Από παντοκράτορας ικέτης στο Πεκίνο

Σχεδίαζε να προσγειωθεί στο Πεκίνο σαν κυρίαρχος του κόσμου, αλλά η άτιμη ζωή –και το αλύγιστο Ιράν– έφερε τα πράγματα έτσι ώστε ο πολύς Ντόναλντ Τραμπ να καταλήξει στην Κίνα... ικέτης, εκλιπαρώντας τον Σι Τζινπίνγκ να παρέμβει για να τον σώσει από το ναυάγιο στον Περσικό!

Ο αποδυναμωμένος Αμερικανός ηγέτης φρόντισε φυσικά να διαψεύσει προκαταβολικά αυτό το σενάριο, τονίζοντας λίγο πριν φτάσει στην κινεζική πρωτεύουσα ότι, αν και σκοπεύει να κάνει μια «μακρά συζήτηση για το Ιράν» με τον Κινέζο ηγέτη, δεν θα ζητήσει από τον Σι να μεσολαβήσει για ειρήνη με την Τεχεράνη. Είπε συγκεκριμένα ότι «δεν νομίζω πως θα χρειαστούμε βοήθεια για να τελειώσουμε αυτόν τον πόλεμο» – προσθέτοντας απειλητικά πως «θα τελειώσουμε τη δουλειά είτε ειρηνικά είτε με άλλους τρόπους».

Αλλά αυτοί οι νέοι λεονταρισμοί και οι διαδοχικές υπεροπτικές δηλώσεις, σύμφωνα με πλήθος διαρροές από κορυφαίους αξιωματούχους στην αυλή του Τραμπ, δεν έχουν βάση, καθώς ο Αμερικανός ηγέτης έχει πλέον τόσο μεγάλη ανάγκη από μια «πλατφόρμα εξόδου» από τον ατυχή πόλεμο, που να μπορεί να παρουσιάσει ως νίκη, ώστε είναι διατεθειμένος να θυσιάσει ακόμη και την Ταϊβάν για να εξασφαλίσει την κινεζική «συνεργασία».

Κι αυτό φαίνεται πρωτίστως από την αγωνία των ίδιων των Ταϊβανέζων, αλλά και των Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών σπονσόρων τους στην αμερικανική Γερουσία.

Πρόβλημα με την Ταϊβάν

Το... άδειασμα της Ταϊβάν είναι άλλωστε το μοναδικό χαρτί που διαθέτει ο Τραμπ για να δελεάσει τον Σι, αφού το ζήτημα της επανένωσης της παλιάς Φορμόζας με την ηπειρωτική Κίνα είναι διαχρονική επιδίωξη για τον Κινέζο ηγέτη.

Η Ταϊβάν είναι βέβαια πολύ σημαντική για τις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες, λόγω της γεωγραφικής της θέσης αλλά και της παραγωγής προηγμένων ημιαγωγών (μικροτσίπ) που είναι κρίσιμοι για την αμερικανική αμυντική βιομηχανία, αλλά και συνολικά για τον κλάδο της πληροφορικής και φυσικά για τη νέα «κούρσα εξοπλισμών» γύρω από τις διάφορες εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ομως η Κίνα έχει πάρει εδώ και καιρό κεφάλι (και) σε αυτή την κούρσα και ο έλεγχος που διατηρεί πάνω σε μια μακρά σειρά από σπάνιες γαίες και πολύτιμα βιομηχανικά μέταλλα της δίνει το στρατηγικό πλεονέκτημα (και) σε αυτόν τον τομέα – εξ ου και η τεράστια κουστωδία από διευθυντές γιγάντων της πληροφορικής που συνοδεύει τον Τραμπ στο Πεκίνο.

Και ο ίδιος ο Τραμπ, άλλωστε, αν και ενέκρινε το τελευταίο εξάμηνο δύο τεράστια πακέτα πώλησης οπλικών συστημάτων προς την Ταϊπέι, κατά τα άλλα, και σε αντίθεση με τους προκατόχους του, τηρεί στάση «στρατηγικής ασάφειας», αποφεύγοντας να δηλώσει ανοιχτά αν θα επέμβει, σε περίπτωση που η Κίνα εισβάλει στο ντε φάκτο περικυκλωμένο νησί.

Αυτό που πραγματικά θέλει ο Σι από τον Τραμπ είναι βέβαια μια ρητή δήλωση κατά της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, αλλά κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο ακόμη και για τον απρόβλεπτο Αμερικανό πρόεδρο. Είπαμε όμως: Ο Τραμπ έχει τόσο μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή να «πιαστεί» από οποιαδήποτε μικρή νίκη, εμπορική ή γεωπολιτική, που θα του επιτρέψει να παρουσιαστεί ως θριαμβευτής και τροπαιούχος, ώστε κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακόμη και μια τέτοια δραματική θυσία ενός (ακόμα…) στενού του συμμάχου.

Οπως όμως γράψαμε και χθες, ο Σι μπορεί απλά να επιλέξει τη στρατηγική της... zugzwang –δηλαδή της «μη κίνησης» στο σκάκι–, διατηρώντας το υψηλό του γόητρο στον παγκόσμιο Νότο και αφήνοντας τον Τραμπ να βγάλει μόνος του το φίδι από την τρύπα που ο ίδιος έσκαψε στον Περσικό Κόλπο.

Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου και παρέχει ισχυρή στρατιωτική βοήθεια προς το Ιράν, οπότε μπορεί κάλλιστα να «οχυρωθεί» πίσω από τα ρητορικά ευχολόγια περί ειρήνης, ενώ παρασκηνιακά θα συνεχίσει να βοηθά ποικιλοτρόπως τους συμμάχους του.

Ιρανικοί πύραυλοι

Ο Τραμπ μπορεί να κομπάζει όσο θέλει πως «θα τελειώσει τη δουλειά», αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη: σύμφωνα με χθεσινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα των New York Times, που επικαλούνται απόρρητες εκθέσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, οι δηλώσεις Τραμπ περί «διαλυμένου» ιρανικού στρατού είναι... fake news.

Οι Times αναφέρουν συγκεκριμένα ότι 30 από τις 33 πυραυλικές εγκαταστάσεις στα Στενά του Ορμούζ θεωρούνται ξανά «λειτουργικές» και ότι σχεδόν το 90% των υπόγειων πυραυλικών εγκαταστάσεων χαρακτηρίζεται πλέον «μερικώς ή πλήρως επιχειρησιακό»!

Αντίθετα οι Αμερικανοί είναι αυτοί που ξεμένουν από πυραύλους, καθώς χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 1.000 πύραυλοι Tomahawk και περισσότεροι από 1.300 Patriot, για την αναπλήρωση των οποίων θα χρειαστούν πολλά χρόνια και δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια!