επέκταση μιας παλιάς πέτρινης αγροικίας στην Πορτογαλία

Στην πορτογαλική πόλη belmonte, η filipe pina και η maria inês costa έχουν αποκαταστήσει και επεκτείνει μια ταπεινή αγροικία που χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα. Προβληματικοί με έναν αυστηρό προϋπολογισμό και τους τοπικούς κανονισμούς κτιρίων, οι αρχιτέκτονες έχουν δημιουργήσει έναν άνετο νέο χώρο διαβίωσης διατηρώντας παράλληλα τον αρχικό χαρακτήρα και τη μορφή του κτηρίου.

Κοντά στον ιστορικό δρόμο «εθνικό 18» της Πορτογαλίας, το σπίτι MCR2 προσφέρει θέα στην οροσειρά serra da estrela. η πέτρινη κατοικία χτίστηκε αρχικά στα νότια της περιοχής, όπου οι βράχοι δεν επιτρέπουν καμία καλλιέργεια, ενώ η γεωργική γη εκτείνεται προς τα βόρεια κατά μήκος της εθνικής οδού. στη δεκαετία του 1950, ένα παράρτημα προστέθηκε στο υπάρχον κτίριο. Στη συνέχεια, μετά από χρόνια παραμέλησης, η οικογένεια στρατολόγησε την filipe pina arquitectura και τη maria inês costa για να ενημερώσει το σπίτι ώστε να ταιριάζει με τα σημερινά πρότυπα άνεσης. 

το κτίριο έχει σχεδιαστεί για να είναι ευέλικτο, ώστε να μπορεί να λειτουργεί ως εξοχική κατοικία, μόνιμη κατοικία ή στο μέλλον ξενώνας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρία υπνοδωμάτια, ένα σαλόνι, κουζίνα και αποθήκη.

η υπάρχουσα πέτρινη δομή διατηρήθηκε και η ιδέα του παραρτήματος αποδείχθηκε η αφετηρία για την ιδέα του έργου. το παράρτημα εξυπηρετεί τώρα τη δική του λειτουργία: ελλείψει χώρου, έχει κατασκευαστεί ένας γειτονικός χώρος.

Τα δωμάτια χωρίζονται στους δύο ορόφους του κτιρίου γρανίτη, ένας από τους οποίους είναι αποθήκη που μπορεί να μετατραπεί σε χώρο ύπνου στο μέλλον. Οι κοινόχρηστοι χώροι, η κουζίνα και το σαλόνι, βρίσκονται στο παράρτημα. Όσον αφορά τη μορφή, εξωθούνται τα τοιχώματα του γρανίτη και το επίπεδο στέγης αλλά στην ουσία, τα νέα και τα παλιά διακρίνονται από την εφαρμογή μαύρου κυματοειδούς λαμαρίνας. Με αυτόν τον τρόπο, το παρελθόν και το παρόν είναι διακριτά αλλά εξακολουθούν να προστατεύονται κάτω από την ίδια στέγη.

στο εσωτερικό, οι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν απλά υλικά και ελάχιστη διακόσμηση για να δημιουργήσουν έναν ουδέτερο χώρο. Η ιδέα για το εσωτερικό επικεντρώνεται στη χρήση ανοιγμάτων, τα οποία πλαισιώνουν στρατηγικά το τοπίο.