Η τηλεόραση βγάζει βουλευτές ή το μέσον είναι το μήνυμα

Η εικόνα είναι ο πολιτισμός του 20ου αιώνα, έλεγε ο Γάλλος φιλόσοφος Roland Barthes. Η εικόνα και η μαγεία της στις σκοτεινές αίθουσες των κινηματογράφων, στις οθόνες της τηλεόρασης, των υπολογιστών, των smartphones εισβάλλουν στην καθημερινότητα, μεταμορφώνουν τον χώρο σου, βιώνεις στερητικά σύνδρομα αν δεν υπάρχουν γύρω σου, στο τραπέζι σου, στην τσάντα σου, στην τσέπη σου.

Η διαδικτυακή επικοινωνία σε αποσπά από τη μιζέρια και τη μοναξιά του παρόντος σου και σε διασυνδέει με υπέροχες εικονικές πραγματικότητες, με φευγαλέες και στιγμιαίες ψευδαισθήσεις επικοινωνίας. Έχεις τόσους φίλους στο facebook. Δεν τους ξέρεις αλλά είναι εκεί, ο δικός σου πολυάριθμος λαός. Με συντετμημένες λέξεις, προκάτ αυτοκολλητάκια, προσφεύγεις με αγωνία σε αυτό κάθε πρωί που ξυπνάς. Πόσα like σήμερα; Πόσα tweet; Πόσα αιτήματα φιλίας;

Στην προηγούμενή μου ζωή, δηλαδή μέχρι το 2012 που εκλέχτηκα βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δίδασκα Αρχιτεκτονική σύνθεση στο ΕΜΠ, στη σχολή Αρχιτεκτόνων. Είναι ένα μάθημα θεωρίας και πράξης που συγκροτεί την ραχοκοκαλιά της αρχιτεκτονικής σπουδής. Μαθαίνεις πράττοντας. Σχεδιάζεις κτίρια, συγκροτήματα, παρεμβάσεις στο αστικό και φυσικό τοπίο, σε υφιστάμενα κελύφη κ.λπ. Η χρήση των μέσων, όπως μακέτες, τρισδιάστατα σχέδια και video χρησιμοποιούνται ως εργαλεία αναπαράστασης της πραγματικότητας, για την οποία ο φοιτητής σχεδιάζει.

Όσο όμως τα μέσα αναπαράστασης τελειοποιούνται και γίνονται ισχυρότερα και πειστικότερα, τόσο η πραγματικότητα συγχέεται, αλλοιώνεται και τελικά προσαρμόζεται στον φανταστικό κόσμο των εικόνων. Στην εικονική πραγματικότητα που φυτεύει πλατείες και σπίτια ενός κυρίαρχου lifestyle, που αναπαράγεται παντού σε χωριά και πόλεις. Άσχετα αν είναι στο βουνό, στη θάλασσα, στο Μπραχάμι ή στο Κολωνάκι. Δηλαδή το μέσο καθορίζει την πραγματικότητα. Επιβάλλει τις εικόνες του, τα πρότυπά του.

Kαθώς μπαινοβγαίνω στα τηλεοπτικά πάνελ, στη νέα μου ζωή ως βουλευτής, ζω μια εικονική πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ζει ο λαός και ο τόπος στις λαϊκές αγορές, στα έρημα μαγαζιά, στις μισοάδειες καφετέριες, στα παγωμένα σπίτια. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ηθελημένα ή όχι, υπηρετούν μια προκατασκευασμένη εικόνα, την ακραία σύγκρουση. Οφείλουν να αποδείξουν αυτό που γράφεται από κάτω από την οθόνη «Ακραία Πόλωση», «Στα άκρα η σύγκρουση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ». Το μόνο που μένει λοιπόν είναι ο καβγάς χωρίς να καταλαβαίνει κανείς για ποιο πάπλωμα γίνεται. Γιατί μόλις προσπαθήσεις να εξηγήσεις την λογική σου, τις προτάσεις σου, ο χρόνος έληξε. Και καλύτερος είναι αυτός που έχει έτοιμες τις γρηγορότερες ατάκες ή αυτός που παριστάνει τον ψύχραιμο, γλυκό και ήρεμο μεσολαβητή. Αυτόν που τείνει κλάδο ελαίας και στους δύο αντίπαλους κόσμους και θα συνεργαστεί και με τους δύο αν χρειαστεί. Άσχετα αν έχουν δύο διαφορετικές φιλοσοφίες, δύο αντίπαλα κοινωνικά και οικονομικά μοντέλα. Ο ένας κόσμος λέει ότι το χρέος είναι θηλιά στον λαιμό μας και δεν μπορούμε να το πληρώσουμε ποτέ και ο άλλος λέει ότι είναι αυθεντικό ή μαϊμού (δεν έχει σημασία) φουλάρι Dior που μας στολίζει το λαιμό. Γιατί το μέσο (η τηλεόραση) αγαπάει το happy end. Είναι αιμοβόρο, αλλά και αγαπησιάρικο συγχρόνως.

Κάποτε ένας συμπαθής δημοσιογράφος μου είπε « Κυρία Φωτίου, έχετε μια επαγωγική, επιστημονική σκέψη. Αυτή δεν κάνει για την τηλεόραση. Η τηλεόραση θέλει ατάκα. Η τηλεόραση βγάζει τους βουλευτές. Μην το ξεχνάτε».

Δεν το ξεχνώ, βλέπω εξάλλου και τη δημοφιλία που απολαμβάνουν οι άνθρωποι των media, που γίνονται και πρόεδροι κομμάτων. Όταν όμως ο τεχνικός στο στούντιο μετράει τα δευτερόλεπτα ανάποδα για να αρχίσουμε, εγώ κοιτάζω τα πρόσωπα των ανθρώπων πίσω από τις κάμερες, τα κορίτσια του μακιγιάζ, θυμάμαι τους ανθρώπους που συνάντησα στον δρόμο και σκέφτομαι πως αυτούς θέλω να εκφράσω αυθεντικά, αυτούς θέλω να υπερασπιστώ πάση θυσία, χωρίς να κάνω ούτε ένα βήμα πίσω.

Πηγή:protagon