Αν όλη η υπόθεση Φιλιππίδη μπορούσε να χωρέσει σε μία φωτογραφία

Οι τρεις ηθοποιοί στάθηκαν η μία δίπλα στην άλλη, έδωσαν φωνή σε όσες δεν είχαν τη δύναμη ή τη δυνατότητα να μιλήσουν

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που μια εικόνα μιλά πιο δυνατά από χίλιες λέξεις. Η φωτογραφία των τριών γυναικών, της Άννας Μαρίας Παπαχαραλάμπους, της Λένας Δροσάκη και της Πηνελόπης Αναστασοπούλου, να περπατούν χέρι-χέρι, σιωπηλές αλλά αποφασισμένες, αποτυπώνει όλα όσα δεν μπορούν εύκολα να ειπωθούν.

Την κόπωση, την αντοχή, τον φόβο, τη δύναμη. Πάνω απ’ όλα, όμως, συμβολίζει τη γυναικεία αλληλεγγύη, εκείνη που όχι μόνο ενώνει αλλά και ενδυναμώνει.

Η υπόθεση του Πέτρου Φιλιππίδη δεν είναι μόνο μια υπόθεση ποινικής ή θεσμικής φύσης. Είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας, του πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες που τολμούν να σπάσουν τη σιωπή, που σηκώνουν το βάρος της αλήθειας ενάντια στην κανονικοποιημένη κατάχρηση εξουσίας.

Οι τρεις ηθοποιοί δεν κατήγγειλαν απλώς. Στάθηκαν η μία δίπλα στην άλλη, έδωσαν φωνή σε όσες δεν είχαν τη δύναμη ή τη δυνατότητα να μιλήσουν και δημιούργησαν ένα σπάνιο, σχεδόν ριζοσπαστικό προηγούμενο για τα ελληνικά δεδομένα. Οι γυναίκες μπορούν να στηρίξουν η μία την άλλη με συνέπεια, αξιοπρέπεια και σταθερότητα, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους προσπαθούν να τις λυγίσουν.

Η υπόθεση δεν ήταν ποτέ εύκολη. Υπήρξαν αμφισβητήσεις, χλευασμοί, προσβολές, και μια κοινή γνώμη που πάλευε ή αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει πως το #MeToo δεν είναι μόδα αλλά αναγκαιότητα.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το τοπίο αβεβαιότητας, οι τρεις γυναίκες δεν λύγισαν. Αντί να σωπάσουν, επέλεξαν να κρατηθούν η μία από το χέρι της άλλης και να σταθούν όρθιες μέχρι τέλους.

Δεν είναι εύκολο να είσαι η πρώτη που μιλά. Ούτε η δεύτερη. Αλλά όταν είστε τρεις, και πίσω σας αρχίζουν να στοιχίζονται άλλες, τότε η φωνή γίνεται κύμα. Ένα κύμα που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί.

Και σήμερα, που το δικαστήριο επιβεβαίωσε όσα οι ίδιες υποστήριξαν εξαρχής, δεν είναι μόνο η απονομή δικαιοσύνης που έχει σημασία. Είναι ότι η αλληλεγγύη τους νίκησε. Ότι μέσα από τις μαρτυρίες τους χτίστηκε ένα παράδειγμα για τις επόμενες. Ότι καμία δεν είναι πια μόνη της, όσο υπάρχει έστω και μία που θα σταθεί δίπλα της.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της αλληλεγγύης. Να είσαι εκεί, όταν η άλλη χρειάζεται να ξέρει ότι δεν θα πέσει μόνη.