Η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός Φιλιπίν Λερουά-Μπολιέ, σε μια βόλτα στο θερμοκήπιο του Jardin des Plantes του Παρισιού, μοιράζεται τις απόψεις της για τη ζωή και την τέχνη.
ΗΓαλλίδα ηθοποιός Φιλιπίν Λερουά-Μπολιέ, μια εμβληματική μορφή του γαλλικού κινηματογράφου, γνωστή διεθνώς κυρίως χάρη στη συμμετοχή της στην παγκόσμια επιτυχία του Netflix «Emily in Paris», στον ρόλο της εντυπωσιακής Σιλβί Γκρατό, μοιράζεται φιλοσοφικές και προσωπικές σκέψεις στο θερμοκήπιο του Jardin des Plantes του Παρισιού, του σημαντικότερου βοτανικού κήπου της Γαλλίας.
Μόλις χθες έγινε γνωστό ότι μια ακόμη τραγωδία χτύπησε τη δυναστεία Kennedy. Με αφορμή τον ξαφνικό χαμό της εγγονής του Robert F. Kennedy στα 42 της χρόνια, ανατρέχουμε στο χρονικό μιας έντονα φημολογούμενης κατάρας που κυνηγά το όνομα της μεγαλύτερης πολιτικής δυναστείας στην ιστορία της σύγχρονης Αμερικής.
Μία νέα τραγωδία έρχεται να προστεθεί στη μακρά και οδυνηρή ιστορία της οικογένειας Kennedy. Η Kyle Francis Kennedy, εγγονή του Robert F. Kennedy και της Ethel Kennedy, έφυγε από τη ζωή στις 21 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία μόλις 42 ετών, στο σπίτι της στο Westwood της Μασαχουσέτης. Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή έναν μήνα μετά το γεγονός. H εγγονή του δολοφονηθέντος πολιτικού Robert Fitzerald Kennedy, αδελφού του επίσης δολοφονηθέντος Προέδρου John. F Kennedy, ζούσε τα τελευταία χρόνια με βαριά αναπηρία.
Με αφορμή λοιπόν τη μοιραία αυτή απώλεια, ανατρέχουμε στα μυστικά και τη φημολογούμενη κατάρα που ακολουθεί την οικογένεια. Η ιστορική περίοδος που ζούμε, δεν ονομάζεται άδικα «εποχή της πληροφορίας». Τα πάντα σχεδόν μαθαίνονται και τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μυστικά, ειδικά στον χώρο της πολιτικής, τα οποία κρύβονται κάτω από το χαλάκι, με την πληροφορία να σερβίρεται στον κόσμο βάσει των εκάστοτε συμφερόντων. Πριν το ίντερνετ αυτό γινόταν ακόμη πιο εύκολα, κάτι που η δυναστεία των Kennedy γνώριζε καλά και το εφάρμοζε με μαεστρία.
Όλα ξεκίνησαν με τον Joseph Kennedy, ο οποίος αναδείχθηκε σε σημαντικό επιχειρηματία και διπλωμάτη στις αρχές του 20ού αιώνα. Απώτερος στόχος του Joe, όπως τον φώναζαν, ήταν να δημιουργήσει μια πολιτική δυναστεία, πράγμα που κατάφερε και με το παραπάνω. Ο γιος του, John F. Kennedy (γνωστός ως JFK) έγινε ο 35ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1961, ενώ ήταν προηγουμένως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και γερουσιαστής για τη Μασαχουσέτη. Ο αδερφός του Robert (RFK) ήταν ο γενικός εισαγγελέας του JFK και αργότερα γερουσιαστής, ενώ ο νεότερος αδελφός του Edward (Ted) ήταν επίσης γερουσιαστής από το 1962 μέχρι το θάνατό του το 2009. Κι αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους Kennedy που κέρδισαν πολιτικά αξιώματα.
Photo by Bachrach/Getty Images
Φυσικά, δεν είναι όλες οι πτυχές της ιστορίας των Kennedy τόσο αξιέπαινες. Εκτός από την υποτιθέμενη κατάρα της οικογένειας που έχει αφαιρέσει τις ζωές πολλών μελών, οι Kennedy προσπάθησαν να κρύψουν κάθε μελανό σημείο, κάθε φήμη, κάθε παραστράτημα που θα μπορούσε να βλάψει το όνομά τους.
Από απιστίες μέχρι θανατηφόρα ατυχήματα, αυτά είναι μερικά από τα μεγαλύτερα μυστικά που οι Kennedy προσπάθησαν να κρύψουν.
H Rose Kennedy έκανε τα στραβά μάτια στις απιστίες του άντρα της
Η Rose Fitzgerald, η κόρη του δημάρχου της Βοστώνης, ήταν μια έξυπνη και πολύ θρησκευόμενη κοπέλα που γνώρισε τον Joseph Kennedy όταν ήταν μόλις 17 ετών, κατά τις οικογενειακές διακοπές της. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: οι πατεράδες τους ήταν πολιτικοί αντίπαλοι. Ειδικά ο πατέρας της Rose ήταν ενάντια σε αυτή τη σχέση, όμως οι δύο νέοι συνέχισαν να βγαίνουν για επτά χρόνια, πριν παντρευτούν τον Οκτώβριο του 1914.
Ron Galella/Ron Galella Collection/ Getty Images
Οι δυο τους μετακόμισαν σε μια εξοχική βίλα 16 δωματίων, όπου θα μεγάλωναν τα εννέα παιδιά τους. Ωστόσο, ο Joe αποδείχτηκε κατά συρροήν άπιστος. Πολλές γυναίκες πέρασαν από το κρεβάτι του, μεταξύ των οποίων η Marlene Dietrich και η Gloria Swanson. Η Rose ήξερε για τις απιστίες του Joe αλλά επέλεξε να κάνει τα στραβά μάτια. Μάλιστα, φέρεται να δίδαξε τις κόρες της να κάνουν το ίδιο με τους μελλοντικούς τους συζύγους, υποστηρίζοντας ότι οι άντρες είναι άπιστοι εκ φύσεως και το «κέρατο» μοιραίο. Όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών της, η Rose ήταν πολύ ψυχρή και απόμακρη απέναντί τους. Μάλιστα, ο John F. Kennedy κάποτε παραδέχτηκε ιδιωτικά ότι η μητέρα του δεν του είπε ποτέ ότι τον αγαπά.
Η λοβοτομή της Rosemary Kennedy τής κατέστρεψε τη ζωή
Όταν γεννήθηκε, η Rosemary Kennedy φαινόταν να είναι ένα υγιές μωρό. Ωστόσο, οι λεπτομέρειες της γέννησής της το 1918 δείχνουν ότι κάτι δεν πήγε καλά. Ο γιατρός της Rose, δεν μπόρεσε να φτάσει στο σπίτι των Kennedy στο Μπρούκλιν της Μασαχουσέτης για να βοηθήσει στη γέννα. Μια μαία φέρεται να είπε στη Rose να καθυστερήσει τον τοκετό για δύο ώρες, κάτι που μπορεί να οδήγησε σε στέρηση οξυγόνου και επακόλουθες αναπτυξιακές δυσκολίες για τη Rosemary.
Οι Kennedy έφερναν τη Rosemary μαζί τους σε πολλές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας επίσκεψης στους Βρετανούς μονάρχες, Γεώργιο ΣΤ' και Ελισάβετ, το 1938. Όμως, με τους Kennedy σε διαρκεί άνοδο, η νοητική υστέρηση και μερικές φορές τα βίαια ξεσπάσματα της Rosemary, θεωρήθηκε ότι θα σταθούν εμπόδιο στη φήμη και την πολιτική καριέρα της οικογένειας. Θα ψήφιζαν, άραγε, έναν Kennedy αν ανακάλυπταν ότι ένα μέλος τους έπασχε από γενετική πάθηση; Ακόμη και δεκαετίες αργότερα, η μητέρα της ανέφερε μόνο αόριστα την κατάσταση της κόρης της, λέγοντας σε μια συνέντευξη: «Η Rosemary έχει χάσει το μυαλό της τελείως. Αυτό οφείλεται σε ένα ατύχημα, το οποίο πραγματικά δε θα συζητήσω».
Όμως δεν υπήρξε κανένα «ατύχημα». Ο πατέρας της Rosemary, Joe Kennedy, κανόνισε η κόρη του να υποβληθεί σε λοβοτομή, χωρίς την άδεια της μητέρας της. Η χειρουργική επέμβαση, η οποία ουσιαστικά διέκοψε την επικοινωνία μεταξύ του μετωπιαίου λοβού και του υπόλοιπου εγκεφάλου της, είχε σκοπό να την κάνει πιο ευέλικτη. Αντίθετα, της στέρησε την ικανότητά της να περπατά ή να επικοινωνεί σε ηλικία 23 ετών. Μέχρι τον θάνατό της το 2005, ζούσε σε ιδρύματα με την οικογένειά της να έχει κόψει κάθε επαφή μαζί της.
Η Jackie Kennedy σκεφτόταν να πάρει διαζύγιο
Η Jacqueline Lee "Jackie" Bouvier, γόνος πλούσιας οικογένειας των ΗΠΑ, ήταν σε ένα πάρτι όταν ένας δημοσιογράφος της γνώρισε τον John F. Kennedy, που ήταν τότε μέλος του Κογκρέσου. Παντρεύτηκαν το 1953 και γρήγορα έγιναν ένα από τα πιο διάσημα και αγαπημένα ζευγάρια στην ιστορία της χώρας τους. Όμως, όπως πλέον γνωρίζουμε καλά, ο Kennedy ήταν άπιστος μαζί της. Η Jackie το γνώριζε και έκανε υπομονή, αφού ήξερε ότι στους κύκλους τους η απιστία ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο.
Getty/ Ideal Images
Ωστόσο, πηγές υποστηρίζουν ότι κάποια στιγμή σκεφτόταν να χωρίσει και δεν ήταν οι απιστίες ο κύριος λόγος. Δύο χρόνια μετά τον γάμο τους, η Jackie είχε μια αποβολή. Τον αμέσως επόμενο χρόνο έμεινε και πάλι έγκυος αλλά το παιδί γεννήθηκε νεκρό. Ο άντρας της τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη απώλεια δεν ήταν εκεί για να τη στηρίξει. Μάλιστα μετά την αποβολή, ήταν ο κουνιάδος της, Robert Kennedy, κι όχι ο σύζυγός της, που την επισκέφτηκε και έκατσε μαζί της στο νοσοκομείο.
Εν τέλει, η οικογένεια της Jackie την έπεισε να μην πάρει διαζύγιο, βλέποντας την πολιτική καριέρα του Kennedy να διαπρέπει. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι οι Kennedy της προσέφεραν 1 εκατομμύριο για να μην χωρίσει τον JFK, κι αν εκείνος την κολλούσε κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα, το ποσό αυτό θα ανέβαινε στα 20 εκατομμύρια! Ωστόσο, η πληροφορία αυτή δεν επιβεβαιώνεται και παραμένει φήμη.
Η Jackie Kennedy έπασχε από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα
Δεν νομίζω ότι τονίσαμε αρκετά πόσο της κόστισε ψυχικά η αποβολή και η απώλεια του παιδιού της (ένα κορίτσι, που είχαν αποφασίσει να το βαφτίσουν «Αραμπέλλα»). Το 1963 η Jackie έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι, το οποίο όμως πέθανε δύο μέρες αργότερα λόγω επιπλοκών. Οι απώλειες αυτές, μαζί με τα προβλήματα στον γάμο της και τις απιστίες του συζύγου της, την κλόνισαν συναισθηματικά, βυθίζοντάς την σε βαριά κατάθλιψη.
Σύμφωνα με τους βιογράφους της, Danforth Prince και Darwin Porter, η Jackie χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε μονάδα ψυχικής υγείας, εξαιτίας της κατάθλιψής της. Εκεί υποβλήθηκε σε εφιαλτικές θεραπείες με ηλεκτροσόκ. Όταν βγήκε από την μονάδα, βρήκε ένα άδειο σπίτι. Ούτε ο John F. Kennedy, ούτε η οικογένεια ή οι φίλοι της ήταν εκεί για να τη στηρίξουν, σύμφωνα τουλάχιστον με τη βιογραφία της. Η νοσηλεία της στην ψυχιατρική κλινική φέρεται να αποσιωπήθηκε, καθώς θεωρήθηκε ότι θα έβλαπτε τη φήμη της ισχυρής δυναστείας των Kennedy.
Όπως είναι λογικό, η δολοφονία του συζύγου της, τη διέλυσε ψυχολογικά για αρκετό καιρό. Καθόταν, άλλωστε, δίπλα του στη λιμουζίνα τη στιγμή των πυροβολισμών. Στον απόηχο της δολοφονίας, η Jackie υπέφερε από διάφορα συμπτώματα. Σήμερα, είναι πιθανό να είχε διαγνωστεί με διαταραχή μετατραυματικού στρες, αλλά εκείνη την εποχή οι εφιάλτες της, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, η αϋπνία, οι εκρήξεις θυμού, η αδυναμία συγκέντρωσης και άλλα συμπτώματα θεωρούνταν γενικότερα μέρος του πένθους.
Keystone-France/Gamma-Keystone via Getty Images
Ο κόσμος δεν ήξερε για τις απιστίες του Kennedy
Μπορεί σήμερα να γνωρίζουμε αρκετές πληροφορίες για τις απιστίες του JFK, όμως αυτό δε συνέβαινε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ο αμερικανικός λαός πίστευε ότι το ζευγάρι ήταν αγαπημένο - ένα σύμβολο της σύγχρονης χριστιανικής οικογένειας. Προφανώς, η ισχυρή δυναστεία των Kennedy δε θα επέτρεπε να δημοσιευτεί από τον Τύπο κάποια φήμη για την ερωτική ζωή του προέδρου.
Getty/ Ideal Images
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν το γνώριζε ο κύκλος τους, αφού υπήρξαν περιστασιακά ολισθήματα. Ενώ βρισκόταν στη Γαλλία, η Jackie λέγεται ότι παρουσίασε ευθαρσώς την υπάλληλο του Λευκού Οίκου Priscilla Wear ως «το κορίτσι που κοιμάται με τον σύζυγό μου»!
Σε μια συνέντευξη το 1964, ο οικογενειακός φίλος Kirk LeMoyne Billings αναφέρει πως τον πρώτο καιρό της γνωριμίας της με τον JFK, προσπάθησε να προετοιμάσει την Jackie για τον άστατο χαρακτήρα του. Της είχε πει πως ενδέχεται να είχε πολλά προβλήματα με τον Kennedy, ο οποίος αποφάσισε στα 35 του να νοικοκυρευτεί ενώ μέχρι τότε δεν είχε συνάψει ποτέ μονογαμικό δεσμό με κάποια γυναίκα. Για αυτό, της είπε να κάνει μεγάλη υπομονή στην αρχή του γάμου.
Μερικές από τις πιο γνωστές γυναίκες με τις οποίες λέγεται ότι απάτησε τη γυναίκα του, ήταν η Marlene Dietrich (ΝΑΙ, είχε πάει και με τον πατέρα και με τον υιό Kennedy), η Marilyn Monroe, η Judith Exner, η οποία είχε σχέσεις με τη μαφία, η διάσημη στρίπερ Blaze Starr και πολλές εργαζόμενες και πρακτικάριες του Λευκού Οίκου, συμπεριλαμβανομένης της γραμματέως της Jackie.
O John F. Kennedy έπασχε από πολλά προβλήματα υγείας
Ο JFK ήταν από τους νεαρότερους αρχηγούς κρατών και προέβαλλε την εικόνα του φέρελπι, δραστήριου και δυνατού πολιτικού. Στην πραγματικότητα, όμως, ο πρόεδρος αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα υγείας. Από την παιδική του ηλικία έπασχε από πεπτικά προβλήματα και έλκος δωδεκαδακτύλου, ενώ κάποια στιγμή κόλλησε και οστρακιά. Είχε επίσης σοβαρά προβλήματα με τη μέση του και χρειάστηκε να εγχειριστεί 4 φορές μέσα σε λίγα χρόνια. Οι εγχειρήσεις δεν βοήθησαν, ίσα ίσα του προκάλεσαν λοιμώξεις στα οστά. Όμως η χειρότερη πάθηση του Kennedy ήταν άλλη: η νόσος Addison, μια σπάνια διαταραχή στην οποία τα επινεφρίδια αδυνατούν να παράγουν επαρκείς ορμόνες. Συγκεκριμένα, ο JFK δεν μπορούσε να παράγει ορμόνες διαχείρισης του στρες και ο οργανισμός του δυσκολευόταν να επεξεργαστεί το νάτριο, το κάλιο και τη γλυκόζη.
Εκείνη την εποχή, η θεραπεία για προβλήματα των επινεφριδίων περιελάμβανε στεροειδή, τα οποία μπορεί να προκάλεσαν οστεοπόρωση στον JFK και να επιδείνωσαν τα προβλήματα στην πλάτη του. Μαζί με τα στεροειδή, ο πρόεδρος έπρεπε να παίρνει επίσης παυσίπονα, υπνωτικά χάπια, αμφεταμίνες, αντιβιοτικά, ορμόνες και πολλά άλλα φάρμακα προκειμένου να διαχειριστεί τους χρόνιους πόνους.
Τι συνέβη μέσα στο αυτοκίνητο του Ted Kennedy
Getty Images
Η υπόθεση αυτή αξίζει ένα άρθρο από μόνη της. Μισό αιώνα μετά, ακόμη δεν ξέρουμε τι συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ στο νησί Chappaquiddick της Μασαχουσέτης. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο ότι η οικογένεια Kennedy προσπάθησε να το «κουκουλώσει».
Η βασική περιγραφή του περιστατικού είναι η εξής: τη νύχτα της 18ης Ιουλίου 1969, γυρίζοντας από ένα πάρτι του κόμματος, το αυτοκίνητο του γερουσιαστή Ted Kennedy έπεσε από μια γέφυρα στο Chappaquiddick. Μέσα ήταν ο ίδιος με την 28χρονη βοηθό του, Mary Jo Kopechne. Ο Kennedy κατάφερε να βγει στη στεριά αλώβητος. Η Kopechne, όχι. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, επέζησε για αρκετή ώρα στο βυθισμένο αυτοκίνητο, αλλά ήταν ήδη νεκρή όταν οι διασώστες ανέσυραν το σώμα της, δέκα ολόκληρες ώρες μετά το τροχαίο.
Ο Kennedy ισχυρίστηκε ότι προσπάθησε να σώσει την Kopechne, βουτώντας ξανά και ξανά στο νερό. Ωστόσο, αργότερα επέστρεψε στο πάρτι και δεν κάλεσε βοήθεια. Ήταν κανείς άλλος στο αυτοκίνητο; Μήπως ο Kennedy ήταν μεθυσμένος; Υπέφερε από διάσειση που συνέβαλε στην περίεργη συμπεριφορά του; Ερωτήματα που μένουν μέχρι και σήμερα, αναπάντητα.
Επειδή ο Kennedy δεν επικοινώνησε με τις αρχές μέχρι τις 10:00 το πρωί της επόμενης ημέρας, δεν υπήρχε τρόπος να ελεγχθεί το επίπεδο αλκοόλ στο αίμα του τη στιγμή του ατυχήματος. Έτσι, κατηγορήθηκε μόνο για αποχώρηση από τον τόπο του τροχαίου και του επιβλήθηκε ποινή δύο μηνών με αναστολή, ενώ του απαγόρευσαν για μικρό χρονικό διάστημα την οδήγηση. Και παρόλο που το ατύχημα ουσιαστικά τερμάτισε τις προεδρικές του φιλοδοξίες, η δημόσια υποστήριξη γι' αυτόν αυξήθηκε πολύ χάρη στις προσπάθειες των νομικών ομάδων και των επικοινωνιολόγων των Kennedy.
Το εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης της OpenAI διερευνά αν το περιστατικό υποδηλώνει «τάση παράκαμψης» των ελέγχων.
Συστήματα παρακολούθησης και δικλείδες ασφαλείας που προορίζονταν για τον εντοπισμό προβληματικής συμπεριφοράς απενεργοποίησαν «πράκτορες» (agents) της OpenAI.
Πρόκειται για το πιο πρόσφατο περιστατικό που αναμένεται να εντείνει την παγκόσμια ανησυχία σχετικά με την ασφάλεια αυτής της τεχνολογίας, τονίζουν οι Financial Times.
Ο δημιουργός του ChatGPT ανακοίνωσε την Τρίτη ότι, κατά τη διάρκεια δύο πρόσφατων εσωτερικών εργασιών προγραμματισμού, ορισμένοι «πράκτορες» τεχνητής νοημοσύνης επιχείρησαν σκόπιμα να εξαπατήσουν το προσωπικό, λαμβάνοντας μέτρα για την αποδυνάμωση των συστημάτων παρακολούθησης της εταιρείας.
Σε ένα άλλο περιστατικό νωρίτερα αυτόν τον μήνα, πράκτορας AI απενεργοποίησε τις αυτόματες ειδοποιήσεις προς την ομάδα ασφαλείας της OpenAI. Σε μια άλλη εργασία, λίγες ημέρες αργότερα, ένας πράκτορας αφαίρεσε ένα σύστημα παρακολούθησης και είπε ψέματα στο προσωπικό της OpenAI, ισχυριζόμενος ότι δεν το είχε κάνει.
«Και στις δύο περιπτώσεις, οι πράκτορες εξέτασαν το ενδεχόμενο διατήρησης των δικλείδων ασφαλείας, αλλά ερμήνευσαν τις συνήθεις οδηγίες προγραμματισμού ως άδεια για την αποδυνάμωσή τους», ανέφερε η OpenAI σε ανάρτηση στο ιστολόγιό της.
Επαναλαμβανόμενα περιστατικά με πράκτορες της OpenAI
Η startup, η οποία αποτιμάται στα 852 δισεκατομμύρια δολάρια, έχει βρεθεί αντιμέτωπη με περιστατικά κατά τα οποία οι προηγμένοι AI agent της επέδειξαν απρόβλεπτη και προβληματική συμπεριφορά. Μοντέλα της OpenAI κατάφεραν να παρακάμψουν τους ελέγχους κατά τη διάρκεια δοκιμών, παραβίασαν την πλατφόρμα AI «Hugging Face», ενώ εισέβαλαν και σε ιστοτόπους δημόσιων υπηρεσιών υγείας της Αυστραλίας.
Ο διευθύνων σύμβουλος, Σαμ Άλτμαν, δήλωσε ότι η εταιρεία θα καθυστερήσει την αρχική δημόσια προσφορά μετοχών (IPO) —η οποία αρχικά αναμενόταν εντός του τρέχοντος έτους— έως ότου μπορέσει «με απόλυτη βεβαιότητα να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της τεχνητής νοημοσύνης», αντιμετωπίζοντας παράλληλα τις ανησυχίες για την ασφάλεια. Η εισαγωγή στο χρηματιστήριο αναμένεται πλέον για το επόμενο έτος.
Η OpenAI δήλωσε ότι ενισχύει τα μέτρα παρακολούθησης ως απάντηση στα περιστατικά που αναφέρθηκαν την Τρίτη και τα οποία έλαβαν χώρα πριν από περίπου δύο εβδομάδες. Η εταιρεία διερευνά εάν τα περιστατικά αυτά αντικατοπτρίζουν μια «αθώα υπερβάλλουσα επιμονή» ή μια «τάση αποφυγής» των συστημάτων που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό αθέμιτης δραστηριότητας.
Τα δύο αυτά περιστατικά θα ενισχύσουν τις αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με τις δυνατότητες των μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, καθώς και την ικανότητα εταιρειών όπως η OpenAI —αλλά και ανταγωνιστών της, όπως η Anthropic— να περιορίζουν την ανεπιθύμητη συμπεριφορά και να διασφαλίζουν ότι τα μοντέλα τους δεν ενέχουν σοβαρούς κινδύνους στον κυβερνοχώρο κατά τη διάθεσή τους στο κοινό.
Φόβοι για τις δυνατότητες της ΑΙ
Ορισμένοι ειδικοί εκφράζουν έντονη ανησυχία για το γεγονός ότι τα προηγμένα μοντέλα ενδέχεται να αντιλαμβάνονται πότε παρακολουθούνται. Έλεγχοι από ανεξάρτητους ερευνητές, συμπεριλαμβανομένων των Asymmetric Security και Transluce, διαπίστωσαν ότι τα πρόσφατα περιστατικά hacking ήταν πιο εκτεταμένα από ό,τι αποκάλυψε αρχικά η OpenAI και περιλάμβαναν δραστηριότητα για την απόκρυψη προσπαθειών συλλογής δεδομένων.
Η OpenAI δήλωσε τον Αύγουστο ότι είχε αναθεωρήσει τις διαδικασίες δοκιμών της και θα αφιερώσει περισσότερους πόρους στην παρακολούθηση των παραγόντων της Τεχνητής Νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της ενεργοποίησης συναγερμού εντός 30 λεπτών από την ανίχνευση πιθανών προβλημάτων.
Εν τω μεταξύ, η Anthropic έχει χορηγήσει στο METR, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, «πρόσβαση παρόμοια με αυτή των εργαζομένων» για την αξιολόγηση των κινδύνων των μοντέλων της.
Η OpenAI δεν έχει ακόμη αποκαλύψει καμία συμφωνία με εξωτερικό αξιολογητή, κάτι που είναι ένα από τα κύρια συγκεκριμένα βήματα που έχουν προτείνει τα εργαστήρια Τεχνητής Νοημοσύνης σε απάντηση στην αυξανόμενη ανησυχία σχετικά με τους κινδύνους που θα μπορούσαν να παρουσιάσουν πιο ικανά συστήματα.
Στον απόηχο του ξεσηκωμού στη Γαλλία – και όχι μόνο – όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, μιλούν τη γλώσσα της «τάξης»
Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα».
Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας.
Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση.
Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος.
Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη.
Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου.
Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».
Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».
Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο.
Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».
Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.
Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών.
