Ποια χειραφέτηση;

Το γνωστό αξίωμα ότι η Ευρώπη προχωρά μέσα από τις κρίσεις αμφισβητήθηκε σκληρά όταν ξέσπασε η κρίση στην ευρωζώνη το 2009-2010.

Αντί του κοινού δανεισμού και της μεταφοράς πόρων από τον Βορρά στον Νότο, η Γερμανία επέβαλε διασώσεις στο παρά πέντε και υπό δρακόντειες προϋποθέσεις, μια επιλογή που οδήγησε στην κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση της Γηραιάς Ηπείρου.

Σήμερα ο από μηχανής θεός είναι οι αμυντικές δαπάνες, χωρίς τις οποίες η Ε.Ε. δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τον αναθεωρητισμό της Ρωσίας.

Οι αμυντικές δαπάνες με τα τωρινά δεδομένα προβάλλουν ασύμβατες με τη μόνιμη περιοριστική πολιτική όπως αυτή ορίζεται από τα πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας. Με απλά λόγια, η Γερμανία δεν έχει τη δυνατότητα να ενισχύσει τις αμυντικές δαπάνες χωρίς να χαλαρώσει τη μόνιμη σκληρή δημοσιονομική πολιτική.

Στη σκιά της συνεχούς δημοσκοπικής ενίσχυσης της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) η πολιτική ελίτ της χώρας απαντά στο γνωστό δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια» με ένα ανεύθυνο «και τα δύο».

Η αύξηση των αμυντικών δαπανών μετά την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941 αναθέρμανε την οικονομία στις ΗΠΑ και έβγαλε τη χώρα οριστικά από την παρατεταμένη ύφεση στην οποία εγκλωβίστηκε μετά τη χρηματιστηριακή κατάρρευση του 1929.

Το ίδιο σκηνικό διαμορφώθηκε το 1950 μετά την εισβολή της Βόρειας Κορέας στη Νότια, που θεωρήθηκε προμήνυμα εισβολής της ΕΣΣΔ.

Η Γερμανία ήταν διαχρονικά καχύποπτη ως προς την αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης καθώς μια εκτόξευση δαπανών στο όνομα της επιθετικότητας της Ρωσίας θα έδινε τη χαριστική βολή στην κληρονομιά του Σόιμπλε.

Την απενεργοποίηση της δημοσιονομικής λιτότητας με νομιμοποιητικό άλλοθι τις αμυντικές δαπάνες είχε υποδείξει ο Μακρόν στις ομιλίες του στην Πνύκα και τη Σορβόνη τον Σεπτέμβριο του 2017.

Η αποτρεπτική στρατιωτική ισχύς για να καταστεί από ευχολόγιο πραγματικότητα χρειάζεται οριστική εγκατάλειψη της παγανιστικής προσέγγισης των δημοσιονομικών ισορροπιών.

«Μαύρο μηδέν» αποκαλείται η διαχείριση με μηδενικά ελλείμματα, μια επιλογή με απαγορευτικό κοινωνικό και πολιτικό κόστος, καθώς χωρίς ποσοτική χαλάρωση μόνον η περικοπή κοινωνικών δαπανών μπορεί να υποστηρίξει τον επανεξοπλισμό του Βερολίνου.

Οταν οι Μέρκελ-Μακρόν την άνοιξη του 2020 πρότειναν την ίδρυση του Ταμείου Ανάκαμψης πολλοί μπήκαν στον πειρασμό να μιλήσουν για ιστορική στροφή του Βερολίνου. Η διάψευση ήταν σκληρή καθώς η Μέρκελ περιόρισε τη στρατηγική στροφή σε έκτακτα μέτρα ειδικού σκοπού με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

Τα πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας που αποκαλείται και «ζουρλομανδύας» είναι, από ό,τι φαίνεται, η υπ' αριθμόν ένα στρατηγική προτεραιότητα της Γερμανίας που σκιάζει και την όποια απειλή από τη Ρωσία και τη Γαλλία.

Τα παραπάνω έχουν σχέση συγκοινωνούντων δοχείων καθώς μας προσγειώνουν στη σκληρή πραγματικότητα μιας Ευρώπης κάθε άλλο έτοιμης να χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ.

Πηγή: efsyn