Πώς η Κίνα εξοπλίστηκε για τον εμπορικό πόλεμο

Η προσέγγιση υψηλού κινδύνου του Πεκίνου στην οικονομική του αντιπαράθεση με την Ουάσινγκτον

ώς οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου έφτασαν σε έναν εμπορικό πόλεμο που καμία από τις δύο δεν επιδιώκει πραγματικά και τον οποίο ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά; Μετά την τελετή «Ημέρας Απελευθέρωσης» του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στις 2 Απριλίου, κατά την οποία αποκάλυψε δασμούς διαφόρων επιπέδων σε όλους τους εμπορικούς εταίρους της Ουάσινγκτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα έχουν εμπλακεί σε αρκετούς γύρους κλιμάκωσης των ανταλλαγών, οδηγώντας τους δασμούς μεταξύ των δύο χωρών σε απαγορευτικά υψηλά επίπεδα. Μέχρι τις 11 Απριλίου, οι δασμοί στα κινεζικά προϊόντα που εισέρχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν φτάσει το 145%, ενώ τα αμερικανικά προϊόντα που εισέρχονται στην Κίνα έφτασαν το 125%. Εκτός εάν οι δύο χώρες εξασφαλίσουν ευρείες εξαιρέσεις, το ετήσιο διμερές εμπόριο μεταξύ τους ύψους 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα μπορούσε να συρρικνωθεί έως και 80% τα επόμενα δύο χρόνια. Οι αγορές έχουν αντιδράσει αρνητικά στον επικείμενο εμπορικό πόλεμο και πολλοί οικονομολόγοι και αναλυτές δυσκολεύονται να εξηγήσουν τι προσπαθεί να επιτύχει η κυβέρνηση Τραμπ.

Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε την τρέχουσα αντιπαράθεση με την Κίνα είναι ως αποτέλεσμα λανθασμένων υποθέσεων και λαθών και από τις δύο πλευρές. Εντός της τροχιάς του Τραμπ, ισχυροί παίκτες και παρατάξεις εκτίμησαν λανθασμένα την ανθεκτικότητα της κινεζικής οικονομίας και υπέθεσαν λανθασμένα ότι ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ θα έσπευδε να κλείσει μια συμφωνία προκειμένου να αποφύγει μια εγχώρια αντίδραση. Ως αποτέλεσμα, τα «γεράκια» της Κίνας στην Ουάσινγκτον δεν κατάφεραν να προβλέψουν πόσο αποφασιστικά θα αντιδρούσε το Πεκίνο στους δασμούς του Τραμπ.

Στην Κίνα , εν τω μεταξύ, το έλλειμμα εξειδικευμένης διπλωματίας έχει κάνει τη χώρα πιο επιδέξια στο να σηματοδοτεί την ανυπακοή παρά στη διαμόρφωση αποτελεσμάτων. Το Πεκίνο δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει τις εύλογες ανησυχίες πολλών στις Ηνωμένες Πολιτείες και πέραν αυτών ότι μια ανανεωμένη αύξηση των κινεζικών εξαγωγών χαμηλού κόστους θα προκαλούσε ένα δεύτερο «σοκ για την Κίνα», διαβρώνοντας περαιτέρω τις βιομηχανικές βάσεις άλλων οικονομιών. Και η πολεμοχαρής ρητορική -όπως η δήλωση που έκανε τον Μάρτιο η πρεσβεία της Κίνας στην Ουάσιγκτον ότι η Κίνα είναι «έτοιμη να πολεμήσει μέχρι τέλους» σε «έναν εμπορικό πόλεμο ή οποιοδήποτε άλλο είδος πολέμου»- δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τη διεθνή κοινή γνώμη και αποτυγχάνει εντελώς να μεταφέρει την μακροχρόνια επιθυμία της κινεζικής ηγεσίας να αποφύγει τις εξωτερικές συγκρούσεις.

Η κυβέρνηση Τραμπ προσπαθεί τώρα να σώσει μια κατάσταση παγκόσμιου οικονομικού χάους -την οποία, σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, δεν είχε σχεδιάσει- μεταβαίνοντας από μια πλήρη αναδιάρθρωση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος σε μια πιο στοχευμένη μετωπική επίθεση στην κινεζική οικονομία. Ο Σι και η υπόλοιπη κινεζική ηγεσία δεν τρέφουν καμία ψευδαίσθηση ότι η Κίνα μπορεί να κερδίσει έναν εμπορικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν έναν πόλεμο που ο Τραμπ μπορεί να χάσει.