Τι σχέση έχει ο Πούτιν με τις επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο

Πόσο καιρό θα περάσει μέχρι να μάθουν η Κίνα και η Ρωσία πώς να ανατινάζουν τους εχθρούς τους; gadgets, ρωτά ένας ειδικός, εκθέτοντας τη συλλογική αυταπάτη της Δύσης

Στις 17 Σεπτεμβρίου, το Ισραήλ εξαπέλυσε μια από τις μεγαλύτερες και πιο σκληρές τρομοκρατικές επιθέσεις στη σύγχρονη ιστορία. Για τον Λίβανο και τη Συρία, τις χώρες-θύματα, η 17η Σεπτεμβρίου θα έχει πλέον ένα νόημα παρόμοιο με αυτό της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Αυτή η ημερομηνία θα μείνει στη μνήμη για πολύ καιρό, και πέρα ​​από αυτές τις δύο καταστάσεις, ως η έναρξη δύο κυμάτων εκρήξεων, που επηρεάζουν κυρίως τους τηλεειδοποιητές την πρώτη μέρα και τα ραδιοτηλεόραση την επόμενη μέρα. Έχουν αναφερθεί αναφορές για άλλα καθημερινά αντικείμενα, όπως φορητούς υπολογιστές και tablet, καθώς και συστήματα ηλιακής ενέργειας που ανατινάχθηκαν επίσης.

Ενώ ορισμένες λεπτομέρειες είναι ακόμη ασαφείς, γνωρίζουμε ήδη ότι οι επιθέσεις ήταν καταστροφικές: Σύμφωνα με μια περίληψη της Διεθνούς Αμνηστίας από τις 20 Σεπτεμβρίου , περισσότερα από 2.931 θύματα τραυματίστηκαν και τουλάχιστον 37 σκοτώθηκαν. Η Διεθνής Αμνηστία τείνει να είναι προσεκτική και συντηρητική με τα στοιχεία της και είναι ακόμη πολύ νωρίς για πλήρη εκτίμηση των θυμάτων και των ζημιών. Είναι βέβαιο ότι η τελική καταμέτρηση θα είναι χειρότερη.

Τα γεγονότα προχωρούν γρήγορα. Η επίθεση φαίνεται ότι χρησίμευσε είτε για να προκαλέσει είτε στην έναρξη ενός μεγαλύτερου πολέμου. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες υποψιάστηκε γρήγορα -και εύλογα- ότι η 17η Σεπτεμβρίου προοριζόταν ως προληπτικό χτύπημα και προοίμιο μιας μεγαλύτερης κλιμάκωσης. Ακολούθησαν περισσότεροι και όλο και πιο βάναυσοι βομβαρδισμοί και σφαγές, με τον τρόπο που γνωρίζουμε τόσο καλά από το αδίστακτο κράτος Ισραήλ. Προς το παρόν, είναι ήδη ξεκάθαρο ότι μετά από μια φρικτή σκηνή μαζικού τρόμου σε καταστήματα, δρόμους και σπίτια, πολλά από τα θύματα της 17ης Σεπτεμβρίου έχουν τραυματιστεί σοβαρά, αφήνοντάς τους συχνά « τραύματα που αλλάζουν τη ζωή τους ».

Ένας οφθαλμίατρος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Mount Lebanon στη Βηρυτό μας είπε ότι το 60 με 70 τοις εκατό των ασθενών του "έπρεπε να αφαιρέσουν τουλάχιστον ένα μάτι. [Για] μερικούς από τους ασθενείς, έπρεπε να αφαιρέσουμε και τα δύο μάτια. Με σκοτώνει. Στο παρελθόν μου 25 χρόνια πρακτικής, δεν έχω αφαιρέσει ποτέ τόσα μάτια».

Το Ισραήλ, το καθεστώς του δράστη, έκανε αυτό που κάνει πάντα, δηλαδή απελευθέρωσε ένα μπαράζ ψεμάτων. Το πρώτο βήμα, όπως συχνά, ήταν να καυχηθεί για το έγκλημά του χωρίς, ωστόσο, να το παραδεχτεί επίσημα. Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Yoav Gallant, επικεφαλής γενοκτονίας στη σφαγή στη Γάζα, μίλησε για μια «νέα εποχή» πολέμου με τον Λίβανο και εξήρε τα «εξαιρετικά επιτεύγματα» των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών. Κουνήσου, κουνώ, κλείνω το μάτι, κλείνω το μάτι. Να το πάρεις, να το πάρεις; Παρεμπιπτόντως, αυτή είναι μια τεχνική που οι δυτικοί προπαγανδιστές απλώς λατρεύουν να αποδίδουν στη Ρωσία. Ωστόσο, είναι τόσο ισραηλινό όσο το (κλεμμένο) shakshuka και η (αυθεντικά σιωνιστική) εθνοκάθαρση. Αλλά αυτό είναι εντάξει στη Δύση. Επειδή - Ισραήλ.

Ισραηλινοί πολιτικοί, προπαγανδιστές και πολλοί κομμένοι και χρήσιμοι ηλίθιοι στη Δύση ισχυρίζονται ότι αυτή ήταν μια νόμιμη επιχείρηση πληροφοριών για να χτυπήσει τη Χεζμπολάχ, την αντιστασιακή οργάνωση και το πολιτικό κόμμα που εδρεύει στον Λίβανο με το οποίο το Ισραήλ, στην πραγματικότητα, βρίσκεται σε πόλεμο. Στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι όσο πιο ξεκάθαρα μπορούν να γίνουν: Η χρήση πολιτικών συσκευών με αυτόν τον τρόπο είναι έγκλημα πολέμου.

Νομικά, δύο σημεία είναι καθοριστικά όσο και αδιαμφισβήτητα: Πρώτον, η Χεζμπολάχ είναι και στρατιωτική και πολιτική οργάνωση. Σύμφωνα με το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (IHL), το οποίο ισχύει εδώ χωρίς αμφιβολία, μόνο τα μέλη της Χεζμπολάχ που υπηρετούν με στρατιωτική ιδιότητα είναι μαχητές. Όλοι οι άλλοι είναι και παραμένουν άμαχοι, οι οποίοι έχουν και διατηρούν το δικαίωμα στην προστασία - προφανώς και κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων, διότι η ένοπλη σύγκρουση είναι το θέμα του ΔΑΔ. Η Διεθνής Αμνηστία βρήκε στοιχεία ότι οι εκρηκτικοί μηχανισμοί της 17ης Σεπτεμβρίου είχαν όντως διανεμηθεί σε μέλη των πολιτικών γραφείων της Χεζμπολάχ, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο για τους Ισραηλινούς δράστες.

Δεύτερον, η 17η Σεπτεμβρίου ήταν, σε κάθε περίπτωση, θεμελιωδώς εγκληματική επειδή, όπως εξήγησε η Διεθνής Αμνηστία, ήταν «αδιάκριτη [...] σύμφωνα με» το ΔΑΔ καθώς «αυτοί που σχεδίασαν και πραγματοποίησαν αυτές τις επιθέσεις δεν μπορούσαν να επαληθεύσουν ποιος θα ήταν τραυματίστηκαν όταν εξερράγησαν οι συσκευές ή ακόμα και αν τους είχαν δοθεί μόνο μαχητές». Πράγματι, οι παγίδες με εκρήξεις που εξαπλώνονται σε έναν άμαχο πληθυσμό -ναι, ακόμη και ενώ ίσως βρίσκονται άμεσα στην κατοχή ενός μέλους της Χεζμπολάχ- είναι « εκ φύσεως αδιάκριτες », όπως το έθεσε ένας ειδικός. Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η παγίδευση με εκρήξεις που σχετίζονται γενικά με μη στρατιωτική χρήση - όπως τηλεειδοποιητές, που προφανώς δεν είναι τανκς ή χαρακώματα - απαγορεύεται ρητά από το Πρωτόκολλο του 1996 για τις απαγορεύσεις ή τους περιορισμούς στη χρήση ναρκών, παγίδων εκρήξεων. και Άλλες συσκευές, μια συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών.

Σε αυτό το υπόβαθρο, οι απολογητές του Δυτικού Ισραήλ έχουν σκύψει προς τα πίσω για να γυρίσουν την 17η Σεπτεμβρίου. Πράγματι, αυτή τη φορά κάνουν υπερωρίες, όχι μόνο υποβαθμίζοντας και δικαιολογώντας την αυθάδη ισραηλινή εγκληματικότητα ως συνήθως, αλλά και την πανηγυρίζουν ως υποδειγματική και έξυπνη (ειρωνικά, το να σταθώ στη στερεοτυπική «εξυπνάδα» των Εβραίων είναι μια κλασική αντισημιτική προκατάληψη, αλλά ας μην το κάνουμε Σταθείτε σε αυτό.) Η συντακτική επιτροπή της Wall Street Journal έχει πλαισιώσει την 17η Σεπτεμβρίου ως παράδειγμα των « εξαιρετικών » ικανοτήτων του Ισραήλ. Λες και η χρηματοδότηση και η προστασία από τις ΗΠΑ είναι ένα σύνολο δεξιοτήτων. Για την αξιόπιστη πολεμοχαρή βρετανική εφημερίδα The Telegraph, η επίθεση ήταν « τολμηρή ». Ενδιαφέρον: πώς; Έδειξαν το πρόσωπό τους οι δράστες για ανοιχτό καυγά; Η Bild, ένας ισχυρός, υπερσιωνιστικός γερμανικός κίτρινος Τύπος από τη δεξιά ομάδα Springer, θαύμασε το « σχεδόν κινηματογραφικό κατασκοπευτικό θρίλερ » πίσω από την επιχείρηση, δηλαδή την εγκληματική διείσδυση σε αλυσίδες εφοδιασμού πολιτών για την εγκατάσταση εκρηκτικών.

Εάν πιστεύετε ότι τέτοια σχόλια είναι ποτέ κατάλληλα για τρομοκρατική επίθεση, δοκιμάστε να τα χρησιμοποιήσετε για την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ το 2001 αντί για την επίθεση της 17ης Σεπτεμβρίου στον Λίβανο και τη Συρία τώρα. Βλέπω; Δεν είναι αστείο, σωστά;

Έπειτα, υπάρχει η πιο εξελιγμένη και ωστόσο εντελώς άστοχη λήψη. Γράφοντας για την Daily Mail, ο Mark Almond , όχι ηλίθιος άντρας, ένιωσε επίσης ότι έπρεπε να αναγνωρίσει πόσο «θεαματική» η «επιχείρηση ήταν από μόνη της» και να αναφερθεί στην «αριστεία» του Ισραήλ σε αυτού του είδους τον «πόλεμο». Αυτού του είδους ο «πόλεμος» είναι εγκληματικός, και αν η Χεζμπολάχ τον είχε χρησιμοποιήσει εναντίον του Ισραήλ, ο Mark Almond θα είχε βρει τη σωστή λέξη για αυτόν: τρομοκρατία. Είναι ένα βασικά λάθος βήμα να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε ή να κατονομάσουμε την αληθινή νομική και ηθική φύση μιας πράξης βίας εστιάζοντας στο πόσο καλά εκτελέστηκε ή, σύμφωνα με τα λόγια του Almond, στη «βάναυση ευφυΐα» της.

Είναι επίσης, ειλικρινά, ανώριμο. Είναι αυτό που κάνουν τα νεαρά αγόρια, όταν θαυμάζουν έναν εγκληματία πολέμου, όπως ο Ναζί Otto Skorzeny, επειδή το ανεμόπτερο του που προσγειώθηκε στο βουνό Gran Sasso για να αρπάξει τον ξεπλυμένο Μουσολίνι πρέπει να φαινόταν πολύ κομάντο. Αλλά ένας κόσμος ισραηλινής γενοκτονίας και μαζικών δολοφονιών απαγορεύει τέτοιου είδους νηπιακά. Με δυστυχώς ταιριαστό τρόπο, και αρκετά στρεβλά, το Almond δεν έχει ούτε μία λέξη για τους πολίτες, εκτός από τους Ισραηλινούς.

Ο Αlmond, ωστόσο, βλέπει ένα πραγματικό μειονέκτημα στην «σοφιστικέ» επίθεση του Ισραήλ, ωστόσο: Φοβάται ότι οι δράστες του μπορεί να υπολόγισαν λάθος αυτή τη φορά και, στην ουσία, να τους δάγκωσαν περισσότερο από όσο μπορούν να μασήσουν, προκαλώντας μια αντίδραση που συγκρίνει με αυτό που συνέβη στην Ιαπωνία. μετά την -παρεμπιπτόντως, μη τρομοκρατική- επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Και πάλι, ούτε μια σκέψη για τα θύματα του Ισραήλ.

Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, σύμφωνα με το δυστυχώς τυπικό δυτικό μυαλό του Almond; Ότι οι Ισραηλινοί τρομοκράτες υφίστανται κάποιο πόνο σε αντάλλαγμα για τα βάσανα των θυμάτων τους που φρόντισε με κόπο να μην αναφέρει καν. Ούτε λέξη για το δικαίωμα του Λιβάνου ή της Συρίας να μην δέχεται επίθεση από ένα τρομοκρατικό απατεώνα καθεστώς της διπλανής πόρτας. Ούτε λέξη για την κυριαρχία τους ή το δικαίωμα και το καθήκον των κυβερνήσεών τους να προστατεύουν τους πολίτες τους. Αν αυτό δεν είναι ρατσιστική προκατάληψη, δεν ξέρω τι είναι.

Και τότε, επιτέλους, ήρθε η ώρα για - πρέπει να το δείτε τώρα - τη ΡΩΣΙΑ! Ναι, Ρωσία. Όχι ότι ο Almond έχει κάποιο πραγματικό λόγο να το θέσει σε αυτό το πλαίσιο. Καθόλου. Αυστηρά μηδέν. Αλλά βλέπετε, όταν μιλάμε για ένα φρικτό έγκλημα που διέπραξε, στην πραγματικότητα, το Ισραήλ, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να το πούμε αυτό, τότε μιλάμε για τη Ρωσία. Για να είμαστε ασφαλείς, ας προσθέσουμε και την Κίνα. «Πόσο καιρό πριν ο Βλαντιμίρ Πούτιν ή ο Σι Τζινπίνγκ», ρωτά δραματικά ο Άλμοντ, «εξεταστεί πώς να κάνει εκατομμύρια iPhone σε όλο τον κόσμο να τυλιχτούν στις φλόγες στις τσέπες των εχθρών τους;»

Άγιος Σίγκμουντ Φρόιντ! Η μετατόπιση είναι πράγματι μια ισχυρή δύναμη. Ωστόσο, εδώ είναι το πράγμα: ΑΝ η Μόσχα ή το Πεκίνο ήθελαν να κάνουν τα ίδια φρικτά πράγματα που κάνει συνήθως το Ισραήλ, θα μπορούσαν εύκολα. Δεν τίθεται θέμα «εξάσκησης» εδώ. Αυτό που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ο Almond είναι ότι απλά δεν είναι έτσι. Το Ισραήλ είναι τέτοιο, εγκληματικό μέχρι τον πυρήνα, εντελώς χαλασμένο από δεκαετίες ατιμωρησίας που επιχορηγείται από τις ΗΠΑ, και εθισμένο στην κρυφή βία και το ψέμα. Είναι το Ισραήλ που υποστηρίζει με το παράλογο προπαγανδιστικό κόλπο να μιλάει για τη Ρωσία και την Κίνα αντί για το κράτος που διέπραξε πραγματικά το έγκλημα και δημιούργησε το προηγούμενο για το οποίο θέλει να προειδοποιήσει. Η Δύση έχει αυταπάτες. Κλινικά μιλώντας.

Πηγή: RT.