεστώτος. Δεν υπήρξε και τόσο ανεπίληπτη η στάση του, όπως δείχνει η σιωπή του απέναντι στις πρακτικές Ορμπαν, όσο και η προσωπική του διαδρομή.
Η τελευταία είναι ενδεικτική. Κι αυτό όχι τόσο για την εμπλοκή του σε σεξουαλικό σκάνδαλο, για το οποίο υποστήριξε δημόσια ότι ήταν «ερωτική παγίδα» που του έστησε το καθεστώς. Αλλά για την παγίδα που έστησε ο ίδιος στη σύζυγό του, υπουργό Δικαιοσύνης του Ορμπαν, με την οποία απέκτησε μάλιστα τρία παιδιά, όταν μαγνητοφώνησε κρυφά και έδωσε στη δημοσιότητα μια συνομιλία τους που την εξέθετε για εμπλοκή σε σκάνδαλο απονομής χάριτος σε βιαστή. Ακόμα κι αν δεν πιστέψει κανείς τις κατηγορίες της συζύγου ότι την εκφόβιζε και την κακοποιούσε συστηματικά, η δύσοσμη αυτή ιστορία θέτει τουλάχιστον σε αμφιβολία την πολιτική και προσωπική του αξιοπιστία.
Από την άλλη, δεν αρνήθηκε ποτέ τον συντηρητισμό του. Υποσχέθηκε ότι θα πατάξει τη διαφθορά και θα αποκαταστήσει το κράτος δικαίου και τις σχέσεις με την Ευρώπη, αλλά παραμένει σε θέσεις Ορμπαν για το μεταναστευτικό, ενώ είναι επιφυλακτικός για την ένταξη της Ουκρανίας στην Ε.Ε. Με τη δε Ρωσία υπόσχεται «πραγματιστικές» σχέσεις, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν μπορεί να μειώσει τη δημοκρατική σημασία της νίκης του. Ούτε το γεγονός ότι κατάφερε μια ευρύτατη συσπείρωση εναντίον του Ορμπαν. Αλλά η αλλαγή που υποσχέθηκε και με την οποία κέρδισε τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας μένει να φανεί στην πράξη. Μετά το χειροκρότημα…
Πηγή: efsyn