Το ΚΚΕ σημειώνει ότι ο κ. Μητσοτάκης στην ανάρτησή του δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο για τους χιλιάδες εργαζόμενους της μεγάλης αλυσίδας που έχουν μείνει χωρίς δουλειά. «Είναι απαράδεκτος», τονίζει. Υπογραμμίζει δε ότι «το παραμυθάκι των “ισχυρών συμμάχων” που παπαγαλίζει ο πρωθυπουργός έχει επανειλημμένα διαψευστεί»

Σφοδρά πυρά στην κυβέρνηση εξαπολύει το ΚΚΕ, σχολιάζοντας την κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού.

«Όταν ο κ. Μητσοτάκης παπαγαλίζει τα περί “ισχυρών συμμαχιών”, που χτίζει η κυβέρνηση του, το μόνο που καταφέρνει είναι να αυτοδιαψεύδεται, γιατί όπως αποδείχτηκε και με το απαράδεκτο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι “ισχυρές συμμαχίες” με ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ και τα “πάρε-δώσε” με το καθεστώς της Ανατολικής Λιβύης, δεν απέτρεψαν, τελικά, την έγκριση του και την τακτική των ίσων αποστάσεων από τους κατά τα άλλα “ισχυρούς συμμάχους”», σημειώνει το ΚΚΕ.

ΚΚΕ για Μητσοτάκη: Απαράδεκτος

Παράλληλα το ΚΚΕ σημειώνει: «Όσον αφορά τα “μεγάλα ψάρια” της διαφθοράς, στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός, θυμίζουμε ότι αυτά περνούν και μέσα από τις νόμιμες τρύπες που η κυβέρνηση του και το κράτος έχουν ανοίξει για να διασφαλίζεται η κερδοφορία τους με φοροαπαλλαγές, διαπλοκή με το κράτος, επιδοτήσεις και ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων με τους αντεργατικούς νόμους όλων των κυβερνήσεων.

Γι’ αυτούς, όμως, τους χιλιάδες εργαζόμενους της μεγάλης αλυσίδας που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, ο κ. Μητσοτάκης δεν είπε τίποτα συγκεκριμένο στην ανάρτηση του. Απαράδεκτος!».

Ένα μέρος του πολιτικού και μηντιακού συστήματος υποκρίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεται τις διαθέσεις της κοινωνίας.

Την περασμένη Τετάρτη έγινε μια πολύ μεγάλη μαθητική και φοιτητική κινητοποίηση στην Αθήνα, όπως και σε δεκάδες άλλες πόλεις της Ελλάδας. Για όποιον παρακολουθεί τα κινήματα της νεολαίας σε βάθος χρόνου – και άρα έχει μέτρο σύγκρισης – η κινητοποίηση ήταν ιδιαίτερα μαζική για τόσο νωρίς μέσα στη σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά. Είχε εντυπωσιακή παρουσία φοιτητών αλλά και αρκετούς μαθητές. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει κάποιος από τους συνήθεις «πυροκροτητές» κινημάτων στην εκπαίδευση, δηλαδή ένα νέο νομοσχέδιο, αλλά τα αιτήματα αφορούσαν πρωτίστως την υποχρηματοδότηση, τις ελλείψεις προσωπικού και το ολοένα και μεγαλύτερο πρόβλημα με τη φοιτητική στέγη. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί τις επόμενες εβδομάδες αυτή η κινητοποίηση.

Εάν μάλιστα τη συγκρίνουμε με άλλες κοινωνικές κατηγορίες, θα διαπιστώσουμε ότι ήταν η μαζικότερη κινητοποίηση γύρω από κοινωνικά ζητήματα και διεκδικήσεις από τις περσινές μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις.

Υπό κανονικές συνθήκες η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να κυριαρχείται από το πώς θα μπορέσουμε να απαντήσουμε στις ανοιχτές πληγές και τα επείγοντα αιτήματα που έρχονται από τον κόσμο της εκπαίδευσης. Αντιθέτως, τόσο πριν όσο και μετά την κινητοποίηση καμία έμφαση δεν δόθηκε ούτε από την κυβέρνηση ούτε από το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα στα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Αυτό στο οποίο επέμειναν ήταν το «εάν θα γίνουμε Γαλλία». Γι’ αυτό και περίσσεψε η τρομολαγνεία τις ημέρες που προηγήθηκαν της κινητοποίησης και γι’ αυτό επίσης όταν έγινε η κινητοποίηση το μόνο που είχαν να πουν διάφοροι ήταν ότι «τελικά δεν γίναμε Γαλλία», ενίοτε μάλιστα το απεύθυναν και πολεμικά απέναντι σε όρους στήριξαν τις κινητοποιήσεις, λέγοντάς τους «αποτύχατε να κάνετε μπάχαλα», παρότι βεβαίως κανένας φοιτητικός σύλλογος, ούτε κάποια από τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις είχε μιλήσει για «μπάχαλα», αλλά καλούσαν σε μια μαζική ειρηνική διαδήλωση, όπως ακριβώς έγινε.

Μάλιστα, σύντομα ενεργοποιήθηκε και αυτό που στη δημοσιογραφική ορολογία ονομάζουμε «ρουλεμάν», δηλαδή μια πανομοιότυπη κατευθυνόμενη «ενημέρωση», που υποστήριζε ότι «δεν ήταν μαζικές οι κινητοποιήσεις», «ελάχιστοι κατέβηκαν», «ήταν απλώς οι αριστεροί μεταξύ τους».

Και αυτό το γεγονός το γνωρίζουν πολύ καλά όλοι οι δημοσιολογούντες που επαναλαμβάνουν την «καραμέλα» για την «άμαζη κινητοποίηση». Όμως, δεν το αναγνωρίζουν γιατί είναι έξω όχι απλώς από τις πολιτικές προσλαμβάνουσές τους, αλλά και από τον ίδιο τον διανοητικό τους ορίζοντα.

Γιατί σήμερα μια ολόκληρη πολιτική τάξη και ένα ολόκληρο μηντιακό σύστημα στελεχώνεται από ανθρώπους που η αντίληψή τους για την πολιτική δεν περιλαμβάνει τις μαζικές κοινωνικές διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις ως τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία διατυπώνει τις αξιώσεις της απέναντι στην πολιτική εξουσία. Για όλους αυτούς ή αποδέχεσαι πλήρως την κυρίαρχη πολιτική και θεωρείς ότι «ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο» ή είσαι οπαδός του «χάους» ή νοσταλγός «των περιπετειών» της περασμένης δεκαετίας και σε κάθε περίπτωση δεν μπορείς να μιλάς για τη διακυβέρνηση.

Όμως, το ζήτημα δεν είναι εάν όλοι αυτοί αντιμετωπίζουν με αυτό τον απαξιωτικό τρόπο περίπου το σύνολο της αντιπολίτευσης. Είναι ότι εθελοτυφλούν και απέναντι στην κοινωνία.

Στην πραγματικότητα πιστεύουν το αφήγημα που οι ίδιοι κατασκεύασαν, σύμφωνα με το οποίο το 2019 η ελληνική κοινωνία ήρθε στα συγκαλά της μετά από μια δεκαετία πολιτικής παράκρουσης, βρήκε τον ηγέτη που της άξιζε στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη και έκτοτε το νερό μπήκε στο αυλάκι. Υπάρχουν βέβαια οι «σειρήνες του λαϊκισμού», που παίρνουν κατά καιρούς διάφορες μορφές, αλλά στο τέλος αποτυγχάνουν, γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη εφικτή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας από αυτή που προτείνει και κάνει πράξη η Νέα Δημοκρατία.

Όταν κανείς σκέφτεται έτσι, τότε προφανώς και θα κάνει ότι δεν υπάρχουν οι χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί που κατέβηκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα, δεν υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις που καταγράφουν συντριπτική αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής, δεν υπάρχει η οργή για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καν το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να καταγράψει στην πρόθεση ψήφου πάνω από 25%.

Μόνο που έτσι είναι σαν να ξεχνούν ότι υπάρχει η κοινωνία. Και αυτή σήμερα έχει δυσαρέσκεια, οργή και πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις για μια ριζική αλλαγή πολιτικής: για περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη, για στήριξη του κοινωνικού κράτους και της δημόσιας υγείας και παιδείας, για αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος της κρίσης κόστους ζωής και της στεγαστικής κρίσης.

Και η κοινωνία στις κάλπες δεν θα πάει με τα αφηγήματα που επίμονα αναπαράγουν όσοι προσκολλώνται στη σημερινή εκδοχή διακυβέρνησης, αλλά με τις ανάγκες, τις αγωνίες, τις αξιώσεις, τις διεκδικήσεις της. Και αυτοί που ειρωνεύονται και «κονταίνουν» σήμερα τις αντιδράσεις της, θα διαπιστώσουν πόσο εύκολα μπορούν να παραμεριστούν.

Πηγή: in

Ο Αντώνης Σαμαράς επανέρχεται στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής με φόντο το τουρκολιβυκό μνημόνιο κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι για μεγάλο διάστημα επιχείρησε να «βαφτίσει το κρέας ψάρι»

Επίθεση στην κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αντώνης Σαμαράς μετά τις εξελίξεις με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, κάνοντας λόγο για αποτυχημένη εξωτερική πολιτική, ενώ αμφισβητεί το δόγμα των «ήρεμων νερών» και ζητά την αποπομπή του Γιώργου Γεραπετρίτη.

Σε άρθρο του στην «Εστία» ο Αντώνης Σαμαράς μίλησε για «ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο – κατά δήλωση του – “φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών» καθώς όπως υποστηρίζει οι «πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν «τον ορισμό της αποτυχίας. Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση. Αποτυχία στην πρόβλεψη. Αποτυχία στους χειρισμούς. Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα».

Λάθος το δόγμα των «ήρεμων νερών»

Ως κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θεωρεί το «δόγμα των ήρεμων νερών» και την «περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας» που σύμφωνα με τον ίδιο συνέβαλε στο να αναγνωριστούν ζωτικά συμφέροντα της Άγκυρας στην περιοχή.

«Όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική ξεπλένεται η Άγκυρα, δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις. Δεν με πειράζει αυτό. Με ενοχλεί όμως ότι εθελοτυφλούν. Κι ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων, εμποδίζει την ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Μονή Σινά και καλώδιο

Αναφορικά δε με τις εξελίξεις στη Μονή Σινά, ο κ. Σαμαράς ζητά από το υπουργείο Εξωτερικών να δώσει στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που προτείνουμε ως χώρα για το μέλλον της Μονής.

«Ο κ.Μητσοτάκης έχει τεράστια εθνική ευθύνη. Έχω υπάρξει πρωθυπουργός και γνωρίζω το βάρος της Ιστορίας. Γι αυτό και λέω στην κυβέρνηση να μην παίζει άλλο με τη φωτιά.

Η αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής, με την αυτονόητη αποπομπή Γεραπετρίτη, είναι μονόδρομος.

Η Ελλάδα μπορεί να πετύχει τους εθνικούς στόχους της– όχι όμως έτσι.

Δεν αξίζει ούτε στην ιστορία της χώρας, ούτε στην ιστορία της Παράταξης αλλά ούτε και στην αξιοπρέπεια του λαού μας, η πολιτική των υποκλίσεων», καταλήγει ο Αντώνης Σαμαράς.

Με τα δημόσια οικονομικά της σε κατάσταση διάλυσης, την άκρα δεξιά να συγκεντρώνει ποσοστά της τάξης του 35% ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027 και ένα κίνημα διαμαρτυρίας που διογκώνεται, μήπως η κρίση στη Γαλλία αποτελεί απειλή για τη γεωπολιτική αφύπνιση της ΕΕ;

Με τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό (RN) και την «Ανυπότακτη Γαλλία» (La France Insoumise) να προηγούνται στην κούρσα για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027, οι προοπτικές για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών της χώρας είναι δυσοίωνες. Επιπλέον, όσον αφορά στη γαλλική συνεισφορά στον προϋπολογισμό της ΕΕ, αμφότερα τα κόμματα ζητούν ανοιχτά ανυπακοή.

Στην περίπτωση του ακροδεξιού RN, το οποίο προηγείται αυτή τη στιγμή στις δημοσκοπήσεις, η πορεία είναι εντυπωσιακή: από το αφήγημα του λεγόμενου «Frexit» το 2017, περνώντας στην υπόσχεση του 2022 για μεταρρύθμιση της ΕΕ εκ των έσω, φτάνουμε σε μια ατζέντα για το 2027 που ισοδυναμεί με την πλήρη ανακοπή της πορείας της Ένωσης.

Οι είκοσι επτά χώρες της ΕΕ έχουν στη διάθεσή τους έξι μήνες για να επιταχύνουν την ατζέντα τους. Ό,τι δεν επιτευχθεί τώρα ενδέχεται να χαθεί – και αν η Γαλλία καταρρεύσει, κινδυνεύει να παρασύρει μαζί της και την Ένωση.

Υπάρχει «γαλλικό» πρόβλημα στην ΕΕ

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει πρόβλημα με την Γαλλία, σημειώνει η Shahin Vallée, ανώτερη συνεργάτιδα στο Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (DGAP), εξηγώντας πως τα δημοσιονομικά δεινά της χώρας βρίσκονται μόλις στην αρχή τους και ενδέχεται να κλονίσουν την Ευρώπη συθέμελα τους επόμενους μήνες. Η κατάσταση αυτή θα απαιτήσει μια προσαρμογή ιστορικών διαστάσεων, σε μια συγκυρία όπου το πολιτικό σκηνικό παραμένει βαθιά πολωμένο και η συναίνεση ως προς την ανάγκη για δημοσιονομική εξυγίανση είναι περιορισμένη.

Επιπλέον, στους περισσότερους οικονομικούς κύκλους επικρατεί η άποψη ότι η εκλογή της Μαρίν Λεπέν – υποψήφιας του κόμματος «Εθνικός Συναγερμός» (RN) – στην προεδρία δεν θα αποτελούσε γεγονός μείζονος σημασίας. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι η ίδια έχει αναγάγει το ζήτημα της γαλλικής συνεισφοράς στον προϋπολογισμό της ΕΕ, καθώς και την υποστήριξη προς την Ουκρανία, σε κεντρικούς άξονες της αντιπολιτευτικής της ρητορικής.

Πολλοί ελπίζουν ότι αν η Λεπέν, αυτή τη φορά, κερδίσει τις εκλογές, θα αναγκαστεί να κυβερνήσει σε συνεργασία με την κεντροδεξιά, θα περιοριστεί από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και το υψηλό επίπεδο χρέους της χώρας και, τελικά, θα αποδειχθεί μια «Γαλλίδα Μελόνι».

Στην πραγματικότητα, όμως, ενδέχεται να αποτελέσει πολύ μεγαλύτερη πρόκληση για τις προοπτικές της ΕΕ απ’ ό,τι φαντάζονται πολλοί σήμερα.

Ο ακροδεξιός κίνδυνος και η γεωπολιτική αφύπνιση της ΕΕ

Διαφορετική είναι η άποψη της Τζοβάνα Ντε Μάιο, ερευνήτριας στο Πρόγραμμα για την Ευρώπη του Ιδρύματος Carnegie για την Διεθνή Ειρήνη, η οποία υποστηρίζει ότι τα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Γαλλία αποτελούν ένδειξη της συζήτησης που συνεπάγεται η γεωπολιτική αφύπνιση της Ευρώπης.

Οι μαζικές διαδηλώσεις με αφορμή δημοσιονομικά ζητήματα αναδεικνύουν μια ζωντανή δημοκρατία, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει ένα ερώτημα που απασχολεί και πολλούς άλλους Ευρωπαίους: Πώς μπορούν τα κράτη να διασφαλίσουν την παροχή επαρκών κοινωνικών υπηρεσιών στις κοινωνίες τους, σε μια συγκυρία όπου μαίνεται πόλεμος στα σύνορα της ΕΕ και το ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών για την προστασία της Ευρώπης φθίνει;

Η απάντηση της ακροδεξιάς σε αυτό το ερώτημα είναι η αντίσταση στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ωστόσο αυτό δεν εμποδίζει απαραίτητα τη γεωπολιτική αφύπνιση της ΕΕ. Η αφύπνιση αυτή έχει ήδη συντελεστεί σε ολόκληρη την Ένωση, άλλωστε, ως αποτέλεσμα τόσο του πολέμου στην Ουκρανία όσο και της στάσης που τηρεί η τρέχουσα αμερικανική κυβέρνηση απέναντι στις Βρυξέλλες. Για τον Εθνικό Συναγερμό (RN), η εθνική κυριαρχία – η οποία συνδέεται με τη γεωπολιτική αφύπνιση – αποτελεί κεντρικό ζήτημα· μάλιστα, η θέση του κόμματος απέναντι στη Ρωσία έχει εξελιχθεί προς μια πιο επικριτική στάση. Επιπλέον, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη μείωση του αμυντικού προϋπολογισμού της Γαλλίας.

Παρόλα αυτά, είναι αλήθεια ότι μια ακροδεξιά κυβέρνηση στο Παρίσι θα στερήσει από την ΕΕ τη δημιουργικότητα και το όραμα για το μέλλον της ευρωπαϊκής κυριαρχίας και ενοποίησης, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να αναλάβουν πρωτοβουλίες άλλες χώρες.

Και ο Ρικάρντο Αλκάρο, συντονιστής Ερευνών στο Ιταλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (IAI), πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει «γαλλικό» πρόβλημα. Εάν η Μαρίν Λεπέν κερδίσει την προεδρία, επισημαίνει, ο αντίκτυπος στην ΕΕ θα μπορούσε να είναι τεράστιος. Χωρίς σημαντικές προσαρμογές, τα επιβαρυμένα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια νέα κρίση κρατικού χρέους στην Ευρώπη.

Με τη δυσαρέσκεια να κλιμακώνεται σε όλες τις γενιές ενόψει των εκλογών, η Λεπέν δεν θα έχει ιδιαίτερο κίνητρο να υποσχεθεί δημοσιονομική υπευθυνότητα. Αντιθέτως, θα υποστηρίξει ότι η διατήρηση του γενναιόδωρου γαλλικού κοινωνικού κράτους απαιτεί περικοπές στις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας: στον προϋπολογισμό της ΕΕ και στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας – με το επιχείρημα ότι ο κοινός μηχανισμός τιμολόγησης αναγκάζει τους Γάλλους να πληρώνουν περισσότερα – καθώς και στις αμυντικές δαπάνες ή, τουλάχιστον, στη στήριξη προς την Ουκρανία, η οποία ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των υποστηρικτών της.

Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί σε χειρότερη στιγμή για την Ευρώπη. Η γαλλική οικονομία είναι τόσο μεγάλη, που οι χώρες της ευρωζώνης θα δυσκολεύονταν πολύ να περιορίσουν τις συνέπειες. Εάν η Λεπέν μειώσει τη γαλλική συνεισφορά στον προϋπολογισμό της ΕΕ, ενδέχεται να ακολουθήσουν και άλλες χώρες, μειώνοντας δραστικά την οικονομική ισχύ της Ένωσης. Μια Γαλλία υπό την ηγεσία της Λεπέν θα έδινε επίσης ώθηση σε άλλες δυνάμεις της ακροδεξιάς, προκαλώντας περαιτέρω ρήγματα στην ΕΕ και υποσκάπτοντας την ίδια την ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης.

Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος η ΕΕ να περιέλθει σε κατάσταση γεωπολιτικής ανυποληψίας, εάν λαϊκιστές φιλικά διακείμενοι προς την Ρωσία ανέλθουν στην εξουσία στη Γαλλία και σε άλλα κράτη-μέλη. Στον γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης, η ασφάλεια και η δημοκρατία είναι στενά συνυφασμένες, υπογραμμίζει η Κρίστι Ράικ, διευθύντρια του Διεθνούς Κέντρου Άμυνας και Ασφάλειας (ICDS).

Όπως σημειώνει, μάλιστα, η ΕΕ δεν αντιμετωπίζει μόνο ένα «πρόβλημα Γαλλίας», αλλά και ένα ευρύτερο ζήτημα που σχετίζεται με την άνοδο της ριζοσπαστικής δεξιάς, την πόλωση και τη μειωμένη εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς.

Όσο για τον Νικολάι φον Οντάρζα, επικεφαλής του Τομέα Έρευνας για την ΕΕ/Ευρώπη στο Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας (SWP), εκτιμά ότι η παρακμή και ο κατακερματισμός του πολιτικού κέντρου στη Γαλλία αποτελούν σύμπτωμα μιας ευρύτερης πολιτικής δυσφορίας που αποδυναμώνει την Ευρώπη.

Δύο δυναμικές ενισχύουν η μία την άλλη, όπως λέει: Η πρώτη είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατική σταθερότητα. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν πλέον να είναι βέβαιες ότι οι εταίροι τους δεν θα διολισθήσουν σε αντιφιλελεύθερες πρακτικές μετά τις επόμενες εκλογές. Πόσο θα μπορούσε κανείς να εμπιστευτεί μια γαλλική πυρηνική εγγύηση, εάν η Λεπέν εκλεγεί επόμενη πρόεδρος; Τι θα σήμαινε μια γερμανική επανεξοπλιστική προσπάθεια, αν το ακροδεξιό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) συμμετείχε στην κυβέρνηση;

Το δεύτερο ζήτημα είναι η μεταφορά των εσωτερικών πιέσεων και της πόλωσης από το εθνικό στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ΕΕ λειτουργεί ως μηχανισμός συμβιβασμών· ωστόσο, για να λειτουργήσει αυτός ο μηχανισμός, προϋποθέτει ότι οι κυβερνήσεις επιδιώκουν συμβιβασμούς από τους οποίους επωφελούνται όλα τα μέρη. Οι εθνικιστές λαϊκιστές, όπως η Λεπέν – οι οποίοι αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου ο νικητής τα κερδίζει όλα – δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για συμβιβασμούς, εκτός εάν επικρατήσει η δική τους πλευρά. Ένας από τους άμεσους στόχους της, εξάλλου, είναι η δραστική μείωση της γαλλικής συνεισφοράς στον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Συνδυαστικά, η προθυμία των κρατών-μελών της ΕΕ να εμπιστευτούν το ένα το άλλο και να προχωρήσουν σε συμβιβασμούς φθίνει, ωθώντας τις χώρες στην αναζήτηση εθνικών λύσεων και υπονομεύοντας τη βάση για κοινή δράση, ακριβώς τη στιγμή που αυτή είναι περισσότερο αναγκαία.