Αυτή η ευρωπαϊκή περιοχή θα μπορούσε να είναι η επόμενη Ουκρανία

Η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης δεν θα τελειώσει αφού το Κίεβο δεν είναι πλέον βιώσιμο ως πληρεξούσιος

Η «ουκρανική κρίση» δεν είναι στην πραγματικότητα ένα ακριβές όνομα για αυτό που συμβαίνει τώρα στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Αυτή η αντιπαράθεση είναι παγκόσμια. Αγγίζει σχεδόν κάθε λειτουργικό τομέα - από τα οικονομικά μέχρι τα φαρμακευτικά προϊόντα και τον αθλητισμό - και εκτείνεται σε πολλές γεωγραφικές περιοχές. Στην Ευρώπη, η οποία έχει γίνει το επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης, το υψηλότερο επίπεδο έντασης εκτός Ουκρανίας βρίσκεται τώρα στην περιοχή της Βαλτικής. Το ερώτημα που τίθεται συχνά στη Ρωσία (και στη Δύση) είναι: Θα γίνει αυτό το επόμενο θέατρο πολέμου;

Στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, έχει μελετηθεί εδώ και καιρό ένα σενάριο στο οποίο ο ρωσικός στρατός, μετά τη νίκη του στην Ουκρανία, συνεχίζει να βαδίζει προς τα εμπρός - στη συνέχεια να επιδιώκει να κατακτήσει τις δημοκρατίες της Βαλτικής και την Πολωνία. Ο σκοπός αυτής της απλής προπαγανδιστικής φαντασίας είναι ξεκάθαρος: να πειστούν οι Δυτικοευρωπαίοι ότι εάν δεν «επενδύσουν πλήρως» στην υποστήριξη του Κιέβου, μπορεί να καταλήξουν σε πόλεμο στο δικό τους έδαφος.

Είναι ενδεικτικό ότι σχεδόν κανείς στην ΕΕ δεν τολμά να ρωτήσει δημόσια εάν η Μόσχα ενδιαφέρεται για μια άμεση ένοπλη σύγκρουση με το ΝΑΤΟ. Ποιοι θα ήταν οι στόχοι του σε έναν τέτοιο πόλεμο; Και ποιο τίμημα θα ήταν διατεθειμένο να πληρώσει; Προφανώς, ακόμη και η τοποθέτηση τέτοιων ερωτημάτων θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατηγορίες για διάδοση ρωσικής προπαγάνδας.

Η χώρα μας σημειώνει τις προκλητικές δηλώσεις των βορειοδυτικών γειτόνων μας, των Πολωνών, των κρατών της Βαλτικής και των Φινλανδών. Αυτά αναφέρονται στο ενδεχόμενο αποκλεισμού του θύλακα του Καλίνινγκραντ από θάλασσα και ξηρά, και το κλείσιμο της εξόδου της Ρωσίας από τον Φινλανδικό Κόλπο. Τέτοιες δηλώσεις γίνονται κυρίως από συνταξιούχους πολιτικούς, αλλά μερικές φορές υψώνουν τη φωνή τους και νυν και στρατιωτικοί. Αυτές οι απειλές δεν προκαλούν πανικό στους Ρώσους. Οι αποφάσεις αυτού του μεγέθους λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον, όχι στη Βαρσοβία ή το Ταλίν. Ωστόσο, η κατάσταση δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας έχασε το καθεστώς της ως η πιο σταθερή και ειρηνική περιοχή στην Ευρώπη πριν από πολλά χρόνια. Από τότε που η Πολωνία (1999), η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία (2004) και πιο πρόσφατα η Φινλανδία (2023) και η Σουηδία (2024) εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ, έγινε, όπως επαναλαμβάνουν περήφανα και ευτυχώς στις Βρυξέλλες, «λίμνη του ΝΑΤΟ». Είναι δύο ώρες οδικώς από τη Νάρβα (δηλαδή το ΝΑΤΟ) μέχρι την Αγία Πετρούπολη. Μετά την ένταξη της Φινλανδίας στο μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η γραμμή άμεσης επαφής αυξήθηκε κατά 1.300 χιλιόμετρα, που σημαίνει ότι διπλασιάστηκε. Η Αγία Πετρούπολη απέχει λιγότερο από 150 χιλιόμετρα από αυτά τα σύνορα. Έτσι, το τίμημα της εκούσιας εγκατάλειψης της αρχής του γεωπολιτικού περιορισμού από τη Μόσχα στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου ήταν υψηλό.

Το έδαφος του ΝΑΤΟ όχι μόνο έχει επεκταθεί και πλησιάσει τα ρωσικά σύνορα. Εξοπλίζεται ενεργά για επιχειρήσεις. Οι διάδρομοι για ταχεία πρόσβαση των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορα (το λεγόμενο στρατιωτικό Σένγκεν) έχουν τεθεί σε λειτουργία. νέες στρατιωτικές βάσεις κατασκευάζονται και οι υπάρχουσες αναβαθμίζονται. η φυσική παρουσία των ΗΠΑ και των συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή αυξάνεται. Οι στρατιωτικές, αεροπορικές και ναυτικές ασκήσεις γίνονται πιο εντατικές και εκτεταμένες. Η ανακοίνωση της Ουάσιγκτον ότι σκοπεύει να αναπτύξει πυραύλους μέσου βεληνεκούς στη Γερμανία το 2026 παραλληλίζεται με τη λεγόμενη ευρωπυραυλική κρίση των αρχών της δεκαετίας του 1980, η οποία θεωρήθηκε η πιο επικίνδυνη περίοδος του Ψυχρού Πολέμου μετά την κουβανική αντιπαράθεση τον Οκτώβριο του 1962.

Η σημερινή κατάσταση στα βορειοδυτικά αναγκάζει τη Μόσχα να ενισχύσει τη στρατηγική της για στρατιωτική αποτροπή κατά του εχθρού. Έχουν ήδη γίνει ορισμένα βήματα. Για την ενίσχυση της μη πυρηνικής αποτροπής, η Στρατιωτική Περιφέρεια του Λένινγκραντ έχει ανασυσταθεί και δημιουργούνται νέοι σχηματισμοί και μονάδες όπου απουσίαζαν από καιρό. Η στρατιωτική ολοκλήρωση μεταξύ Ρωσίας και Λευκορωσίας έχει προχωρήσει σημαντικά. Πυρηνικά όπλα έχουν ήδη αναπτυχθεί στο έδαφος της Λευκορωσίας. Πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις στις οποίες συμμετείχαν οι μη στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις της Μόσχας. Έχουν εκδοθεί επίσημες προειδοποιήσεις ότι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην επικράτεια των χωρών του ΝΑΤΟ θα γίνουν νόμιμοι στόχοι. Ανακοινώθηκε εκσυγχρονισμός του πυρηνικού δόγματος της Ρωσίας. Η ατομική αποτροπή γίνεται πιο ενεργό εργαλείο της ρωσικής στρατηγικής.

Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι η Ουάσιγκτον θα συνειδητοποιήσει ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός του Καλίνινγκραντ ή της Αγίας Πετρούπολης θα ήταν casus belli - δικαιολογία για να κηρύξει τον πόλεμο. Η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση δεν φαίνεται να επιθυμεί μια μεγάλη άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία. Αλλά η ιστορία δείχνει ότι μερικές φορές συμβαίνουν όταν καμία πλευρά δεν φαίνεται να τα θέλει. Η στρατηγική της υφέρπουσας κλιμάκωσης για να νικήσουν στρατηγικά τη Ρωσία, την οποία υιοθέτησαν οι ΗΠΑ στον παρατεταμένο πόλεμο πληρεξουσίων στην Ουκρανία, ενέχει τον κίνδυνο ακριβώς ενός τέτοιου σεναρίου, όπου η λογική μιας διαδικασίας που μόλις δρομολογηθεί αρχίζει να καθορίζει την πολιτική και στρατιωτικές αποφάσεις και η κατάσταση γρήγορα ξεφεύγει από τον έλεγχο.

Ένας άλλος κίνδυνος βρίσκεται στην de facto ενθάρρυνση της Ουάσιγκτον όχι μόνο για ανεύθυνη ρητορική αλλά και για ανεύθυνη δράση από τους αμερικανικούς δορυφόρους. Οι τελευταίοι, πεπεισμένοι για την ατιμωρησία τους, μπορεί να προχωρήσουν υπερβολικά στο να προκαλέσουν αλόγιστα τη Μόσχα, φέρνοντας έτσι τις ΗΠΑ και τη Ρωσία σε άμεση ένοπλη σύγκρουση. Και πάλι, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι το ένστικτο της Αμερικής για αυτοσυντήρηση θα είναι ισχυρότερο από την αλαζονεία της.

Οι ελπίδες είναι ελπίδες, αλλά είναι σαφές ότι η Ρωσία έχει ήδη εξαντλήσει το απόθεμα λεκτικών προειδοποιήσεων. Οι εχθρικές ενέργειες των αντιπάλων μας δεν απαιτούν καταδίκη, αλλά κατάλληλη απάντηση. Τώρα μιλάμε για αεροδρόμια σε χώρες του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας, όπου μπορεί κάλλιστα να βασίζονται τα F-16 που παραδόθηκαν στο Κίεβο. πιθανές προσπάθειες της Εσθονίας και της Φινλανδίας να διαταράξουν τη ναυτιλία στον Κόλπο της Φινλανδίας· την προοπτική να διακόψει η Λιθουανία τη σιδηροδρομική σύνδεση μεταξύ του Καλίνινγκραντ και της ηπειρωτικής Ρωσίας με διάφορα προσχήματα· και σημαντικές απειλές για τη σύμμαχό μας Λευκορωσία. Μια σκληρή απάντηση σε πρώιμο στάδιο στην ανάπτυξη καθενός από αυτά τα πιθανά σχήματα έχει περισσότερες πιθανότητες να αποτρέψει μια επικίνδυνη κλιμάκωση. Φυσικά, η ισχυρότερη θέση για τη Ρωσία είναι να είναι προληπτική, να ακολουθήσει μια προληπτική στρατηγική στην οποία η Μόσχα δεν αντιδρά στα κλιμακωτικά βήματα του εχθρού, αλλά αναλαμβάνει τη στρατηγική πρωτοβουλία.

Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η αντιπαράθεση της Ρωσίας με τη συλλογική Δύση θα συνεχιστεί μετά το τέλος των ενεργών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά της Ουκρανίας. Από την Αρκτική, που είναι μια ξεχωριστή περιοχή ανταγωνισμού, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, υπάρχει ήδη μια σταθερή, αδιάσπαστη διαχωριστική γραμμή. Η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν είναι πλέον μια σχετική έννοια και η ευρασιατική ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής συνιστώσας, είναι θέμα του απώτερου μέλλοντος. Ακολουθεί μια μακρά περίοδος «μη παγκόσμιας ειρήνης» , κατά την οποία η Ρωσία θα πρέπει να βασιστεί στις δικές της δυνάμεις και δυνατότητες παρά σε συμφωνίες με δυτικά κράτη για την ασφάλειά της. Για το ορατό μέλλον, η περιοχή της Βαλτικής - αυτή η κάποτε πολλά υποσχόμενη γέφυρα στο δρόμο προς μια «Μεγάλη Ευρώπη» - είναι πιθανό να είναι το πιο στρατιωτικοποιημένο και εχθρικό προς τη Ρωσία μέρος της γειτονιάς. Το πόσο σταθερή θα είναι η κατάσταση εξαρτάται φυσικά από τους στόχους της επιχείρησης στην Ουκρανία που θα επιτευχθούν.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από το  Profile.ru , και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε η ομάδα του RT