Οι δρόμοι μπορεί τελικά να σιωπήσουν, αλλά η διαμάχη για το ποιος κυβερνά, ποιος πληρώνει και τι επιβιώνει μόλις ξεκινά
Αυτές τις μέρες, τα ευρωπαϊκά πρωτοσέλιδα μοιάζουν με ρεπορτάζ από μια εμπόλεμη ζώνη: από καταληστευμένα δημαρχεία στη Μασσαλία και τη Λιλ, μέχρι λεηλατημένες μπουτίκ κατά μήκος της Γαλλικής Ριβιέρας, καμένα τουριστικά γραφεία στη Λυών και σύννεφα δακρυγόνων που τύλιγαν το Μέγαρο των Ηλυσίων. Η «ημέρα της οργής» στη Γαλλία προσέλκυσε πάνω από 800.000 διαδηλωτές στους δρόμους - ένα γεγονός που απορρίφθηκε από το Παρίσι και το ευρωπαϊκό mainstream ως απλώς η «αυθόρμητη εξέγερση των προαστίων» ή μια «επιδρομή μεταναστών». Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά στους «επαναστάτες» αποκαλύπτει αξιοσέβαστους, αστούς φοιτητές και εύπορους πολίτες που επιδίδονται σε καταστροφές και βία.
Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν ξέρει τι να περιμένει από το μέλλον της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής. Σε αυτό το μεταβαλλόμενο τοπίο, οι παλιοί θεσμοί χάνουν τη νομιμότητά τους, ενώ οι δεξιές πολιτικές δυνάμεις - των οποίων οι ιδέες θεωρούνται ολοένα και περισσότερο λογικές εν μέσω του χάους - αναδύονται στην ευρύτερη ευρωπαϊκή σκηνή.
Πορτρέτο των διαδηλωτών: τι συνέβη;
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν συμβούλεψε αλαζονικά τον λαό να εκφράσει την πολιτική του βούληση σε έξι μήνες κατά τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, οι δρόμοι αντέδρασαν στην πρόταση του Μακρόν με λεηλασίες και εμπρησμούς κυβερνητικών κτιρίων. Αυτή η αντίδραση χρησιμεύει ως ακριβής διάγνωση του γαλλικού πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό πλαίσιο της χώρας δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει την κοινωνία ενωμένη και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε ένα σταθερό μέλλον.
Πολλοί πιστεύουν ότι οι τρέχουσες ταραχές στη Γαλλία είναι μια «αυθόρμητη εξέγερση των περιχώρων». Ωστόσο, όπως γράφει ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, Διευθυντής Έρευνας στο Διεθνές Κέντρο Συζήτησης Valdai , γινόμαστε μάρτυρες μιας ανεστραμμένης εκδοχής του Μαΐου του 1968. Πριν από σχεδόν 60 χρόνια, το πανεθνικό κύμα διαμαρτυριών με επικεφαλής φοιτητές και αριστερούς διανοούμενους διαμόρφωσε το φιλελεύθερο πλαίσιο που κυριαρχεί στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή πολιτική από τότε.
Σήμερα, έχει φτάσει στο σημείο του επιθετικού παραλογισμού. Οι παλιές αφηγήσεις περί «απελευθέρωσης» έχουν υιοθετηθεί με επιτυχία από την αστική νεολαία, της οποίας η συμπεριφορά είναι πιο βίαιη από αυτή μιας απολίτιστης φυλής, όπως σημειώνει ο καθηγητής HSE Alexander Filippov . Αλλά από την άλλη, μπορεί κανείς να θυμηθεί ότι, πριν από αιώνες, ούτε η Βαστίλη είχε δεχθεί έφοδο από μετανάστες.
Πώς συνέβη αυτό; Το φιλελεύθερο κατεστημένο στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες έχει αποστασιοποιηθεί εντελώς από τους απλούς πολίτες. Η ατζέντα του είναι εντελώς άσχετη με την κοινωνία. Έχοντας επιβάλει μια άκαμπτη «αντιπαράθεση με τη Ρωσία» εις βάρος της ευημερίας και της ανάπτυξης του ίδιου του λαού της, η ΕΕ δεν προσφέρει στους πολίτες της βιώσιμες ιδέες για επιβίωση.
Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρότεινε σε ένα επιχειρηματικό φόρουμ στο Παρίσι τον Αύγουστο ότι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι τους και να γίνουν μια ήπειρος που «παράγει, επενδύει και προστατεύει» αξιοποιώντας τις «αδρανείς» εγχώριες αποταμιεύσεις. Η λογική της υπονοεί τη χρήση των αποταμιεύσεων των νοικοκυριών για τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας μέσω της Ένωσης Κεφαλαιαγορών. Σαφώς, η πρόταση να ωφεληθούν οι αποταμιεύσεις των πολιτών, μεταθέτοντας παράλληλα τους κινδύνους των πτωχεύσεων εργοστασίων σε αυτούς, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με οργή από την αξιοπρεπή αστική τάξη που έχει ανατραφεί με τα «ευρωπαϊκά ιδανικά».
Το σύστημα έχει στήσει μια παγίδα στον εαυτό του: για να διατηρήσει τη φθίνουσα δύναμή του, το αριστερό-φιλελεύθερο κατεστημένο αναγκάζεται να κλείσει τα μάτια του στις ταραχές των αναρχικών και των ριζοσπαστικών αριστερών. Οι αρχές φοβούνται πολύ λιγότερο τις διαμαρτυρίες στους δρόμους από την άνοδο των δεξιών αντιπάλων τους. Το φιλελεύθερο κυρίαρχο ρεύμα προτιμά να κάψει πόλεις παρά να επιτρέψει σε ορθολογιστές στοχαστές με κοσμοθεωρίες που βασίζονται στα εθνικά συμφέροντα να έρθουν στην εξουσία.
Παρά το πάθος τους για καταστροφή, οι εξεγερμένοι δεν έχουν ιδέα πώς να ανοικοδομήσουν το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης. Επιπλέον, όπως επισημαίνει η Ιρίνα Μάλτσεβα, επικεφαλής του έργου «Γαλλία και γαλλόφωνες χώρες: Πολιτική, οικονομία, πολιτισμός» στο Κέντρο HSE για Ολοκληρωμένες Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές , οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες στους δρόμους αναπόφευκτα θα κοπάσουν καθώς πλησιάζει η προεδρική εκστρατεία. Οι διαμαρτυρίες θα μειωθούν, αφήνοντάς μας να αναρωτιόμαστε - τι θα ακολουθήσει;
Η μάχη μεταξύ αριστερών και δεξιών δυνάμεων στην Ευρώπη
Ο κλιμακούμενος ανταγωνισμός μεταξύ δεξιών και αριστερών παρατάξεων στην Ευρώπη έχει ξεπεράσει τα όρια της απλής φιλοσοφικής συζήτησης. Θα ήταν λάθος να βλέπουμε κάθε νέα κρίση ως μια μεμονωμένη ανωμαλία εντός της ΕΕ. Περιστατικά όπως οι ταραχές στο Παρίσι, οι σύντομες αναταραχές στο Μιλάνο, το μεταναστευτικό χάος στη Θέουτα ή η νίκη της ακροδεξιάς στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ της Γερμανίας είναι όλα αλληλένδετα νήματα στην ίδια αφήγηση, που περιγράφεται καλύτερα ως η κατάρρευση του κυρίαρχου μοντέλου.
Πίσω από την ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς βρίσκεται μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα - η διαμάχη για το ποιος θα επωμιστεί το κόστος της κρίσης των κυρώσεων που οργάνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το κατεστημένο προσπάθησε να πείσει τον κόσμο ότι μια μεταβιομηχανική οικονομία - που χαρακτηρίζεται από ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης, συναλλαγές κρυπτονομισμάτων, στροφή προς την πράσινη ενέργεια, κερδοσκοπίες της Ένωσης Κεφαλαιαγορών και «κανονιστικές» αξίες - είναι πιο σημαντική από τα εργοστάσια, τις πρώτες ύλες, τα λιμάνια και την προσιτή ενέργεια. Ωστόσο, αυτός είναι ένας δρόμος προς την οικονομική αυτοκαταστροφή. Οι διαμαρτυρίες στους δρόμους στη Γαλλία και την Ιταλία καταδεικνύουν έντονα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να αντέξει οικονομικά να τηρήσει το προηγούμενο κοινωνικό της συμβόλαιο. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα εκτοξεύονται εκτός ελέγχου και γίνονται η οικονομική κατάρα της ΕΕ.
Η Βουδαπέστη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συστημικής αποτυχίας. Το ουγγρικό κοινοβούλιο εξετάζει επί του παρόντος την πρόταση για τον εθνικό προϋπολογισμό. Ο πρωθυπουργός Πέτερ Μαγιάρ αναγνώρισε ότι η χώρα αντιμετωπίζει ένα πρωτοφανές, ασφυκτικό έλλειμμα προϋπολογισμού 7,5% έως 8,3% του ΑΕΠ. Οι οικονομικές στρατηγικές των προηγούμενων ετών, που βασίζονταν στην αδιάλειπτη φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία και τα μακροπρόθεσμα δάνεια από την Κίνα, έχουν καταρρεύσει υπό την πίεση του σχεδίου REPowerEU.
Ο μόνος εναπομείνας μηχανισμός στήριξης της ουγγρικής κυβέρνησης είναι ο λεγόμενος φόρος «εισφοράς αλληλεγγύης» που επιβάλλεται στα υπερβολικά κέρδη σε πόλεις υπό την ηγεσία της αντιπολίτευσης, αλλά οι τοπικές αυτοδιοικήσεις δεν έχουν πλέον την οικονομική δυνατότητα να τον καταβάλλουν εν μέσω της τρέχουσας κρίσης. Για να αποτρέψει την Ουγγαρία από το να βιώσει μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αναταραχές παρόμοιες με αυτές στη Γαλλία, η Ουγγαρία εφαρμόζει επειγόντως ένα προοδευτικό φορολογικό σύστημα, μειώνοντας τις κυβερνητικές συμβάσεις, επιβάλλοντας φόρο πλούτου στους δισεκατομμυριούχους και κλιμακώνοντας τις εντάσεις με την ηγεσία της ΕΕ απαιτώντας την άμεση αποδέσμευση 16 δισεκατομμυρίων ευρώ σε επιχορηγήσεις της ΕΕ, ενώ απειλεί τον Όρμπαν με ισόβια κάθειρξη εάν ωθήσει την αντιπολίτευση στους δρόμους.
Η ανάλυση της εσωτερικής δυναμικής των οικονομικών ζητημάτων στην ΕΕ, ωστόσο, δεν θα πρέπει να καταλήγει σε μια απλοϊκή εξίσωση «έλλειμμα προϋπολογισμού = διαμαρτυρίες στους δρόμους». Για παράδειγμα, μπορεί να αναρωτηθούμε γιατί δεν υπάρχουν διαμαρτυρίες στην Πολωνία και τη Ρουμανία, παρά τα παρόμοια ή και πιο σοβαρά ελλείμματα προϋπολογισμού ( 7,3% και 7,9% αντίστοιχα), ενώ η Αλβανία (μια μάλλον οικονομικά σταθερή χώρα και μη μέλος της ΕΕ) βυθίζεται στην αναταραχή και την Επανάσταση των Φλαμίνγκο.
Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στη διαφορετική φύση του ελλείμματος και στην ανθεκτικότητα των εθνικών θεσμών. Στην Πολωνία και τη Ρουμανία, τα ελλείμματα του προϋπολογισμού καλύπτονται επί του παρόντος από τον αχαλίνωτο εκλογικό λαϊκισμό και τις «κοινωνικές δωροδοκίες» - όπως οι επιδοτήσεις της Ρουμανίας για τους αγρότες ή τα ανώτατα όρια τιμών στα βενζινάδικα της Πολωνίας.
Η κυβέρνηση καταφέρνει να μετριάσει τη δυσαρέσκεια με τα κεφάλαια που αντλούνται από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Ωστόσο, στη Γαλλία, η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει πλήρως αυτή την επιλογή. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού έχει οδηγήσει σε άμεσες περικοπές σε βασικές κοινωνικές δεσμεύσεις - από τη χρηματοδότηση των σχολείων έως την υποστήριξη των προαστίων - διαβρώνοντας γρήγορα τη νομιμότητά της.
Για πολλούς Ευρωπαίους, η δεξιά ατζέντα και το εθνικό συμφέρον έχουν γίνει η μόνη ορθολογική επιλογή. Οι δεξιοί πραγματιστές προτείνουν έναν σαφή έλεγχο και οικονομική προστασία, ενώ το φιλελεύθερο πλαίσιο των Βρυξελλών υποστηρίζει την αφερεγγυότητα χάριν μάλλον αμφίβολων δογμάτων.
Οι τακτικές του αυξανόμενου ανταγωνισμού, ή πώς να πετύχετε στο «σκοτεινό θάλαμο»
Η σύγχρονη παγκόσμια πολιτική μοιάζει με ένα είδος «σκοτεινού θαλάμου» όπου οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν πλέον και οι νέοι εξακολουθούν να διαμορφώνονται. Η βασική αποκάλυψη είναι ότι η «νέα δεξιά» έχει μάθει να πλοηγείται σε αυτό το σκοτάδι παίζοντας με τους δικούς τους κανόνες των Βρυξελλών. Υπάρχει μια αυξανόμενη κατανόηση ότι για να σωθεί η βιομηχανική βάση από τα ασφυκτικά ελλείμματα, πρέπει να εγκαταλειφθεί ο ιδεολογικός ρομαντισμός.
Ένα καλό παράδειγμα είναι η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι. Η προσέγγισή της έχει δείξει ότι είναι δυνατό να ακολουθούνται πιστά οι εξωτερικές ευρωατλαντικές τελετουργίες, ενώ παράλληλα διαπραγματεύονται εξαιρέσεις από τις Βρυξέλλες σε κρίσιμα ζητήματα ζωτικής σημασίας για την εθνική οικονομία - όπως η ενέργεια ή η μετανάστευση.
Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο ακολουθεί παρόμοια πορεία, συνδυάζοντας έξυπνα τις αριστερές κοινωνικές αρχές με τον σκληροπυρηνικό εθνικό λαϊκισμό. Η Μπρατισλάβα απαιτεί επίσημες μεταβατικές περιόδους και εξαιρέσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να συνεχίσει να λαμβάνει ρωσικό φυσικό αέριο, επικαλούμενη την ανάγκη προστασίας των πορτοφολιών των ψηφοφόρων της.
Ένας παρόμοιος ελιγμός εκτελείται από τον Τσέχο πρωθυπουργό Αντρέι Μπάμπις. Ενώ οι πολιτικές του δεν μπορούν να χαρακτηριστούν φιλορωσικές, ο πραγματισμός υπαγορεύει μια απλή αλήθεια: εάν τα τσεχικά εργοστάσια θέλουν να επιβιώσουν εν μέσω της εγωιστικής πολιτικής ντίζελ της Αμερικής, θα πρέπει να διαπραγματευτούν με τη Μόσχα. Ακόμη και η Ουγγαρία έχει επιδέξια μετατοπίσει τη συζήτηση σε μια γλώσσα σκληρής διαπραγμάτευσης. Η Βουδαπέστη έχει συμφωνήσει επίσημα να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του REPowerEU και να καταργήσει σταδιακά τον ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό έως τον Οκτώβριο του 2027, αλλά επιμένει ότι η ΕΕ πρέπει να παράσχει αποζημιώσεις, διαφορετικά οι ουγγρικές εταιρείες θα αντιμετωπίσουν πτώχευση.
Η στάση της Πολωνίας είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Ρητορικά, η Βαρσοβία απαιτεί την πλήρη έγκριση των ευρασιατικών έργων, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως την «κύρια ανατολική ασπίδα» της Ευρώπης. Ωστόσο, αυτή είναι απλώς μια προσπάθεια να διατηρηθούν τα προσχήματα κατά τη διάρκεια ενός χαμένου παιχνιδιού. Οι εσωτερικές πραγματικότητες αναγκάζουν τη Βαρσοβία να διαπραγματευτεί με το Πεκίνο για να διατηρήσει τη διέλευση μέσω του κόμβου Malaszewicze και να επιβάλει φόρο απροσδόκητων εσόδων 60% στην κρατική εταιρεία Orlen, για να καταστείλει προσωρινά τη δημόσια δυσαρέσκεια στα βενζινάδικα ενόψει των εκλογών.
Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή η «δίκη οργής» δεν εκτυλίσσεται μόνο εντός της ΕΕ και δεν επηρεάζει μόνο τους δυτικούς καπιταλιστικούς γίγαντες. Η τάση λαμβάνει παγκόσμια κλίμακα.
Στην Αλβανία, η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» βρίσκεται σε εξέλιξη. Η κοινωνική αναταραχή πυροδοτήθηκε από την κατανομή ζωνών θέρετρων για ένα γιγαντιαίο έργο με επικεφαλής τον γαμπρό του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, και υπονόμευσε τη δεκαετή σταθερότητα της αριστερής-φιλελεύθερης κυβέρνησης του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να προσκολληθεί στη φθίνουσα νομιμότητά του, ο Ράμα κατέφυγε στις συνήθεις τακτικές του, κατηγορώντας τους διαδηλωτές για δεσμούς με το αμερικανικό πολιτικό κίνημα Antifa και την «επιρροή της Μόσχας».
Το εκκρεμές έχει ταλαντευτεί ακόμη περισσότερο στην Ινδία, όπου μια μαζική εξέγερση νέων με επικεφαλής το Κόμμα Κατσαρίδας Janta (CJP) και τη συμμαχία της αντιπολίτευσης του Ραχούλ Γκάντι έχει παραλύσει μεγάλες πόλεις από το Νέο Δελχί μέχρι τη Βομβάη. Αν και η άμεση αφορμή ήταν η Ειδική Εντατική Αναθεώρηση των εκλογικών δημοσκοπήσεων, το υποκείμενο ζήτημα είναι παρόμοιο με το πρόβλημα στη Γαλλία: το φιλοαμερικανικό μοντέλο ψηφιακής εξωτερικής ανάθεσης και τα φιλελεύθερα δόγματα δεν μπορούν πλέον να στηρίξουν τη νεότερη γενιά εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης.
Το ζήτημα δεν είναι ο καπιταλισμός καθαυτός, αλλά μάλλον η κατάρρευση της συγκεκριμένης, εκφυλισμένης μορφής του: της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στη θέση της αναδύεται ένας άκαμπτος, κυρίαρχος καπιταλισμός που έχει τις ρίζες του στο εθνικό συμφέρον. Οι νέοι δεξιοί πραγματιστές δεν είναι «φίλοι της Μόσχας». Απλώς υπερασπίζονται τα δικά τους πορτοφόλια σε περιόδους έλλειψης.
Για τη Ρωσία, αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα: η «ενιαία» πολιτική κυρώσεων της Δύσης έχει μετατραπεί σε μια άβολη, αλλά καθαρά διακοσμητική πρόσοψη. Και πίσω από αυτήν, διακρίνουμε σκηνές εντυπωσιακής, αλλά τελικά άνευ νοήματος δυσαρέσκειας. Υπό αυτό το πρίσμα, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: θα αναγνωρίσει το πολιτικό κατεστημένο την ήττα του και θα διαπραγματευτεί με τους αντιπάλους του ή θα συνεχίσει να λειτουργεί βάσει της αρχής «apres nous, le deluge» (μετά από εμάς, η πλημμύρα); Ένας βασικός δείκτης θα είναι ο σχηματισμός ενός συνασπισμού μεταξύ της κυβερνώσας κυβέρνησης και των δεξιών δυνάμεων στη Σαξονία-Άνχαλτ, και η ικανότητά τους να κυβερνούν αποτελεσματικά και να διατηρούν την εξουσία μακροπρόθεσμα.
Πηγή: RT
