ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Άλλα 45 δισεκατομμύρια ευρώ χαμένα - Γιατί η ΕΕ θέλει απεγνωσμένα να σπαταλήσει περισσότερα χρήματα για τον Ζελένσκι

Οι δυτικές ελίτ αναζητούν απεγνωσμένα την κύρηξη πριν εκδιωχθούν από την εξουσία από ένα λαό που είναι αγανακτισμένο με το ότι τα χρήματά του πετιούνται.

Ωχ, το κάνουν ξανά, για να παραφράσω το ποπ είδωλο Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Μετά το περσινό «δάνειο» - στην πραγματικότητα, δώρο - ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ένα από τα πιο ασύστολα διεφθαρμένα και εντελώς χρεοκοπημένα καθεστώτα παρέας στη Γη, η ΕΕ ετοιμάζεται να ρίξει άλλα 45 δισεκατομμύρια ευρώ στο Κίεβο, σώζοντάς το από επικείμενη καρδιακή ανακοπή του προϋπολογισμού. Μην το μπερδεύετε, βέβαια, με άλλα 45 δισεκατομμύρια ευρώ που οφείλονται ακόμη, καθώς η δεύτερη δόση των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ καταβλήθηκε, ουσιαστικά, χθες.

Όταν αυτά τα 90 δισεκατομμύρια ευρώ τέθηκαν σε ισχύ, ορισμένοι παρατηρητές το ονόμασαν Σχέδιο Β της ΕΕ , επειδή η γερμανική ηγεσία του μπλοκ - ο Φρίντριχ Μερτς στο Βερολίνο και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν που κρατούσε το καταφύγιο στις Βρυξέλλες - ήθελαν πραγματικά να κατασχέσουν ρωσικά κρατικά περιουσιακά στοιχεία ύψους άνω των 200 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αλλά εμποδισμένοι από το Βέλγιο (μια χώρα από την οποία το Βερολίνο θα έπρεπε από καιρό να έχει μάθει να μην προσπαθεί να περάσει) και την Ιταλία (αυτόν τον παλιό σύμμαχο και πονοκέφαλο της Γερμανίας), οι Φριτς και Ούσι αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με τις κεφαλαιαγορές.

Η προσθήκη άλλων 45 δισεκατομμυρίων ευρώ –ενώ παράλληλα παροτρύνονται τα κράτη εκτός ΕΕ να καταβάλουν περισσότερα– είναι το Σχέδιο Γ. Αλλά ας σημειώσουμε ότι τουλάχιστον αυτή τη φορά γλιτώσαμε μακρές, πεισματικές και πολύ γερμανικές προσπάθειες να λεηλατήσουμε πρώτα τη Ρωσία. Αυτό μπορεί να είναι ένα σημάδι αυξανόμενου ρεαλισμού ή μιας αίσθησης ότι το να ζητήσουμε να συμπεριληφθούμε σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα, ενώ παράλληλα θα διεξάγουμε μια μεγάλη ληστεία κρατικών περιουσιακών στοιχείων, θα ήταν πολύ παράλογο ακόμη και με τα συχνά καφκικά πρότυπα της ΕΕ.

Εν τω μεταξύ, μην κάνετε λάθος, αυτή είναι περίπου η μόνη θετική εικασία που μπορεί κανείς, σε γενικές γραμμές, να κάνει για αυτή την επιχείρηση. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν θα σταματήσουν να χαρακτηρίζουν λανθασμένα αυτές τις γιγάντιες επιχορηγήσεις ως  «πιστώσεις», αλλά, στην πραγματικότητα, οι φορολογούμενοι της ΕΕ θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Επισήμως, η Ουκρανία υποτίθεται ότι θα αποπληρώσει την ΕΕ, αλλά μόνο όταν η Ρωσία καταβάλει «αποζημιώσεις» στο Κίεβο. Αυτό δεν θα συμβεί και, ως εκ τούτου, ο προϋπολογισμός της ΕΕ, έναντι του οποίου είναι εξασφαλισμένα τα δάνεια , θα χρεωθεί.

Εν ολίγοις, αυτό που πρόκειται να κάνει το κατεστημένο της ΕΕ, για άλλη μια φορά, είναι να παραδώσει ένα πολύ μεγάλο σωρό από τα χρήματα των υπηκόων του στο καθεστώς Ζελένσκι, ενώ το τελευταίο - σχεδόν σαν να είναι σε αντάλλαγμα - συνεχίζει να κυνηγάει τους υπηκόους του για τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Είναι μια συμφωνία κάποιου είδους, εντάξει. Το να την αποκαλέσουμε «δίκαιη» θα ήταν μάλλον διεστραμμένο.

Είναι βαθιά άδικο όχι μόνο για τους απλούς Ουκρανούς που πληρώνουν με τη ζωή και τα άκρα τους για αυτήν την πολύ άκομψη συμφωνία. Οι πολίτες της ΕΕ, οι οποίοι δεν έχουν ακόμη κληθεί - ή δεν έχουν στρατολογηθεί βίαια με τον τρόπο της Ουκρανίας - να θυσιάσουν τη ζωή τους, αντιμετωπίζουν επίσης μια άσχημη συμφωνία. Όχι μόνο θα τους επιβληθεί συνολικά - μέχρι στιγμής - 135 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά θα έχουν επίσης την ζοφερή ικανοποίηση να γνωρίζουν ότι αυτά τα εκατομμύρια σίγουρα δεν δαπανήθηκαν γι' αυτούς.

Και η χρονική στιγμή δεν είναι και τόσο ευνοϊκή. Καταρχάς, ενώ η ΕΕ αυτή τη στιγμή υπερβάλλει με την είδηση ​​ότι η οικονομία της τα πάει καλύτερα από το αναμενόμενο, οι προβλέψεις για την ανάπτυξή της εξακολουθούν να είναι πολύ μέτριες. Βασικοί δείκτες όπως ο πληθωρισμός, το υψηλό και αυξανόμενο επίπεδο δημόσιου χρέους, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και -σημειωτέον- το υψηλό κόστος του δημόσιου δανεισμού (για παράδειγμα, για να γίνουν δώρα στο Κίεβο) παραμένουν δυσοίωνοι.

Και έπειτα, υπάρχει το γεγονός ότι η διάθεση για χρηματοδότηση της Ουκρανίας επιδεινώνεται. Η Marine Le Pen, η νέα υποψήφια της δεξιάς για τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας το 2027, για παράδειγμα, έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να ξοδέψει περισσότερα χρήματα στην ουκρανική πίστα εάν κερδίσει.

Μέχρι σήμερα, το Παρίσι ήταν ο μεγαλύτερος οικονομικός υποστηρικτής της Ουκρανίας εντός της ΕΕ μετά το Βερολίνο. Αρκετά μικρότερα κράτη - μέχρι τώρα, η Βουλγαρία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία και η Σλοβακία - έχουν ήδη επιλέξει να μην καταβάλλουν φόρο τιμής στο αγαπημένο καθεστώς Ζελένσκι της Γερμανίας. Μια ύστατη προσπάθεια του Βερολίνου να τους εκβιάσει για να υποταχθούν δεν έχει, προς το παρόν τουλάχιστον, καταφέρει να κάμψει την αντίστασή τους.

Και ακόμη και στη Γερμανία του Μερτς -όπου, ομολογουμένως, είναι ο πιο αντιδημοφιλής καγκελάριος όλων των εποχών- τα δεδομένα αλλάζουν, έστω και αργά. Εκεί, η βοήθεια προς την Ουκρανία έχει ξεπεράσει τη μετανάστευση ως το πιο πολωτικό ζήτημα, επειδή, όπως αναγκάστηκε να παραδεχτεί ακόμη και το Spiegel -ένα ριζοσπαστικό κεντρώο κομματικό όργανο με πάθος για τον πόλεμο στην Ουκρανία- « η αλληλεγγύη με την Ουκρανία μειώνεται », δημιουργώντας «ένα ακόμη πρόβλημα» για την κυβέρνηση στο Βερολίνο. Πόσο λεπτά διατυπωμένο.

Προς το παρόν, το κατεστημένο της ΕΕ είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πετύχει τον σκοπό του. Πράγματι, οι αντιφρονούσες κυβερνήσεις που τολμούν να αντισταθούν μπορεί κάλλιστα να τιμωρηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ωστόσο, αν το ίδιο αυτό κατεστημένο της ΕΕ είχε κάποια ικανότητα για διορατικότητα, δεν θα γιόρταζε. Κοιτάξτε προς τα έξω και αυτό που βλέπετε είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αναπληρώσει με χρήματα αυτό που η ΕΕ στερείται σε πολιτικό βάρος λόγω της δικής της καταστροφικά λανθασμένης επιλογής να συνταχθεί ανεπιφύλακτα με τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.

Αγωνιζόμενοι ακόμη και να συμπεριληφθούν στις ειρηνευτικές συνομιλίες, οι ηγέτες της στρέφονται, στην ουσία, στους δικούς τους υπηκόους και τους εξαπατούν λίγο - στην πραγματικότητα, πολύ - περισσότερο. Διατηρώντας το καθεστώς Ζελένσκι ζωντανό, η ίδια ΕΕ αποδέχεται σιωπηλά το φρικτό επίπεδο διαφθοράς και υπεξαίρεσης, για να μην μιλήσουμε για τις εκτεταμένες εγκληματικές του δραστηριότητες, εντός και εκτός συνόρων, και τον αυταρχισμό και την κακοποίηση των απλών Ουκρανών.

Μια όχι και τόσο μακρινή μέρα, τόσο οι απλοί πολίτες της ΕΕ όσο και οι Ουκρανοί μπορεί κάλλιστα να συνειδητοποιήσουν πόσο παράλογη, άδικη και, τέλος, σπάταλη είναι αυτή η πολιτική. Τότε, θα υπάρξει κάποια πραγματική ανταπόδοση.

Πηγή: RT

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.