Νέα πολιτική ηθική με παλιά υλικά;

11 Ιανουαρίου, 2026
Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
0 σχόλια

Όποιος θέλει να διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό σχήμα, καλό είναι να μην ακολουθεί παλιές πρακτικές και τρόπους

Εδώ και αρκετά χρόνια υποτίθεται ότι αυτό που αναζητείται είναι το «νέο» στην πολιτική. Δηλαδή, σχήματα και πρόσωπα που να μην θυμίζουν τους «επαγγελματίες της πολιτικής», να μη χρησιμοποιούν παραδοσιακές τεχνικές «πολιτικού μάρκετινγκ», να μην έχουν να κάνουν με τις παραδοσιακές μορφές πολιτικής φιλοδοξίας, να μην καταφεύγουν σε παραλλαγές «πολιτικής κοκορομαχίας». Και όντως, εάν κανείς κοιτάξει τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, θα δει αυτή την απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και όλες τις πτέρυγές του και την αναζήτηση νέων πολιτικών μορφών.

Στην πραγματικότητα το αίτημα αυτό, αντιστοιχεί στην ανάγκη μιας «νέας μεταπολίτευσης», δηλαδή μιας επανίδρυσης της δημοκρατίας και των θεσμών που την υποστηρίζουν, ώστε να επανέλθει στο προσκήνιο η πολιτική ευθύνη, η λογοδοσία, η ανιδιοτελής προσήλωση στο πραγματικό κοινωνικό συμφέρον. Στοιχεία που έχουν γίνει περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία ύστερα από τη συστηματική και κυνική διεκδίκηση ασυλίας που πρόκρινε – και συνεχίζει να προκρίνει – η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ιδίως γύρω από τις μεγάλες ευθύνες της για την τραγωδία των Τεμπών.

Μόνο που όποιος θέλει να εκπροσωπήσει αυτό το αίτημα για μια σχέση της κοινωνίας με τη δημοκρατική πολιτική, θα πρέπει να υιοθετήσει στην πράξη πρακτικές και τρόπους που να αναλογούν σε αυτή τη νέα πολιτική ηθική που υποτίθεται ότι πρεσβεύει.

Αναρωτιέται έτσι κανείς σε ποια νέα σχέση με την πολιτική και σε ποια νέα πολιτική ηθική αναλογούν πρακτικές όπως η «υφαρπαγή» ευρωβουλευτών που έχουν εκλεγεί με συγκεκριμένα κόμματα, προγράμματα και δεσμεύσεις έναντι ψηφοφόρων, αλλά δεν έχουν πρόβλημα να «μεταφέρουν» την έδρα τους, ως εάν να ήταν κινητή πολιτική τους περιουσία. Ούτε είναι ιδιαίτερα «νέα» η «δημιουργική ασάφεια» σε σχέση με την ιδεολογική τοποθέτηση, ή ρητορική «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» που έχει αποτελέσει το σήμα κατατεθέν πλήθους κόμματων, συνήθως «λαϊκίστικών» κάποιες φορές ακροδεξιών», που προσπάθησαν να πείσουν ότι φέρνουν «κάτι νέο». Και βέβαια δεν αντιστοιχεί ακριβώς σε μια λογοδοσία έναντι της κοινωνίας η πρωτίστως επικοινωνιακή προσέγγιση, ούτε είναι ιδιαίτερα «νέα» η επένδυση στο συναίσθημα, παρά στην προσπάθεια να διατυπωθεί μια αναγκαία νέα πρόταση διακυβέρνησης, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και σαφές πολιτικό περιεχόμενο.

Ένα νέο ήθος σήμερα θα σήμαινε πρώτα από όλα σαφείς πολιτικές θέσεις που να εξηγούν πώς η χώρα θα αποκτήσει βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη, προτάσεις για ζητήματα όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό, συγκεκριμένες θέσεις για τη θωράκιση των θεσμών και προφανώς μια νέα έμφαση στη δημοκρατική συμμετοχή. Ένα νέο ήθος θα παραμέριζε την παραδοσιακή «μεσσιανική» σχέση του ηγέτη με τη βάση, προς όφελος θεσμών δημοκρατικής πολιτικής λειτουργίας. Και βέβαια θα εξηγούσε σε ποια κατεύθυνση διεκδικεί να ασκήσει τη διακυβέρνηση.

Διαφορετικά δεν είμαστε στη σφαίρα του «νέου», αλλά του πολύ παλιού. Αυτού από το οποίο προσπαθούμε χρόνια να ξεφύγουμε και το οποίο μας οδήγησε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη σημερινή κατάσταση.

Και εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Όσες και όσοι αποφασίζουν να κατέβουν στην πολιτική αρένα αναγκαστικά κρίνονται πλέον ως πολιτικοί. Ως προς αυτό που κάνουν και ως προς τον τρόπο που επιλέγουν να το κάνουν. Ως προς τις θέσεις και τις επιλογές τους. Ως προς τον λόγο και την ιδεολογία τους. Ως προς τη στάση και την πρακτική τους στη δημόσια σφαίρα. Και με την υπενθύμιση πως όταν κάποια ή κάποιος κάνει το πέρασμα από τη δράση στην κοινωνία των πολιτών, στην «κεντρική πολιτική», δεν εκπροσωπεί πια ένα μεγάλο κίνημα, αλλά μια πολιτική κατεύθυνση. Τα κινήματα καλό – για τα ίδια και για τη δημοκρατία – είναι να παραμένουν αυτόνομα.

Πηγή: in.gr

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Νέα πολιτική παρέμβαση της Καρυστιανού - Η διαπλοκή ρουφάει το οξυγόνο Αυτιάς, ο άρχοντας του ψεύδους... »

Προσθήκη σχολίου