Μετά την φοβερή ανακάλυψη της Αμφίπολης -όπου βρέθηκε ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου αλλά ακούγονται φωνές μέσα από τον τάφο, οπότε μάλλον ο Αλέξανδρος ζει ακόμα-, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το κρασοπότηρο του Περικλή στην Κηφισιά, δίπλα στο ταψί με τα γαλακτομπούρεκα του Βάρσου.

Οι αρχαιολόγοι είναι βέβαιοι πως το κρασοπότηρο ήταν του Περικλή γιατί γράφει πάνω το όνομά του, και στην αρχαία Αθήνα ο Περικλής ήταν ένας και δεν είχε επίθετο, αφού οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν σαν τις Κύπριες τραγουδίστριες.

Αν κάποιος αναρωτιέται γιατί το όνομα του Περικλή ήταν γραμμένο πάνω στο κρασοπότηρο, η απάντηση είναι πως ο Περικλής ήταν κρασοπατέρας και μπεκρούλιαζε όλη μέρα, οπότε σε κάθε καπηλειό της Αθήνας είχε κι από ένα ποτήρι, για να μην του βάζει ο κάπελας σε άλλα ποτήρια που μπορεί να ήταν βρόμικα και να κολλούσε ο Περικλής καμιά σύφιλη, αφού τότε σέρνονταν και πολλές αρρώστιες.

Βέβαια, πάνω στο κρασοπότηρο του Περικλή υπάρχουν άλλα πέντε ονόματα αλλά μπορεί αυτοί να ήταν τίποτα γκόμενοι του Περικλή -αφού οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν είχαν ερωτικά ταμπού και μικροαστικές προκαταλήψεις-, οπότε ο Περικλής τους επέτρεπε να πίνουν από το ποτήρι του.

Όμως, η είδηση που έχει συγκλονίσει την Ελλάδα είναι πως βρέθηκε το βρακί της Ωραίας Ελένης μέσα σε ένα χωράφι στην Σπάρτη.

Αν και οι αρχαίοι Έλληνες δεν φορούσαν εσώρουχα -οι γυναίκες, όταν είχαν περίοδο τάπωναν το πράμα τους με μια πέτρα-, οι αρχαιολόγοι είναι βέβαιοι πως πρόκειται για την κιλότα της Ωραίας Ελένης, αφού στο μπροστινό μέρος είναι κεντημένο το όνομά της και στο πίσω μέρος γράφει «Όλοι οι καλοί χωράνε».

Το βρακί είναι σε άριστη κατάσταση γιατί η Ελένη πηδιόταν συνέχεια και δεν προλάβαινε να το φορέσει.

Εικάζεται πως το βρακί ήταν δώρο του Πάρι στην Ελένη αλλά το φορούσε πού και πού και ο Μενέλαος.

Ήδη, χιλιάδες τηλεοπτικά συνεργεία από όλες τις χώρες του κόσμου κατακλύζουν την Σπάρτη, για να παρουσιάσουν σε δισεκατομμύρια τηλεθεατές το βρακί της Ωραίας Ελένης.

Μετά τον τάφο του Μεγαλέξανδρου, το κρασοπότηρο του Περικλή και το βρακί της Ωραίας Ελένης, οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως έχουν ανακαλύψει το κομπολόι του Αγαμέμνονα, το γιογιό της Ιφιγένειας και τον δονητή της Κλυταιμουνήστρας.

Πηγή : πιτσιρίκος

Βιβλία που λογοκρίθηκαν επί Χούντας και δικτατορίας Μεταξά

Μεταξάς: Όταν καίγονταν τα βιβλία

Η φασιστικών αποχρώσεων δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941) δεν διακρίθηκε για την ιδιαίτερη αγάπη της προς όσα βιβλία θεωρούνταν αντίθετα προς τις αρχές του κράτους. Ακολουθώντας το γερμανικό παράδειγμα, ο Μεταξάς διέταξε τη δημόσια καύση των σχετικών «αντεθνικών» βιβλίων. Μεταξύ των βιβλίων που απαγορεύτηκαν εκείνη την περίοδο:

- Η «Ζωή εν Τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, πιθανώς επειδή ήταν αντιπολεμικό βιβλίο
- Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, έργο που κατεξοχήν στρέφεται κατά της εξουσίας (γενικότερα, όπως θα φανεί παρακάτω, η αρχαία γραμματεία βρέθηκε στο στόχαστρο του καθεστώτος)
- Έργα του Πλάτωνα, του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα. Υπήρξε ρητή διαταγή να μη διδαχθεί ο «Επιτάφιος» του Περικλή στα σχολεία, για να μην τον εκλάβουν οι μαθητές ως έμμεση αποδοκιμασία των μηχανισμών του κράτους
- Για προφανείς λόγους, το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, καθώς και άλλα βιβλία με μαρξιστικό περιεχόμενο
- Η «Καταγωγή των Ειδών» του Δαρβίνου, έργο που απαγορεύτηκε κατά περιόδους ανά τον κόσμο και συνάντησε αντιδράσεις από την Εκκλησία, συντηρητικούς φορείς κλπ., λόγω της θεωρίας του Δαρβίνου περί συγγένειας του ανθρώπου με τον πίθηκο
- Έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ (προφανώς οι ψυχοσεξουαλικές θεωρίες του κρίθηκαν ανήθικες), του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο (λόγω του κοινωνικού σχολιασμού των έργων του), του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, των Μαξίμ Γκόρκι, Λέον Τολστόι και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (και μόνο η εθνικότητά τους ήταν αρκετή), του Γκαίτε και του Ιμάνουελ Καντ.

Δικτατορία 1967-1974: Στο στόχαστρο οι αριστεροί συγγραφείς

Την περίοδο 1967-1974, η δικτατορία των συνταγματαρχών ταυτίστηκε, μεταξύ άλλων, με τη λέξη «λογοκρισία». Λογοκρισία στη μουσική, τα τραγούδια, τις ταινίες, τα σχολικά και πανεπιστημιακά συγγράμματα. Λογοκρισία στο θέατρο (στο Εθνικό μοιράστηκε λίστα με τα επιτρεπτά έργα). Και φυσικά λογοκρισία και στα… εξωσχολικά βιβλία.

Η χούντα απαγόρευσε πολλά βιβλία και συνέταξε μαύρες λίστες, ιδίως με όσους συγγραφείς θεωρούνταν φιλικά προσκείμενοι στο σοβιετικό καθεστώς. Όσα βιβλία ελέγχονταν και κρινόταν αναγκαίο να λογοκριθούν, έφεραν και την αντίστοιχη σήμανση: μία σφραγίδα «Έχει λογοκριθεί» που πρακτικά μεταφραζόταν σε «εγκρίνεται με όποιες αλλαγές θεωρήσει αναγκαίες ο λογοκριτής». Η ψύχωση με τους Σοβιετικούς επεκτάθηκε και στα σοβιετικά ονόματα, που απαγορεύονταν να εμφανιστούν σε βιβλία. Απαγορεύθηκε επίσης στους συγγραφείς να τονίζουν ή να υπογραμμίζουν τη λέξη «κόκκινος» στα βιβλία τους, λόγω των κομμουνιστικών συνειρμών που εξέγειρε!

Πολλοί αριστεροί Έλληνες συγγραφείς υπέφεραν αυτή την περίοδο. Μεταξύ αυτών, η αυτοεξόριστη Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ, της οποίας χειρόγραφα βιβλίων καταστράφηκαν από τη χούντα, ο Άρης Αλεξάνδρου, ο Τίτος Πατρίκιος, η Έλλη Αλεξίου, που τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό και της απαγορεύτηκε το 1973 να ανεβάσει στο θέατρο το «Μια ημέρα στο γυμνάσιο», ο Κώστας Μουρσελάς για τα έργα του «Στάση λεωφορείου» και «Το αυγό», ο Ιάκωβος Καμπανέλλης για το εμφανώς αντιδικτατορικό «Το μεγάλο μας τσίρκο» (1973), με φυλάκιση μάλιστα των συντελεστών της παράστασης του τελευταίου (Κ. Καζάκος, Τ. Καρέζη) και πολλοί άλλοι. Ο Γιάννης Ρίτσος συνελήφθη το καλοκαίρι του 1967 για τα πολιτικά του φρονήματα.

Δεν έλειψαν και οι προσαγωγές συγγραφέων για συγκεκριμένα έργα τους που κρίθηκαν πως έχουν «άσεμνο περιεχόμενο». Ο Νίκος Κάσδαγλης δικάστηκε τον Απρίλιο του 1970 για το «άσεμνο» μυθιστόρημά του «Εγώ είμι Κύριος ο Θεός σου» (1961) και αθωώθηκε. Ομοίως αθωώθηκε και ο Μένης Κουμανταρέας που είχε οδηγηθεί στο δικαστήριο για τη συλλογή διηγημάτων του «Το αρμένισμα» (1967). Περισσότερο ταλαιπωρήθηκε ο Ηλίας Πετρόπουλος με τα ιδιαίτερα προχωρημένα για την εποχή γραπτά του. Για το βιβλίο του «Ρεμπέτικα τραγούδια», που δεν έφερε καν σφραγίδα λογοκρισίας, δικάστηκε και καταδικάστηκε το 1968 σε πεντάμηνη φυλάκιση. Το 1972 φυλακίστηκε για το τολμηρό για την εποχή «Καλιαρντά» (1971) αλλά και για το ποίημά του «Σώμα».

Το Νοέμβρη του 1969, σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία των βιβλίων με τη θέσπιση ενός καινούριου νόμου, που επέτρεπε στους ίδιους τους συγγραφείς και τους εκδότες να λογοκρίνουν ή να απαγορεύουν μόνοι τους τη δουλειά τους. Κάθε καινούριο βιβλίο που εκδιδόταν υποχρεούταν επίσης να έχει έναν τίτλο που να αντιστοιχεί με ακρίβεια στα περιεχόμενά του: οι μεταφορικοί ή κρυπτικοί τίτλοι κρίθηκαν επικίνδυνοι. Στο μεταξύ, συντάχθηκε μία λίστα με περίπου 760 βιβλία από περίπου 200 συγγραφείς που κρίθηκαν απαγορευμένα. Μεταξύ αυτών, βιβλία του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, των υπαρξιστών Ζαν Πολ Σαρτρ και Σιμόν ντε Μποβουάρ, του Τολστόι, του Σέξπιρ, όλες οι αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες (για παράδειγμα, η «Λυσιστράτη») και ακόμα και τα απομνημονεύματα ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Καραϊσκάκης! «Επικίνδυνα» για το καθεστώς βιβλιοπωλεία υποχρεώθηκαν να κλείσουν.

Ακριβώς 40 χρόνια πριν, το 1972, η ελληνική λογοκρισία έκανε – τρόπον τινά – τον γύρο του κόσμου, όταν απασχόλησε ένα από τα άρθρα του νεοσύστατου τότε περιοδικού Index on Censorship, του μοναδικού περιοδικού αφιερωμένου αποκλειστικά στο φαινόμενο της λογοκρισίας (έκτοτε έχει διακριθεί πολλάκις για τη δράση και το έργο του). Το παρθενικό τεύχος του περιοδικού ήταν αφιερωμένο στη λογοκρισία σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η Πορτογαλία και φυσικά η Ελλάδα.

Το περιοδικό δημοσίευσε επίσης μία λίστα με βιβλία που απαγορεύονταν ή λογοκρίνονταν εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα, βάσει μίας καινούριας λίστας που είχε συνταχθεί τον Οκτώβριο του 1971. Δίπλα στον τίτλο του απαγορευμένου βιβλίου και του συγγραφέα του αναγράφεται και ο λόγος της απαγόρευσης. Μπορεί να δει κανείς πως η επιλογή έγινε με γνώμονα κυρίως τον συγγραφέα και όχι τον βιβλίο. Οι blacklisted συγγραφείς (ή σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως π.χ. σε ένα βιβλίο του Χαριλάου Τρικούπη, ο μεταφραστής ή ο επιμελητής) είναι όσοι θεωρήθηκαν αριστεροί. (Διάβασε ολόκληρο το σχετικό άρθρο εδώ).

Στη λίστα με εγχώριους συγγραφείς βρίσκουμε τα «12 μαθήματα για τον κινηματογράφο» του Βασίλη Ραφαηλίδη («επειδή ο συγγραφέας είναι κομμουνιστής»), τον «Φόβο της ελευθερίας» του Δημήτρη Μαρωνίτη που είχε διαφύγει την περίοδο εκείνη στο εξωτερικό («λόγω του αντικυβερνητικού του περιεχόμενου»), «Δημοτικισμός και παιδεία» του (ήδη εκλιπόντος τότε) παιδαγωγού Αλέξανδρου Δελμούζου («επειδή η δουλειά του μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης στα χέρια της κρυπτοκομμουνιστικής Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων»), την «Αλήθεια για τους Έλληνες Πολιτικούς» του Γεωργίου Ράλλη («δεξιός πολιτικός αλλά αντικυβερνητικό περιεχόμενο»), μία βιογραφία του Γεωργίου Παπανδρέου και απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη (με επιμέλεια του αριστερού Τάσου Βουρνά, που εξηγεί την αναπάντεχη αυτή λογοκρισία ενός βιβλίου αφιερωμένου στη ζωή ενός αγωνιστή του 1821).

Από βιβλία ξένων συγγραφέων εντοπίζουμε στη λίστα το «Έρως και πολιτισμός» του Χέρμπερτ Μαρκούζε («επειδή ο συγγραφέας ανήκει στη νέα αριστερά»), τη «Ζωή του Γαλιλαίου» και «Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ («κομμουνιστής»), την «Κυρία με το σκυλάκι και άλλες ιστορίες» του Άντον Τσέχοφ («σκόπιμη προβολή της ρωσικής λογοτεχνίας»), την «Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης» του Τρότσκι, «Μ’ανοιχτά χαρτιά» του Λουίς Αραγκόν («κομμουνιστικό περιεχόμενο»), τα «Προβλήματα οντολογίας και πολιτικής» του μαρξιστή Γκέοργκ Λούκατς και «Τι είναι λογοτεχνία;» του Ζαν-Πολ Σαρτρ.

Η στιγμή της κυκλοφορίας του περιοδικού δεν είναι τυχαία: είχε μόλις προηγηθεί η δημοσίευση ενός άρθρου στο «Βήμα» που κατήγγειλε την ύπαρξη μίας «μαύρης λίστας» συγγραφέων και βιβλίων, αναφέροντας μάλιστα πως είχε μοιραστεί  σε βιβλιοπωλεία προς συμμόρφωση. Το σχετικό άρθρο βασίστηκε σε πληροφορίες του Αμερικανού δημοσιογράφου Χένρι Καμ και δημοσίευσε τη σχετική λίστα – με περίπου 120 βιβλία. Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και εκπρόσωπος Τύπου της κυβέρνησης Βύρων Σταματόπουλος αρνήθηκε, σε σχετική ερώτηση των New York Times, την ύπαρξη μίας τέτοιας λίστας, αν και επισήμανε πως προβλέπεται συνταγματικά (άρθρο 14) η λήψη μέτρων για την αποφυγή της κομμουνιστικής προπαγάνδας, αφού «ο κομμουνισμός είναι ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας».

Φυσικά, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο, και όπως μπορεί να δει κανείς και στα παρακάτω σκαναρισμένα κείμενα από το Index on Censorship, μια χαρά υπήρχε λίστα λογοκριμένων επί χούντας…

Πηγή : tvxs

Μία από τις πιο κλασσικές γαλλικές κωμωδίες όλων των εποχών, το «Δείπνο Ηλιθίων» (Le Diner De Cons / The Dinner Game) του Φρανσίς Βεμπέρ κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε επανέκδοση. Πρόκειται για μία έξυπνη κωμωδία με γρήγορους διαλόγους και συχνές εναλλαγές καταστάσεων, που κέρδισε κοινό και κριτικούς. Παράλληλα η εμπορική της επιτυχία είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει και αμερικανικό ριμέικ, χωρίς όμως ανάλογο αισθητικό αποτέλεσμα...

Όλα όμως θα αλλάξουν όταν ο Πιέρ θα προσκαλέσει στο δείπνο τον αγαθό και καλόκαρδο Φρανσουά (Ζακ Βιλερέ - Jacques Villeret), ο οποίος εργάζεται ως υπάλληλος της τοπικής εφορίας...

Η κλασσική κωμική επιτυχία από τη Γαλλία - που μεταξύ άλλων έχει εμπνεύσει το αμερικάνικο ριμέικ καθώς και το αντίστοιχο θεατρικό έργο που έχει παιχτεί σε εκατοντάδες πόλεις ανά τον κόσμο - έρχεται να μας δροσίσει τα βράδια του Αυγούστου, αποτελώντας ιδανική προβολή σε κάποιο θερινό σινεμά.

Ο Φρανσίς Βεμπέρ, υπογράφει τόσο το σενάριο όσο και τη σκηνοθεσία στο φιλμ «Δείπνο Ηλιθίων» (Le Diner De Cons / The Dinner Game) του 1998. Ο Βεμπέρ, γνωστός κυρίως για τα σενάρια του όπως το «Κλουβί με τις Τρελές» (La Cage aux Folles) του 1978, για το οποίο κέρδισε και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ, αλλά και το «Φτερά και Πούπουλα» (The Birdcage) του 1996, σε σκηνοθεσία του Mike Nichols.

Παράλληλα και ο ίδιος ο Φρανσίς Βεμπέρ έχει σκηνοθετήσει μέχρι σήμερα δώδεκα μεγάλου μήκους ταινίες, με ποιο γνωστές εκ των οποίων το "The Goat" του 1981, με τους Pierre Richard και Gérard Depardieu, το "Out on a Limb" του 1992, με τους Matthew Broderick, Jeffrey Jones, Heidi Kling, αλλά και το πιο πρόσφατο "The Closet" του 2001, με πρωταγωνιστές τους: Daniel Auteuil, Gérard Depardieu και Thierry Lhermitte.

Το φιλμ «Δείπνο Ηλιθίων» (Le Diner De Cons / The Dinner Game) απτελεί την όγδοη κατά σειρά μεγάλου μήκους δημιουργία του Φρανσίς Βεμπέρ και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τους ηθοποιούς: Τιερί Λερμίτ, Ζακ Βιλερέ και Φρανσίς Ουστέρ.

Ο ηθοποιός Τιερί Λερμίτ (Thierry Lhermitte), ο οποίος φέτος ήταν υποψήφιος για το βραβείο Lumiere, για την ερμηνεία του στην ταινία "The French Minister" (2013) του Bertrand Tavernier, έχει μία αξιόλογη φιλμογραφία ενώ είχε ξανασυνεργαστεί και το 2001 με τον Φρανσίς Βεμπέρ, στο φιλμ "The Closet" (2001), που προαναφέραμε.

Ο Ζακ Βιλερέ (Jacques Villeret), το 1979 κέρδισε το βραβείο César στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία "Robert et Robert" (1978). Πέντε χρόνια αργότερα, ο Βιλερέ ήταν υποψήφιος για βραβείο César και πάλι στην κατηγορία Β' Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία "Garçon!" (1983). Η ερμηνεία του στην ταινία «Δείπνο Ηλιθίων» του χάρισε το 1999 τόσο το βραβείο César στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου, όσο και το βραβείο Lumiere.

Η ταινία του Φρανσίς Βεμπέρ, υπήρξε σπουδαία εμπορική αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία, η οποία ήτανυποψήφια το 1999 για έξι βραβεία César. Κατέφερε να αποσπάσει τρεις τιμητικές διακρίσεις στις κατηγορίες: Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Ζακ Βιλερέ, Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Daniel Prévost και Καλύτερου σεναρίου για τον Φρανσίς Βεμπέρ.

Το 2010 γυρίστηκε το αμερικανικό ριμέικ της ταινίας «Δείπνο Ηλιθίων» με τον τίτλο "Dinner for Schmucks" σε σκηνοθεσία του Jay Roach. Στο φιλμ πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Steve Carell, Paul Rudd, Stephanie Szostak και ο Zach Galifianakis. Όμως το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα ήταν πολύ κατώτερου του πρωτότυπου, όπως εξάλλου συχνά πυκνά συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις...

Το φιλμ «Δείπνο Ηλιθίων» (Le Diner De Cons / The Dinner Game) του Φρανσίς Βεμπέρ (Γαλλία - 1998), είναι μία έξυπνη, σπιρτόζικη κωμωδία, ιδανική επιλογή για προβολή σε θερινό σινεμά και από την Πέμπτη 14 Αυγούστου, κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες σε διανομή από την Odeon.

Έτος: 1998 | Χώρα: Γαλλία | Διάρκεια: 80 λεπτά | Σκηνοθεσία: Francis Veber | Σενάριο: Francis Veber | Παίζουν: Thierry Lhermitte, Jacques Villeret, Francis Huster

 

 

 

 

 

Πηγή : tvxs