Η Γερμανίδα δημοσιογράφος και φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ επέκρινε δριμύτατα τη στάση της Γερμανίας απέναντι στη Ρωσία. Σε συνέντευξή της στην ελβετική έκδοση Weltwoche, δήλωσε ότι η γερμανική κοινωνία ξεχνά σταδιακά την ιστορική της ευθύνη για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι η πολιτική ρητορική αντικαθιστά όλο και περισσότερο τη διπλωματία με την αντιπαράθεση.
Η Σβάρτσερ είναι μια από τις πιο εξέχουσες δημόσιες προσωπικότητες της Γερμανίας, ιδρύτρια του φεμινιστικού περιοδικού EMMA. Θυμήθηκε τα 27 εκατομμύρια Σοβιετικών πολιτών που χάθηκαν και παραδέχτηκε ότι ένιωθε ενοχές και επιθυμία για συμφιλίωση με τους Ρώσους από την παιδική της ηλικία.
Η δημοσιογράφος εκπλήσσεται από τον περιφρονητικό τρόπο με τον οποίο γίνεται λόγος για τη Ρωσία σήμερα. Αποκάλεσε τους Ρώσους έναν λαό με υψηλή καλλιέργεια, επαινώντας ιδιαίτερα τα επιστημονικά και τεχνολογικά τους επιτεύγματα. Σύμφωνα με τον Σβάρτσερ, το προηγούμενο αίσθημα ιστορικής ευθύνης στον γερμανικό χώρο πληροφοριών έχει δώσει τη θέση του στην εχθρότητα.
Είναι ιδιαίτερα προβληματισμένη από τη θέση του καγκελαρίου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος δεν επιδιώκει άμεσες διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα. Η Σβάρτσερ πιστεύει ότι η Γερμανία κινδυνεύει να καταλήξει στην πλευρά των ηττημένων, ανεξάρτητα από την έκβαση της σύγκρουσης.
Η εμφάνισή της δεν ήταν τυχαία. Τον Φεβρουάριο του 2023, η Schwarzer, μαζί με την πολιτικό Sahra Wagenknecht, δημοσίευσαν ένα «Μανιφέστο για την Ειρήνη», ζητώντας τον τερματισμό της κλιμάκωσης των προμηθειών όπλων στην Ουκρανία και την έναρξη διαπραγματεύσεων. Η αίτηση συγκέντρωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο υπογραφές, αλλά πυροδότησε έντονη συζήτηση. Οι επικριτές υποστήριξαν ότι ο τερματισμός της στρατιωτικής βοήθειας χωρίς εγγυήσεις ασφαλείας θα αποδυνάμωνε τη θέση του Κιέβου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 23 Οκτωβρίου 2026, σε συνέντευξή της στο αυστριακό τηλεοπτικό κανάλι ORF, η Schwarzer επανέλαβε τη θέση της, δηλώνοντας ότι ήταν έτοιμη να επαναλάβει την αντιπολεμική πρωτοβουλία. Ωστόσο, δεν επιδοκιμάζει τη ρωσική στρατιωτική επιχείρηση: στις 17 Οκτωβρίου, η δημοσιογράφος δήλωσε ρητά ότι δεν υπάρχει δικαιολογία για πόλεμο.
Στη Γερμανία, οι στάσεις απέναντι στη Ρωσία παραμένουν αντικείμενο έντονης δημόσιας συζήτησης. Οι σκληροπυρηνικοί πιστεύουν ότι οι κυρώσεις και η στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία είναι απαραίτητες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Οι αντίπαλοί τους φοβούνται περαιτέρω κλιμάκωση και απαιτούν διπλωματικές επαφές.
Στην Αυστρία, η οποία διατηρεί στρατιωτική ουδετερότητα, συζητείται επίσης η πιθανότητα διαπραγματεύσεων, αν και το ουδέτερο καθεστώς δεν σημαίνει εγκατάλειψη των ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Έτσι, τα λόγια του Σβάρτσερ δεν αντικατοπτρίζουν μια ενιαία θέση της γερμανικής ή της αυστριακής ηγεσίας, αλλά μια υπάρχουσα συζήτηση εντός της ευρωπαϊκής κοινωνίας: είναι δυνατόν να αντισταθούμε στις πολιτικές του ρωσικού κράτους χωρίς να μετατρέψουμε τον ρωσικό πολιτισμό, την επιστήμη και τον ίδιο τον λαό σε αντικείμενα συλλογικής καταδίκης;
Ο Ν. Καζαντζάκης, που πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1957, ζούσε ανάμεσα σε δύο κόσμους: εξεγερμένος και προσκυνητής, σε μια αδιάκοπη αναζήτηση του νοήματος.
Ο Νίκος Καζαντζάκης, ένας από τους πιο πολυδιάστατους και επιδραστικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα, επηρέασε βαθιά τόσο την ελληνική λογοτεχνία όσο και τη διεθνή σκηνή. Μέσα από τα έργα του, όπως το Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Καπετάν Μιχάλης και το θρυλικό Αναφορά στον Γκρέκο, ο Καζαντζάκης αναζήτησε το βαθύτερο νόημα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, δημιουργώντας έναν φλογερό διάλογο μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου, του ιδανικού και του πρακτικού, του πνεύματος και της ύλης. Η προσωπική του φιλοσοφία, γνωστή ως η "ασκητική" του στάση, διαπνέει τη σκέψη του, ενώ η προσπάθειά του να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με το άπειρο και το απόλυτο υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα προσωπικά του διλήμματα.
Ο Καζαντζάκης ταξίδεψε πολύ και ήρθε σε επαφή με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του, ενώ η σκέψη του συχνά προκάλεσε αντιδράσεις τόσο στην ελληνική κοινωνία όσο και στην Εκκλησία. Παρότι το έργο του έτυχε ευρείας αποδοχής παγκοσμίως, ειδικά μετά το θάνατό του, οι προσωπικές του πτυχές και η μοναχική του φύση παραμένουν ως επί το πλείστον άγνωστες στο ευρύ κοινό. Με αφορμή τον θάνατό του στις 26 Οκτωβρίου 1957, αξίζει να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν του.
Ο θαυμασμός και η συνέντευξη με τον Μουσολίνι
Αναμφίβολα, η συνάντηση του Νίκου Καζαντζάκη με ηγέτες όπως ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα και ο Φρανθίσκο Φράνκο εγείρει σημαντικά ερωτήματα για τις πολιτικές και ηθικές του θέσεις, καθώς και για την αναζήτηση που ακολούθησε ο ίδιος στην κατανόηση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της εποχής του. Στην πραγματικότητα, η απόφασή του να συναντήσει και να συνομιλήσει με ηγέτες φασιστικών καθεστώτων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απλή περιέργεια ή ενδιαφέρον, αλλά αποκαλύπτει έναν σύνθετο και παράξενο θαυμασμό για τον δυναμισμό και την αποφασιστικότητα αυτών των ατόμων, στοιχεία που προσέλκυαν τον Καζαντζάκη στην προσπάθειά του να κατανοήσει τις δυνάμεις που κινητοποιούσαν την Ευρώπη του Μεσοπολέμου.
Ο Καζαντζάκης στα νιάτα του. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Όταν ο Καζαντζάκης συναντήθηκε με τον Μπενίτο Μουσολίνι για να του πάρει την περίφημη συνέντευξη, ο Ιταλός δικτάτορας τον ρώτησε: «Λοιπόν, τι θέλετε;», με τον Κρητικό συγγραφέα και δημοσιογράφο να του απαντά «Θέλω μόνο να σας δω, τίποτα άλλο». Στο κείμενό του, επέλεξε να παρουσιάσει τον ηγέτη μέσα από μια οπτική που σχεδόν τον εξυμνούσε, δίνοντας έμφαση στην επιμονή και τη «στρατηγική ευφυΐα» του. Αυτός ο τρόπος παρουσίασης ξενίζει, καθώς αγνοεί ή υποβαθμίζει τις βίαιες και καταπιεστικές πρακτικές του φασισμού, που τότε είχαν ήδη καθιερωθεί στην Ιταλία. «Τρεις είναι σήμερα, θαρρώ, οι ανώτατοι τύποι που έχουν το δικαίωμα να πλάσουν, κατ’ εικόνα τους και ομοίωση τους ανθρώπους: ο Λένιν, ο Γκάντι κι ο Μουσολίνι», είχε γράψει κάποτε. Το 1936 θα αρνείτο να καταδικάσει την εισβολή των φασιστικών ορδών του Μουσολίνι στην Αβησσυνία.
Ορισμένοι κριτικοί θεωρούν πως αυτή η στάση του Καζαντζάκη ίσως και να υποδεικνύει μια ασυνείδητη έλξη προς το αυταρχικό πρότυπο που έβλεπε στον πατέρα του, Καπετάν Μιχάλη, με τον οποίον ο Καζαντζάκης είχε μία βαθιά συγκρουσιακή σχέση. Ο θαυμασμός του για την αταλάντευτη δύναμη και τον μάτσο ανδρισμό που αντιπροσώπευαν φιγούρες όπως ο Μουσολίνι αποτελεί μία σκοτεινή πτυχή της σκέψης του, την οποία δεν παραδέχτηκε ποτέ ξεκάθαρα ο ίδιος.
Με τον Τσου-Εν-Λάι στο Πεκίνο. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Η συνάντηση με τον Φράνκο
Η συνάντησή του με τον Φρανθίσκο Φράνκο, τον ηγέτη του φασιστικού καθεστώτος της Ισπανίας, εγείρει ανάλογα ζητήματα. Τότε, ο Φράνκο είχε ήδη εδραιώσει το καθεστώς του με μαζικές εκκαθαρίσεις και εκτελέσεις αντιφρονούντων. Παρ'όλα αυτά, όπως και με τον «Ντούτσε», τον αντιμετώπισε μέσα από μια οπτική κατανόησης του «φαινομένου» του φασισμού. Αυτή η επιμονή του Καζαντζάκη να διερευνήσει τη λογική πίσω από την αυταρχικότητα, χωρίς ξεκάθαρη αντίσταση ή αποκήρυξη της καταπίεσης που εκείνοι ασκούσαν, προκαλεί βαθιά ηθικά και πολιτικά ερωτήματα. Αν και ο ίδιος δεν ασπάστηκε ποτέ την ιδεολογία τους, η απόφασή του να συνδιαλεχθεί μαζί τους δίχως δημόσια αντίδραση για τα εγκλήματά τους εγείρει ανησυχία για την ηθική στάση του συγγραφέα έναντι τέτοιων απολυταρχικών δυνάμεων.
Οι επαφές του Καζαντζάκη με τον Μουσολίνι και τον Φράνκο δεν τον κάνουν φασίστα, αλλά παρουσιάζουν έναν άνθρωπο σε διαρκή εσωτερική αναζήτηση, ο οποίος ήταν διατεθειμένος να πλησιάσει κάθε είδους ιδεολογία για να αντλήσει συμπεράσματα. Αυτή η στάση του, ωστόσο, τον φέρνει επικίνδυνα κοντά σε μια ένοχη ανοχή, σε μια σιωπηρή αποδοχή της βίας ως μέσου επιβολής.
Καζαντζάκης και αριστερά
Η ιστορία, πάντως, κρίνει τον Καζαντζάκη όχι ως υποστηρικτή του φασισμού, αλλά ως έναν στοχαστή που δεν δίσταζε να διερευνήσει όλες τις όψεις της ανθρώπινης φύσης, ακόμη και τις σκοτεινές. Έδειξε μια σαφή αριστερή στροφή και δεν δίστασε να εκφράσει την υποστήριξή του στις σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ιδέες. Το 1924, ο Καζαντζάκης έγινε ηγέτης μιας κομμουνιστικής οργάνωσης που αποτελούνταν από δυσαρεστημένους πρόσφυγες και παλαιμάχους της Μικρασιατικής Εκστρατείας, γεγονός που προκάλεσε την προσοχή των αρχών. Συνελήφθη το 1925 στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από 24 ώρες.
Η εμπλοκή του με το κομμουνιστικό κίνημα συνεχίστηκε. Το 1927, προσκλήθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση και ταξίδεψε στη Μόσχα για να παραστεί στις εκδηλώσεις για τη δεκαετία από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Εκεί, συνάντησε τον Παναΐτ Ιστράτι, Ελληνορουμάνο αριστερό λογοτέχνη, με τον οποίο ανέπτυξε μια ισχυρή φιλία και συνεργασία.
Με τον Ιστράτι. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές ήταν η κοινή του εμφάνιση με τον Ιστράτι στο θέατρο «Αλάμπρα» στην Αθήνα, όπου μίλησαν ανοικτά για τα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ένωσης και τις προοπτικές του σοσιαλισμού. Μετά την ομιλία, ακολούθησε διαδήλωση υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης, πράξη που θεωρήθηκε προκλητική για το καθεστώς της εποχής. Ο Καζαντζάκης και ο Δημήτρης Γληνός, ο οποίος είχε συνδιοργανώσει την εκδήλωση, αντιμετώπισαν διώξεις από τις αρχές.
Στις Κάννες για την προβολή της ταινίας "Celui qui doit mourir" βασισμένης στο "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται", με τον Jules Dassin και τη Μελίνα Μερκούρη. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Ο φόβος και η υποταγή στον πατέρα του
Ο Καπετάν Μιχάλης ήταν ένας κλασικός Κρητικός της εποχής του, με δυναμικό χαρακτήρα και ακλόνητη πίστη στην αντίσταση ενάντια στην τουρκική κατοχή. Ήταν ένας αυστηρός και αλύγιστος άντρας, ένας τύπος «αγωνιστή» που έβλεπε την ελευθερία ως υπέρτατη αξία, αδιαφορώντας για τον προσωπικό πόνο ή την υποταγή σε οποιαδήποτε εξουσία. Ήταν, επίσης, αυταρχικός και απαιτητικός ως οικογενειάρχης, μεταφέροντας την αυστηρότητά του στη σχέση με τον γιο του, από τον οποίο απαιτούσε να του μιλά στον πληθυντικό. Δεν ήταν μόνο ο ίδιος που βίωνε τη βία ως μέσο αντιμετώπισης των προβλημάτων, αλλά απαιτούσε και από τον γιο του να ενστερνιστεί αυτή τη σκληρότητα, τόσο απέναντι στον εαυτό του όσο και απέναντι στους άλλους.
Ο Καζαντζάκης μεγάλωσε με έναν έντονο φόβο απέναντι στον πατέρα του, έναν φόβο που συχνά τον οδήγησε σε συναισθήματα βαθιάς υποταγής και, ταυτόχρονα, αμφισβήτησης. Όπως έχει αναφερθεί, ο συγγραφέας μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση και ο αγώνας για την ελευθερία ήταν βασικές αξίες, όμως ο πατέρας του συχνά εφάρμοζε σκληρές μεθόδους για να εμφυσήσει αυτές τις αρχές στον γιο του.
Μαθητικά χρόνια. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Ο Νίκος περιγράφει τον πατέρα του ως μια αδάμαστη φιγούρα, σχεδόν τρομακτική, η οποία κυριαρχούσε στον κόσμο του με τρόπο που τον καθόρισε. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης αργότερα θα παραδεχόταν πως ο φόβος του για τον πατέρα του διαμόρφωσε την αντίληψή του για την εξουσία και την ανάγκη για ελευθερία από κάθε είδους δεσμά, φυσικά και ψυχολογικά.
Εν τούτοις, αυτή η εμμονή με την ελευθερία ήταν ταυτόχρονα και μία ψυχολογική αλυσίδα που έπρεπε να σπάσει ο Καζαντζάκης, για να βρει τη δική του ταυτότητα, ανεξάρτητη από το αυστηρό πρότυπο του πατέρα του. Στο έργο του Ο Καπετάν Μιχάλης, η λογοτεχνική απεικόνιση του πατέρα του ως ομώνυμου ήρωα συμβολίζει αυτή την αδιάλειπτη μάχη για ελευθερία, καθώς και τον αγώνα που δίνει κάθε άνθρωπος για να ξεπεράσει τα δεσμά του παρελθόντος.
Ο πατέρας του. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Οι γυναίκες της ζωής του
Η πρώτη γυναίκα που σημάδεψε τη ζωή του ήταν η Γαλάτεια Αλεξίου, η οποία υπήρξε η πρώτη του σύζυγος και το πρώτο ουσιαστικό γυναικείο πρόσωπο με το οποίο συνδέθηκε στενά. Η Γαλάτεια, που ήταν επίσης συγγραφέας και διανοούμενη, μοιραζόταν μαζί του το πάθος για τη λογοτεχνία και την αναζήτηση. Παρ'όλα αυτά, η σχέση τους ήταν γεμάτη εντάσεις και συγκρούσεις, καθώς ο Καζαντζάκης ήταν απορροφημένος από τις ιδέες του και την αποστολή του στον κόσμο, ενώ η Γαλάτεια ζητούσε μια πιο σταθερή και συναισθηματική επαφή. Το 1924, όντας ακόμη παντρεμένος, γνωρίζει και ερωτεύεται την Ελένη Σαμίου και δύο χρόνια αργότερα εκδίδεται το διαζύγιό του.
Με τη Γαλάτεια. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Η Ελένη Σαμίου έγινε η δεύτερη και τελευταία σύζυγός του (μετά από μία 20ετή σχέση). Η Ελένη ήταν μια αφοσιωμένη και δυναμική γυναίκα, η οποία υπήρξε ο πυλώνας του στα πιο δύσκολα χρόνια και η οποία δέχθηκε τον ιδιαίτερο και πολυδιάστατο χαρακτήρα του με απόλυτη αφοσίωση. Εκείνη υπήρξε η προστάτιδα του έργου του, κρατώντας σημειώσεις και αλληλογραφία, ενώ ο ίδιος προσέφερε έναν ασυνήθιστο σεβασμό και εκτίμηση προς το πρόσωπό της. Παρά την ψυχρότητα που συχνά υπήρχε στη σχέση τους, καθώς λέγεται ότι δεν υπήρχε σεξουαλική επαφή ανάμεσά τους και της απευθυνόταν στον πληθυντικό, η Ελένη παρέμεινε δίπλα του μέχρι το τέλος, αναλαμβάνοντας μετά το θάνατό του να διασφαλίσει την κληρονομιά του.
Η σχέση του Καζαντζάκη με τις γυναίκες αποκαλύπτει μια συνεχή αμφιταλάντευση μεταξύ θαυμασμού και υπεροψίας. Αν και έτρεφε βαθύ σεβασμό για την πνευματική και συναισθηματική δύναμη που μπορεί να έχει μια γυναίκα, συχνά τις έβλεπε υπό το πρίσμα των δικών του φιλοσοφικών ιδεών, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για την ανθρώπινη διάσταση και τα συναισθήματά τους. Για τον Καζαντζάκη, η γυναίκα φάνταζε περισσότερο ως ένα σύμβολο, μια υπερβατική ιδέα, και λιγότερο ως ένας αυτόνομος και ισότιμος σύντροφος.
Με τον φίλο και αργότερα κουμπάρο του, Άγγελο Σικελιανό. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Οι γυναικείες μορφές που συνάντησε, συνδέθηκε και απογοήτευσε, άφησαν ανεξίτηλα σημάδια και στο έργο του. Ο Καζαντζάκης δημιούργησε ηρωίδες που αντικατοπτρίζουν αυτή την πολυπλοκότητα και την αμφιθυμία: δυναμικές, μυστηριώδεις και ταυτόχρονα τραγικές. Ο ίδιος έβλεπε στη γυναίκα τη δυνατότητα να είναι σύντροφος στον αγώνα για την ανύψωση του πνεύματος, αλλά και έναν παράγοντα πειρασμού, που μπορούσε να αποπροσανατολίσει από το μονοπάτι της ανώτερης πνευματικής αναζήτησης.
Η σχέση του Καζαντζάκη με τις γυναίκες μπορεί να ειδωθεί ως μια μικρογραφία της σύγκρουσης που τον χαρακτήριζε γενικά: μια ατέρμονη πάλη ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση και την πνευματική του αποστολή, μια παλινδρόμηση μεταξύ γήινης απόλαυσης και ιδεολογικής ανύψωσης.
Με την Ελένη στο σπίτι τους στην Αίγινα. Πηγή: Ιστορικό Μουσείο Κρήτης
Με ένα σχόλιο για τα οπίσθια της Νίκι Μινάζ επέλεξε ο Ντόναλντ Τραμπ να απευθυνθεί στη ράπερ κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στο Πορτ Χιούρον του Μίσιγκαν.
ε ένα ακόμη χυδαίο παραλήρημα προχώρησε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του συγκέντρωσης του Πορτ Χιούρον. Δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα, όμως κάθε νέα φορά επιβεβαιώνει ότι πάτο στο βαρέλι δεν θα βρούμε.
Ο Ντόναλντ Τραμπ σχολίασε τα οπίσθια της, φανατικής πλέον υποστηρίκτριάς του, Νίκι Μινάζ. Ταξίδεψαν μαζί με το Air Force One για να δείξει την υποστήριξή της στους υποψηφίους των Ρεπουμπλικάνων εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, οπότε ένα σεξιστικό σχόλιο ήταν «άκρως απαραίτητο».
Ενώ μιλούσε στους υποστηρικτές του, ο Τραμπ επανήλθε σε σχόλια που είχε κάνει προηγουμένως σχετικά με την εμφάνιση του υποψηφίου για τη Γερουσία του Οχάιο, Τζον Χάστεντ.
Photo Credits: AP Photo/Julia Demaree Nikhinson
«Κοίταξα τα οπίσθιά του [του Χάστεντ]. Δεν το έχω ξανακάνει αυτό με άντρα. Ανεπίσημα, γυναίκες, ναι. Άνδρες, όχι», είπε ο Τραμπ. Στη συνέχεια, έστρεψε την προσοχή του στη Νίκι Μινάζ, η οποία καθόταν στο ακροατήριο.
«Παρεμπιπτόντως, έχω κοιτάξει έναν καταπληκτικά όμορφο πισινό στο παρελθόν», είπε ο Τραμπ πριν δείξει προς την κατεύθυνση της ράπερ. «Νίκι Μινάζ. Είναι δύσκολο να μην το προσέξεις. Σήκω όρθια να σε δουν όλοι. Είναι δύσκολο να μην το προσέξεις».
Χειροκροτήματα από τους συγκεντρωμένους. «Ελπίζω να μην προσβλήθηκε η Νίκι», πρόσθεσε, λέγοντας ότι ο ίδιος και οι υποστηρικτές του την αγαπούν. «Είναι μαζί μας εδώ και πολύ καιρό».
Η Νίκι Μινάζ ανέβηκε στη σκηνή. Εξήρε τον Ντόναλντ Τραμπ και προέτρεψε τους ψηφοφόρους του Μίσιγκαν να υποστηρίξουν τους Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους Μάικ Ρότζερς και Τζον Τζέιμς.
«Χρειαζόμαστε πραγματικά να εκλεγούν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, γιατί βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σημείο καμπής για τη χώρα μας», είπε, σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται το BBC.
«Είναι μεγάλη τιμή για μένα που συνεργάζομαι με αυτόν τον πρόεδρο», δήλωσε η Μινάζ στο πλήθος, επαινώντας την «ανθεκτικότητα» του Τραμπ και υποστηρίζοντας ότι «άλλαξε την ενέργεια της χώρας μας». Για το σχόλιο των οπισθίων καμία αντίδραση. Όλα καλά κι όλα ωραία
«Είμαι πιθανόν η νούμερο 1 θαυμάστρια του προέδρου και αυτό δεν θα αλλάξει», έχει δηλήσει στο πρόσφατο παρελθόν η Νίκι Μινάζ. η οποία είχε επικρίνει πολιτικές της πρώτης προεδρικής θητείας του.
«Το μίσος ή ό,τι ο κόσμος λέει, αυτά δεν με αγγίζουν καθόλου. Στην πραγματικότητα αυτά με παρακινούν να τον στηρίξω περισσότερο. Ο Θεός να τον προστατεύει. Αμήν».
Στις αρχές Φεβρουαρίου η ράπερ βρέθηκε καλεσμένη στο “The Katie Miller Podcast” και ρωτήθηκε τι την οδήγησε να υποστηρίξει τον Τραμπ.
«Όταν έβλεπα πώς τον αντιμετώπιζαν ξανά και ξανά, απλώς δεν μπορούσα να το αντέξω. (…) Ένιωθα τον ίδιο, ξέρεις, όλο αυτόν τον εκφοβισμό στην προεκλογική εκστρατεία αυτού του ανθρώπου και όλα τα ψέματα.
Ένιωθα ότι συνέβαινε και σε μένα το ίδιο για χρόνια και παρακολουθούσα να συμβαίνει σε κάποιον άλλον σε πραγματικό χρόνο, και δεν πίστευα ότι το άξιζε. Και σκέφτηκα, δεν μπορώ να το αντέξω άλλο», ανέφερε.
Αμερικανοί αξιωματούχοι προωθούν την ιδέα ενός κοινού υποψηφίου ΗΠΑ–Ρωσίας–Κίνας
ιαβάσατε σωστά. Πηγές από τρεις χώρες επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί τον Βίκτορ Όρμπαν για τη θέση του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Οι ΗΠΑ ενθάρρυναν τον πρώην πρωθυπουργό της Ουγγαρίας να θέσει υποψηφιότητα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να του παρουσιάσουν αρχικά την ίδια την ιδέα. Το σχέδιο αναμένει την τελική απόφαση.
Αμερικανός αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδέχεται ότι, εκ πρώτης όψεως, η ιδέα ακούγεται τρελή. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η Ρωσία και η Κίνα θα τη στήριζαν, με βάση προηγούμενες συνομιλίες με την Ουάσιγκτον, και το σχέδιο θα ήταν ο κ. Όρμπαν να αποτελέσει τον κοινό τους υποψήφιο. Όπως ανέφεραν αξιωματούχοι από τις ΗΠΑ και μια δεύτερη χώρα, όταν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα θέλουν το ίδιο πράγμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, συνήθως το πετυχαίνουν.
Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπολόγισε ότι ο κ. Όρμπαν θα εξασφάλιζε «άνετα» οκτώ ψήφους στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ οι δέκα ψήφοι είναι εφικτός στόχος, σε σύνολο 15 μελών. Θα σταθούν η Βρετανία και η Γαλλία εμπόδιο στην πλειοψηφία; Οι δύο χώρες είναι συνήθως επιφυλακτικές ως προς τη χρήση του δικαιώματος βέτο.
Καθώς Αμερικανοί αξιωματούχοι συζητούσαν ποιον θα ήθελαν να δουν στην κορυφή του ΟΗΕ, το όνομα του κ. Όρμπαν διαρκώς ξαναερχόταν στην επιφάνεια. «Κάποιον σαν τον Όρμπαν», έλεγαν, και οι Κινέζοι και οι Ρώσοι συνομιλητές τους συμφωνούσαν. Τελικά, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έθεσαν στον εαυτό τους το ερώτημα: Γιατί όχι τον κ. Όρμπαν;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην επιλεγεί, όπως το γεγονός ότι θα λειτουργούσε ως απολογητής του Βλαντίμιρ Πούτιν και άλλων δικτατόρων. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Αμερικανό αξιωματούχο, ο κ. Όρμπαν είναι «ο ονειρικός υποψήφιος για τους συντηρητικούς του κινήματος MAGA».
Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις κινήσεις του κατά της μαζικής μετανάστευσης, των φιλελεύθερων μη κυβερνητικών οργανώσεων, καθώς και των δικαστηρίων και των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας, τα οποία πρόσκεινται στην Αριστερά. Ο κ. Όρμπαν συγκρούστηκε επανειλημμένα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ παράλληλα αποσπούσε από αυτήν σημαντικές επιδοτήσεις. Και, με κάποιον τρόπο, η φιλοκινεζική του στάση δεν έπληξε ποτέ την εικόνα του ως υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού.
Ο πρόεδρος Τραμπ στήριξε τον κ. Όρμπαν στις εκλογές του Απριλίου στην Ουγγαρία, ενώ ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς συμμετείχε στην προεκλογική του εκστρατεία. Εάν ο κ. Όρμπαν μπει στην κούρσα για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, αναμένεται να έχει και πάλι τη στήριξή τους, αν και η ανακοίνωση εκκρεμεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τρίτη πηγή που γνωρίζει τη διαδικασία.
Αμερικανοί αξιωματούχοι προσέγγισαν αρχικά τον κ. Όρμπαν για να διαπιστώσουν εάν ενδιαφερόταν για τη θέση στον ΟΗΕ. Διαπίστωσαν ότι αντιμετώπισε θετικά την ιδέα, αν και διατηρεί επιφυλάξεις ως εθνικιστής πολιτικός και δεν επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα εάν δεν είναι βέβαιος ότι μπορεί να κερδίσει. Ο κ. Όρμπαν αρνήθηκε να σχολιάσει.
Οι υπόλοιποι υποψήφιοι για τη θέση του γενικού γραμματέα, σύμφωνα με αξιωματούχο δεύτερης χώρας, διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό προσόντα «γραμματέα», δηλαδή εμπειρία στη διεθνή γραφειοκρατία ή στη διπλωματία πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ο κ. Όρμπαν, αντίθετα, θα ήταν ένας «στρατηγός». Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ συμφώνησε, προσθέτοντας ότι ο κ. Όρμπαν έχει τη σωστή ιδεολογία, γνωρίζει πώς να ασκεί εξουσία παρά τις αντιξοότητες και δε θα εκφοβιζόταν από το κατεστημένο του ΟΗΕ στην περιοχή Τερτλ Μπέι της Νέας Υόρκης.
Η Λάνα Νουσεϊμπέχ, διπλωμάτης από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εισήλθε στην κούρσα την περασμένη εβδομάδα. Η στήριξη των Εμιράτων προς μια αιμοσταγή παραστρατιωτική οργάνωση στον εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν θα αποτελέσει μειονέκτημα για την υποψηφιότητά της, αλλά η ίδια διαθέτει τα προσόντα και η υποψηφιότητά της αποκτά δυναμική. Την Τρίτη θα απαντήσει σε ερωτήσεις και την Τετάρτη θα διεξαχθεί νέα άτυπη ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Είναι επίσης πιθανό να εμφανιστούν και άλλοι υποψήφιοι.
Ο γενικός γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες, του οποίου η θητεία λήγει στις 31 Δεκεμβρίου, έχει ενθαρρύνει ορισμένες από τις χειρότερες και πιο ριζοσπαστικές τάσεις του ΟΗΕ, και δεν τρέφουμε αυταπάτες για το ηθικό κύρος του οργανισμού. Ίσως, το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για την ιδέα της υποψηφιότητας Όρμπαν είναι ότι θα έριχνε το πέπλο, δίνοντας στον ΟΗΕ έναν ηγέτη τόσο χαμηλού επιπέδου όσο έχει ήδη κατρακυλήσει ο ίδιος ο οργανισμός.
