Να φτιάξουμε έναν κόσμο όπου τα παιδιά δεν θα λένε «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»

Κάποια στιγμή ας αναλογιστούμε τι κόσμο φτιάχνουμε για την επόμενη γενιά

Ξέρω ότι το τι μπορεί να σπρώξει μια έφηβη ή έναν έφηβο στην αυτοκτονία είναι κάτι εξαιρετικά σύνθετο και άλλοι είναι πολύ πιο ειδικοί από μένα να μιλήσουν.

Ξέρω, όμως, και ότι το να φορτώνουμε τα παιδιά με τις δικές μας ανασφάλειες και τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα, να τα αντιμετωπίζουμε σαν άλογα κούρσας στις εξετάσεις, να τα πιέζουμε, να τους υποβάλλουμε την ιδέα ότι όλα κρίνονται στις εξετάσεις ή στη σχολική επίδοση ή στο να είναι «καλά παιδιά», απλώς κάνει μια συναρπαστική, αλλά και δύσκολη περίοδο της ζωής τους ακόμη πιο δύσκολη.

Ξέρω, επίσης, ότι πολλές φορές υποτιμούμε το γεγονός ότι τα παιδιά συχνά αντιμετωπίζουν ψυχικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη, και ότι συχνά αντί να μιλήσουν ανοιχτά για αυτό ή να αναζητήσουν βοήθεια, προτιμούν απλώς να το κρύβουν ή να υιοθετούν μια «κανονική» συμπεριφορά σαν μάσκα.

Και ξέρω ότι για όλες τις μαθήτριες και για όλους τους μαθητές οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής τους. Όσες μεταρρυθμίσεις και εάν έχουν γίνει, εφιάλτες θα βλέπουν για χρόνια, γιατί όσο αλήθεια και εάν είναι ότι δεν μπορεί να κρίνεται η ζωή ενός παιδιού σε μια εξέταση, άλλο τόσο ισχύει ότι άλλες προοπτικές δίνει η πανεπιστημιακή μόρφωση, άλλη η απουσία της.

Πάνω από όλα ξέρω ότι ο κόσμος που προσφέρουμε σε αυτά τα παιδιά είναι ο χειρότερος δυνατός και ότι στην πραγματικότητα τους ζητάμε να σκληρύνουν, να χάσουν ευαισθησία, να στερηθούν στιγμές, ενίοτε και να υποφέρουν.

Και εάν θέλουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτά τα παιδιά, να κάνουμε κάτι πριν αυτά βρεθούν στο μπαλκόνι, πριν αφήσουν πίσω ένα σημείωμα, πριν «δραπετεύσουν», αυτό είναι να φτιάξουμε για όλα τα παιδιά έναν κόσμο όπου κανένα παιδί δεν θα λέει «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα».

Πηγή: in