Η ερμηνεύτρια και μούσα του Πέδρο Αλμοδοβάρ δεν σταματά να δημιουργεί, ενώ στις 11 Σεπτεμβρίου θα ξεδιπλώσει τους «θησαυρούς» της στο Ηρώδειο. Συνηθίζει να αφήνει μια οικεία γεύση στο ελληνικό κοινό, και μιλά στο in.gr για το νέο της άλμπουμ «Alma», τα είδη μουσικής που προτιμά και την αγαπημένη της χώρα. 

Eίστε μια καλλιτέχνιδα με διεθνή φήμη και εκατομμύριους θαυμαστές ανά τον κόσμο. Τι πιστεύετε ότι συνετέλεσε στο να γίνετε διάσημη;
Η καλή τύχη του τραγουδιού και η δημιουργία ακουσμάτων που έχουν απήχηση και αρέσουν στον κόσμo. 

Το θρησκευτικό σχολείο, όπου φοιτήσατε για μερικά χρόνια, επηρέασε τη μουσική σας πορεία;
Όχι ιδιαίτερα, τουλάχιστον όχι άμεσα. 

Ποιο είναι το είδος μουσικής που προτιμάτε;
Όλα τα είδη μουσικής με την προϋπόθεση ότι θα με συγκινήσουν, θα με ενθουσιάσουν και δεν θα με αφήσουν αδιάφορη. Μπορώ να ακούσω από σκληρή ροκ μέχρι ρομαντική μουσική. Διαφορετική ενέργεια με διαπερνά όταν ακούω κομμάτια ηλεκτρονικής μουσικής. 

Έχετε αισθανθεί ποτέ πως η καριέρα σας βρίσκεται σε τέλμα;
Όχι, αλλά ελπίζω ότι την ημέρα που θα αισθανθώ πως δεν έχω τίποτα σημαντικό να πω να αποσυρθώ στο σπίτι μου και να ακολουθήσω τη μουσική με διαφορετικό τρόπο. 

Ποια είναι η πιο τραυματική εμπειρία με την οποία έχετε έρθει αντιμέτωπη τα τελευταία χρόνια; 
Χωρίς καμία αμφιβολία η απώλεια συγγενικών και φιλικών μου προσώπων. Είναι ένας πόνος για τον οποίο δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι. 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας άλμπουμ;
Στην παρούσα φάση τα αγαπημένα μου, για διάφορους λόγους, άλμπουμ είναι τα : 
«A contraluz», «Como la flor prometida» και το πιο πρόσφατο « Alma». 

Επισκέπτεστε και πάλι την Ελλάδα με το κοινό να ανυπομονεί για την άφιξή σας. Αυτή τη φορά θα παρουσιάσετε το «Alma». Τι σημαίνει «Alma» και τι κάνει το άλμπουμ τόσο ξεχωριστό; 
Μαζί με τα νέα μου τραγούδια, θα παρουσιάσω και γνωστά hit από όλη την καριέρα μου τα οποία είμαι σίγουρη πως γνωρίζει το κοινό. Πιστεύω πως θα ενθουσιαστείτε από τα τραγούδια του νέου μου άλμπουμ «Alma». Η ψυχή είναι το ξεχωριστό εσωτερικό χαρακτηριστικό όλων μας που δίνει ταυτότητα στον καθένα. Πιστεύω πως η μουσική επικοινωνεί απευθείας με την ανθρώπινη ψυχή και ο κόσμος την αντιλαμβάνεται ανεξάρτητα από τη γλώσσα, τα προβλήματα και τα εμπόδια. 

Πώς αισθάνεστε που θα τραγουδήσετε ξανά για το ελληνικό κοινό;

Για μενα είναι δώρο που θα επιστρέψω στην Ελλάδα, γιατί εισπράττω πολλά και μου δίνεται μια νέα ευκαιρία να παρουσιάσω καινούρια τραγούδια. 

Πιστεύετε πως Ελλάδα και Ισπανία έχουν μεγάλη συνάφεια μεταξύ τους;
Ασφαλώς. Η βάση της ισπανικής κουλτούρας προέρχεται από την ελληνική. Έτσι, υπάρχουν γεύσεις, αξίες και εκφράσεις τόσο συναφείς που μερικές φορές αισθάνομαι πως βρίσκομαι στην Ελλάδα. 

Εάν σας έλεγαν να διαλέξετε τη χώρα ή το κοινό που προτιμάτε, τι θα διαλέγατε;
Η Γαλλία από το 1991 μου είχε δώσει καλά δείγματα που με έκαναν να την ξεχωρίσω, αλλά όλες οι χώρες που έχω επισκεφτεί, από την Κίνα μέχρι το Μεξικό, έχουν κάτι που μου ταιριάζει όπως και το κοινό παρόλο που είναι, μερικές φορές, δύσκολο να το κατακτήσω. 

Υπάρχει κάποια ιστορία ή στιγμή που θα θέλατε να μοιραστείτε με το κοινό;Με το κοινό μοιράζομαι τα πάντα σχεδόν. Όλα μου τα συναισθήματα, τις ιδέες, τις ευχές…μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια εκφράζω την ευτυχία μου, τις αλλαγές μου, την αδιαθεσία μου, το πάθος για τη ζωή. 

Λίγο τα social media, λίγο το ότι καταπιάστηκαν με τη πεζογραφία άνθρωποι της επικοινωνίας και των media, λίγο η δίψα των καιρών για αφηγήσεις και η εκδοτική παραγωγή ξεχειλίζει από διηγήματα. Όλοι γύρω μου, μαζί κι εγώ, εννοείται, διαβάζουν αλλά τελικά, γράφουν κιόλας μικρές ιστορίες. Το ότι η πληθωρική και περιφραστική Νέα Ελληνική βρίσκεται να υπηρετεί τη μικρή φόρμα, ένα είδος που ανθεί στις αγγλοσαξωνικές χώρες όπου η brevitas και τα συμπυκνωμένα νοήματα θεωρούνται αρετές κατεξοχήν και μάλιστα χωρίς η Νέα Ελληνική να δείχνει ν'ασφυκτιά, είναι από μόνο του ένα αξιοσημείωτο γεγονός για τη μεσογειακή χώρα με τα δύο Νομπέλ στην ποίηση.  

Κόντρα σ' αυτό το ρεύμα όμως αποφάσισε να κολυμπήσει ο Χρήστος Χωμενίδης με τη "Νίκη", το τελευταίο του βιβλίο, αφήνοντας πίσω του εκτός από τη μόδα της μικρής ιστορίας και το δικό του σουρρεαλιστικό αφηγηματικό σύμπαν όπου το αλλόκοτο φαντάζει ως η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για να επιβιώσει ο ανθρωπισμός, η μόνη ιδεολογία στην οποία φαίνεται ότι  ο Χωμενίδης όλα αυτά τα χρόνια έχει στρατευθεί με συνέπεια.   Με μόνο του όπλο το βασικό του συγγραφικό προτέρημα, δηλαδή, την ικανοτητα να πλάθει ολόκληρες εικόνες μοναδικής ζωντάνιας και μάλιστα σε αλληλουχία τέτοια που να δημιουργεί στον αναγνώστη την εντύπωση ότι παρακολουθεί κινηματογραφική ταινία, ο Χωμενίδης στήνει μια μεγάλη χορταστική ιστορία, επικών διαστάσεων στο χρόνο. Κι εδώ παίρνει το δεύτερο και μεγαλύτερο, ίσως, ρίσκο. Δεν διστάζει να ξεδιπλώσει την ιστορία του στην πιο φορτισμένη για τις περίεργες μέρες που ζούμε σήμερα, εποχή. Θα πει κάποιος ότι αυτή η αφηγηματική επιλογή δεν είχε κανένα απολύτως ρίσκο αφού η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, η Νίκη, δεν είναι άλλη από τη μητέρα του που έζησε από πρώτο χέρι όλα τα γεγονότα της εποχής μετά τον πόλεμο και τον Εμφύλιο. Δεν είναι όμως έτσι. Θα μπoρούσε πολύ άνετα να χρησιμοποιήσει την ιστορία της επώνυμης οικογένειας των αριστερών αγωνιστών ως πρόσχημα για να αφηγηθεί την ιστορία της μητέρας του, όμως όχι. Στη "Νίκη" η αληθινή πρωταγωνίστρια είναι η ίδια η χώρα και όσα συνέβησαν τα πιο ταραγμένα χρόνια της σύγχρονης ιστορίας της.  

Στη "Νίκη" όλα τα πρόσωπα είναι υπαρκτά αλλά πλην της ηρωίδας, έχουν μασκαρευτεί από τον συγγραφέα με διαφορετικά ονόματα. Η επιθυμία του αναγνώστη να διακρίνει την ιστορική αλήθεια από την μυθιστορία αν και είναι έντονη στις πρώτες σελίδες, στη συνέχεια υποχωρεί. Οι χαρακτήρες είναι τόσο ωραία πλασμένοι που τελικά έχει λίγη σημασία αν είναι αληθινοί, τα γεγονότα λίγο ή πολύ είναι αυτά και ομολογώ ότι η μόνη φορά που αντιστάθηκα σθεναρά στην επιθυμία να τηλεφωνήσω στον συγγραφέα για να μου πει αν το επεισόδιο είναι αληθινό, η στιγμή που ο Αντώνης Αρμάος ανατινάζει το σπίτι του, είναι ίσως και η μόνη για την οποία τελικά δεν θέλω να ξέρω την αλήθεια κι αυτό γιατί η "Νίκη" μας θυμίζει τη μια αλήθεια που τις περισσότερες φορές επιλέγουμε να ξεχάσουμε: η ιστορία είναι η πιο σκληρή ανθρώπινη κατάσταση και χωρίς το φίλτρο της λήθης, της προσωπικής αντίληψής της και της αφήγησης είναι αδύνατον να την αντέξεις στο διάβα του χρόνου, ιδιαίτερα αν την έχεις ζήσει στο πετσί σου.   Ο Χωμενίδης δεν ωραιοποιεί την Αριστερά και δεν στήνει το γνωστό, γεμάτο κλισέ κατηγορώ απέναντι στη Δεξιά ενώ κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η οικογενειακή του ιστορία και τα βιώματά του του έδιναν αυτό το δικαίωμα. Ο ανθρωπιστής συγγραφέας στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και περιβάλλει με απέραντη αγάπη και κατανόηση όχι μόνο τους κεντρικούς ήρωές τους αλλά όλα τα πρόσωπα της ιστορίας...

Στη "Νίκη" με εντυπωσίασε πολύ το εύρημα που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας για να αμβλύνει τον πόνο και την πικρία των ηρώων ώστε να πειστεί ο αναγνώστης ότι δεν έχασαν ποτέ την ανθρωπιά τους παρ' όλα όσα τους συνέβησαν και δεν είναι άλλο από την οικογένεια, την ελληνική οικογένεια αλλά όχι ως περιορισμό ή καταπίεση όπως συνηθίζουμε τα τελευταία χρόνια να την προβάλλουμε αλλά ως χωνευτήρι συγκρούσεων και ιδεοληψιών που επιτρέπουν όχι απλώς τη συμβίωση μετά από τελετουργικές υποχωρήσεις αλλά αφήνει χώρο στις υπάρξεις ν' ανθίσουν.  

Τί να πει κανείς για τη μορφή της γιαγιάς; Καποια στιγμή, στη μέση του βιβλίου, άρχισα να υποψιάζομαι ότι η οικογένεια Αρμάου κάτω από τις φτερούγες της γιαγιάς Αρμάου συμβολίζει για τον συγγραφέα την ιδεατή Ελλάδα όπου στο τέλος όλοι μας, Αριστεροί και Δεξιοί μπορούμε όχι απλώς να συμβιώσουμε ειρηνικά αλλά και να ακμάσουμε ακόμα ως αυτόνομες οντότητες. Η μορφή της γιαγιάς και η αγάπη της για όλους λειτούργησε ως το μαγικό συστατικό στη συνταγή της αφήγησης, αυτό που μεταμορφώνει στα μάτια του αναγνώστη και τα πιο ανεξήγητα, όπως το γιατί τ' αδέλφια δεν μισούνται μεταξύ τους,  πιστευτά. Το βρήκα πολύ εμπνευστικό. Την ίδια στιγμή, ένιωσα μεγάλη ανακούφιση με την επιλογή του συγγραφέα να διατηρήσει έναν αποφορτισμένο τόνο ως προς τη βασική πολιτική σύγκρουση που δημιούργησε όλο το χάος: ο Χωμενίδης δεν ωραιοποιεί την Αριστερά και δεν στήνει το γνωστό, γεμάτο κλισέ κατηγορώ απέναντι στη Δεξιά ενώ κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η οικογενειακή του ιστορία και τα βιώματά του του έδιναν αυτό το δικαίωμα. Ο ανθρωπιστής συγγραφέας στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και περιβάλλει  με απέραντη αγάπη και κατανόηση όχι μόνο τους κεντρικούς ήρωές τους αλλά όλα τα πρόσωπα της ιστορίας.  

Το μόνο ελαττωμα της "Νίκης" είναι ότι απουσιάζει ο βαθύτερος στοχασμός της ηρωίδας πάνω σ' αυτά που της συμβαίνουν. Υπήρχαν στιγμές που είχα την ανάγκη να μετακινηθώ ως αναγνώστης από την πλοκή, στον στοχασμό: τί αισθανόταν πραγματικά για όλα αυτά η Νίκη; Τί σκεφτόταν ως γυναίκα ή ως άνθρωπος; Αν το μυθιστόρημα περιείχε μεγαλύτερες δόσεις στοχασμού τότε θα μιλάγαμε για ένα τεράστιο βιβλίο.  

Προσπάθησα πολύ να ρίξω τον ρυθμο της ανάγνωσης μου για να μην τελειώσει το βιβλίο αμέσως. Κλείνοντάς το, σκέφτηκα πόσο πολύ χρειαζόμουν αυτή την ανθρωπιστική ξενάγηση στο οδυνηρό παρελθόν. Άνθρωποι που έπεσαν στις φλόγες της ιστορίας και διασώθηκαν όχι εξαιτίας της ιδεολογίας τους ή χάρις στην γενναιότητά τους ή την τύχη αλλά γιατί επέλεξαν να παραμείνουν άνθρωποι.   Πάνω απ'όλα, η "Νίκη" του Χρήστου Χωμενίδη είναι ένα βάλσαμο για την καρδιά, ένα βάλσαμο που όλοι χρειαζόμαστε ειδικά μετά από αυτά που έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουμε να περνάμε. Διαβάστε την οπωσδήποτε.         

Κάποτε ήταν μικρά χωριουδάκια για ψαράδες, οι παραλίες είχαν καλύβες για προστασία από τον άνεμο και τα κύματα, ενώ τα σπίτια ήταν σε πολλές περιπτώσεις ετοιμόρροπα. 23 δημοφιλή σημεία διακοπών σε όλον τον κόσμο ήταν κατά το παρελθόν εντελώς διαφορετικά από ό,τι σήμερα. Το Κάπρι, το Αμάλφι, η Κόπα Καμπάνα, η Σαντορίνη, η Κρήτη, η Κέρκυρα, οι παραλίες της Χαβάης αλλά και τα Μπόρα Μπόρα κι οι Μαλδίβες άλλαξαν στο χρόνο και εντυπωσιάζουν…

1. Κανκούν, Μεξικό

2. Μάουι, Χαβάη

3. Malibu Beach, Καλιφόρνια, ΗΠΑ

4. Miami Beach, Φλόριντα, ΗΠΑ

5. Bondi Beach, Σίδνεϊ, Αυστραλία

6. Ρίο Ντε Τζανέιρο, Βραζιλία

7. Μπόρα Μπόρα

8. Nassau, Μπαχάμες

9. Πουκέτ, Ταϊλάνδη

10. Φίτζι

11. Μπαλί, Ινδονησία

12 Κάπρι, Ιταλία

13. Μπαρμπάντος

14. Σαντορίνη, Ελλάδα

15. Cote d’Azur, Γαλλία

16. Μιρτλ Μπιτς, Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ

17. Πάλμα Ντε Μαγιόρκα, Ισπανία

18. Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι

19. Durban, Νότια Αφρική

20. Κέρκυρα, Ελλάδα

21. Τενερίφη, Κανάριοι Νήσοι

22. Κρήτη, Ελλάδα

23. Lamu, Κένυα