ενημέρωση 2:06, 17 May, 2026

Ford Fiesta 1.6 ST Το πάνω χέρι

Το Ford Fiesta 1.6 ST με μια ματιά

Επιτέλους. Ένα αυτοκίνητο που κάνει ακριβώς αυτό που θέλει ο οδηγός του, όχι ο προγραμματιστής του.
 
Οικονομία / Value4Money
90

/100

Σχεδίαση / Χώροι
85

/100

Στο δρόμο
90

/100

Fun Factor
90

/100

Μερικά αυτοκίνητα σε συναρπάζουν με την τεχνολογία τους και τις σύγχρονες λύσεις που προτείνουν. Άλλα σε κερδίζουν με την ωμή τους δύναμη, την οδική τους συμπεριφορά, τους χώρους τους. Αρκετά με την οικονομία τους. Λίγα όμως προσιτά αυτοκίνητα που σε κάνουν να τα επιθυμείς για πάντα: Peugeot 106 Rallye, Mazda MX5, Renault Clio Williams και RS 2.0 είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο νου από το παρελθόν και, πλέον, το Fiesta ST.

Το μυστικό όλων των παραπάνω αυτοκινήτων και του Fiesta ST της δοκιμής δεν έχει να κάνει με την κορυφαία απόδοση σε έναν ή έστω σε κάποιους τομείς, αλλά με την εξαιρετική ισορροπία της συνολικής τους απόδοσης. Και, κυρίως, με το γεγονός ότι αφήνουν τον οδηγό να συμμετέχει ενεργά, εκτελώντας παράλληλα πειθήνια τις εντολές του με απόλυτη αμεσότητα και ακρίβεια.

Αυτοκίνητα – στρατιωτάκια λοιπόν; Όχι, ακριβώς το αντίθετο. Αυτοκίνητα με έντονη προσωπικότητα, η οποία όμως συνεργάζεται ιδανικά με τον οδηγό. Αυτοκίνητα που κάθε μέρα ανεβάζουν τον πήχη, κάνοντάς σε καλύτερο οδηγό και πάντα ευτυχισμένο, ασχέτως διαδρομής. Δεν ασφυκτιούν στο καθημερινό πέρα – δώθε, δεν λένε όχι σε ταξίδι, ζουν για επαρχιακές διαδρομές και καταπίνουν γίγαντες σε πίστα.

Η συνταγή του Ford Fiesta ST είναι απλή. Τόσο που, πριν το οδηγήσουμε, είχαμε και εμείς ορισμένες δεύτερες σκέψεις: δεν είναι το πιο δυνατό, δεν είναι το πιο νέο, δεν έχει κιβώτιο διπλού συμπλέκτη…  Κάτσαμε όμως στο bucket της Recaro και χρειάστηκε καλέμι και σφυρί για να μας ξεκολλήσουν από μέσα.

Καλή αρχή…

Η θέση οδήγησης. Κάτσε παράταιρα ακόμα και σε Porsche GT3 και κύριος οίδε αν καταφέρεις να πας γρήγορα. Η θέση οδήγησης λοιπόν αποτελεί κεφαλαιώδες ζήτημα για κάθε αυτοκίνητο και πολύ περισσότερο για το Fiesta ST που θέλει να βάλει τη ζωή σου σε γρήγορη κίνηση. Τα bucket της Recaro υπόσχονται πολλά οπτικά και πραγματοποιούν ακόμα περισσότερα στην πράξη, τοποθετώντας σε στη σωστή, πολεμική θέση. Το τιμόνι στη συνέχεια δίνει τον τόνο της διασκέδασης, όντας όσο πρέπει βαρύ ώστε να μην γίνεται δυσάρεστο και εξαιρετικά ακριβές και γρήγορο. Ο συμπλέκτης συνεργάζεται σωστά με το χειροκίνητο κιβώτιο των έξι σχέσεων και αυτό με τη σειρά του είναι γρήγορο, ακριβές και με προσεγμένα διατεταγμένες σχέσεις που δεν αφήνουν κενά στην απόδοση, αλλά και δεν επιτρέπουν το ξέφρενο ανέβασμα των στροφών του κινητήρα στο cruising.

Ο πίνακας οργάνων είναι ελαφρώς χαοτικός και πολύ φλύαρος αισθητικά για τα γούστα μας, αλλά αυτό έχει μηδενική επενέργεια στο συνολικό αποτέλεσμα της οδήγησης. Αντίθετα, η δυνατότητα πλήρους απενεργοποίησης του ESP έχει και νόημα και ουσία, καθώς το αυτοκίνητο βάζει στο δρόμο όλη του τη δύναμη χωρίς απότομο σπάσιμο της πρόσφυσης. Τα μικρά ολισθήματα τα επιζητάς και είναι χρήσιμα, για να μην ανακόπτεται η παροχή της ισχύος, όταν αυτά δεν εξελίσσονται σε απότομη υποστροφή, με τη βοήθεια φυσικά και του TVS (Torque Vectoring System), του ηλεκτρονικού μπλοκέ δηλαδή που εργάζεται στο παρασκήνιο ιδιαίτερα διακριτικά και αποτελεσματικά.

Συναρπαστική συνέχεια

Από την έναυση ο κινητήρας δείχνει με τον ήχο του –λόγω του αντηχείου που έχει τοποθετήσει η Ford για να τον εντείνει όταν χρειάζεται- ότι εδώ κάτι συμβαίνει. Αυτό το κάτι, τελικά, ξεπερνάει τις προσδοκίες. Ο κινητήρας αποδίδει από πολύ χαμηλές στροφές καθαρά και με γραμμικότητα, ανεβάζει αγόγγυστα και άμεσα και ο ήχος αποτελεί το ιδανικό soundtrack. Το κιβώτιο ακολουθεί στο ίδιο επίπεδο και τελικά ανακαλύπτεις ότι για τα 1.163 κιλά του αμαξώματος και την κίνηση στους εμπρός τροχούς η ισχύς των 182 ίππων, τα 240 Nm της ροπής και ο γραμμικός τρόπος που αποδίδονται, αποτελούν τη χρυσή τομή για να απολαμβάνεις, χωρίς να παλεύεις να βρεις πρόσφυση.

Το κερασάκι στην τούρτα προσθέτει η προσεγμένη ρύθμιση των ελατηρίων και των αμορτισέρ της κατά τα άλλα ταπεινής ανάρτησης με γόνατα εμπρός και ημιάκαμπτο άξονα πίσω, που καθιστούν το Fiesta ναι μεν «τραπέζι» στις στροφές, αλλά όχι αραμπά στις ανωμαλίες του οδοστρώματος.

Με αυτά και με αυτά επικεντρώνεσαι στην οδήγηση και όταν φτάσει η αποφράδα στιγμή της στάσης –για ξεκούραση, καύσιμο ή γιατί έφτασες εκεί που ως δικαιολογία είχες επιλέξει να πας- τότε αντιλαμβάνεσαι την έννοια του στερητικού συνδρόμου.

Επιμέτρηση

Το κοιτάς, το ξανακοιτάς το ST, βλέπεις και πάλι τις προδιαγραφές του στα χαρτιά και νομίζεις ότι κάπου έκανες λάθος. Είναι δυνατόν ο συνδυασμός «τυπικών» για την αυτοκίνηση επιμέρους στοιχείων, να αποδίδει ένα τόσο συναρπαστικό σύνολο; Κι’ όμως. Από τη θέση οδήγησης έως τον ήχο του κινητήρα, την απόκριση, τη λειτουργία του τιμονιού και του επιλογέα, την πρόσφυση και τις αντιδράσεις στις απότομες αλλαγές κατεύθυνσης όλα έχουν ένα και μόνο στόχο: απόλαυση. Προσθέστε σε αυτά το όμορφο και πρακτικό, συμπαγές κορμί του Fiesta, πασπαλίστε με πλούσιο εξοπλισμό και έχετε την απάντηση στην ερώτηση: “Ποιο είναι το πιο εστιασμένο στην οδήγηση αυτοκίνητο μεταξύ 15.000 – 30.000€ σήμερα»; Αυτό. Που δίνει σε σένα, τον οδηγό, το πάνω χέρι και δεν ανάβει φωτιά στην τσέπη σου, καθώς κοστίζει 19.000€ με απόσυρση . 

Τεχνικά Χαρακτηριστικα

 
Κυβισμός: 1.596 κ.εκ.
 
Ισχύς (hp): 182/5.700 σ.α.λ.
 
Ροπή (Nm): 240/1.600 σ.α.λ.
 
0-100 km/h: 6,9 δλ.
 
Τελ. ταχύτητα: 220 Km/h
 
Κατανάλωση: 5.9 l/100km
 
Ρύποι: 138 g. CO2/km
 
Πηγή : automag 
  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

Με αφορμή τον Ψινάκη...

Την τελευταία εβδομάδα, δεύτερη θέση στην επικαιρότητα-μετά απο τον (με το ζόρι) «τάφο του Μ. :Αλέξανδρου» στην Αμφίπολη-είχαν ο Ηλίας Ψινάκης και η νέα βουλευτής Μαρία Σταυρινούδη.

Πολλά γράφτηκαν και για τους δύο: για τον «εκκεντρικό» Ηλία με το «γνωστό χιούμορ» και την «εντυπωσιακή » πρώην αισθητικό και νυν βουλευτή. Ο λόγος και των δύο στο πνεύμα των ημερών: ο μεν «αθυρόστομος» Ηλίας μιλούσε για «πίπες», «βρωμιάρηδες» και «μπουρδέλα», η μεν «εντυπωσιακή» βουλευτής μας πληροφόρησε ότι ως άλλος Λεωνίδας (παραφράζω λίγο εδώ δική της δήλωση) θα σώσει τον τόπο. Αν μη τι άλλο, από πολιτικούς-εθνοσωτήρες αυτή η χώρα έχει απόθεμα.

Ολα αυτά θα μπορούσαν να ήταν αστεία. Διότι προσωπικά λίγο με απασχολεί το ντεκολτέ της κυρίας Σταυρινούδη ή τα γυαλιά ηλίου του κ. Ψινάκη μέσα την αίθουσα του δημαρχείου. Ομως δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να γελάσει πλέον.

Μέσα στη γενική απαξίωση δικαιολογούμε κάθε ευτράπελο στη βουλή ή στην τοπική αυτοδοιίκηση λέγοντας «είδαμε και τους άλλους τι έκαναν» ή « τουλάχιστον αυτός τα λέει ξεκάθαρα» ή «και οι άλλοι με τα πτυχία είδαμε τι έκαναν». Και μπορεί να υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό, ο κίνδυνος όμως που ελλοχεύει σε αυτές οι φράσεις είναι μεγαλύτερος.

Η απαξίωση της πολιτικής στη χώρα μας δεν είναι κάτι καινούριο. Απλά στα χρόνια του «λεφτά υπάρχουν» κανείς δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα που ο λαός ψήφιζε τα παιδιά και τα εγγόνια των ίδιων οικογενειών ή έστελνε στη βουλή τηλεπερσόνες και ηθοποιούς της μικρής οθόνης.

Με την οικονομική κρίση, όλοι γίνονται τιμητές. Δημοσιογράφοι -που στην πορεία έγιναν ιδρυτές κόμματος- έτρεχαν να ξεπλύνουν το λαιφ σταιλ με εκπομπές συλλογικής ευθύνης. Ξαφνικά ένα γενικό «όλοι φταίμε» γράφεται παντού. Και ενώ τα σκάνδαλα της Siemens, των νοσοκομειακών προμηθειών, των τραπεζικών δανείων σε off shore εταιρίες (που ανήκαν στους ίδιους τους τραπεζίτες ή στις οικογένεις τους) οι δανειοδοτήσεις των κομμάτων και των καναλιών που εξασφάλιζαν σιωπή και συνενοχή, η απόκρυψη της Λίστας Λαγκάρντ βγαίνουν στη δημοσιότητα, μοναδικός φταίχτης της κρίσης παραμένει ο πολίτης που δεν πήρε απόδειξη για την τυρόπιτα που έφαγε. Η αφήγηση αυτή έδωσε αποτελέσματα. Πλέον ο ένας κατηγορεί τον άλλο και όλοι μαζί τους πάντες. Και στους πάντες αυτούς βρίσκουν την ευκαιρία να αναδειχθούν «νεα πρόσωπα» και να διεκδικήσουν δημαρχικούς θώκους και θέσεις στη Βουλή. Δεν έχει καμία σημασία αν τα «νεα πρόσωπα» είναι γέννημα θρέμμα της παλιάς πολιτικής και νοοτροπίας. Σημασία έχει που μιλάνε τη «γλώσσα του λαού».

Κανονικά αυτές οι επιλογές, θα έπρεπε να μας απασχολούν όλους και να μας προβληματίζουν. Θα έπρεπε να αναρωτηθούμε γιατι το «λαιφ σταιλ» του χτές γίνεται ο σωτήρας του σήμερα. Γιατί πρώην ποδοσφαιριστές και τα παιδιά του κόμματος που βολεύονταν απο τη μια επιτροπή στην άλλη μέχρι να επανεκλεγούν, κρίθηκαν άξιοι να γίνουν ευρωβουλευτές. Γιατι πρέπει να γράφονται κείμενα ολόκληρα για ντεκολτέ όταν μια απλή ερώτηση για το πολιτικό πρόγραμμα και σχεδιασμό του καθενός θα αρκούσε να δείξει σε όλους την ανεπάρκεια των αυτοαποκαλούμενων σωτήρων. Ερωτήματα όμως που τελικά δεν απασχολούν κανέναν. Γιατί, «είδαμε και οι άλλοι τι έκαναν» και αυτό αθωώνει τους πάντες.

Για τη κρίση έχουν γραφτεί πολλά. Ομως η ουσία παραμένει μία και το έχω γράψει πολλές φορές. Ο λόγος που όλοι έχουν πέσει σαν τα κοράκια πάνω μας και μας κατασπαράζουν, είναι επειδή είμαστε πτώματα εδώ και πολύ καιρό...

Πηγή : the press project

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Η Οδησσός γιορτάζει την 200η επέτειο από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας

 Η αφίσα των εορτασμών των 200 χρόνων από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, όπου και απόσπασμα από τον όρκο των Φιλικών.

Η σύσταση της μυστικής εθνεγερτικής Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό το 1814, από τους Εμμανουήλ Ξάνθο, Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ. Aναπαράσταση στο Μουσείο Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό. Στον τοίχο το έμβλημα της Φιλικής Εταιρείας.
Η Πλατεία Ελλήνων στην Οδησσό.
 

1814-2014: 200 χρόνια συμπληρώνονται εφέτος από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό και με αφορμή την επέτειο αυτή το Παράρτημα στην Οδησσό του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (ΕΙΠ) διοργάνωσε σειρά εκδηλώσεων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τις 2 ως 4 Σεπτεμβρίου. Οι εορτασμοί ήταν τριπλοί, καθώς η επέτειος της Φιλικής Εταιρείας συμπίπτει με τα 220 χρόνια από τη θεμελίωση της Οδησσού και με τα 20 χρόνια παρουσίας του Παραρτήματος του ΕΙΠ στην πόλη. 

Η εκδηλώσεις άρχισαν στις 2 Σεπτεμβρίου με τα εγκαίνια της έκθεσης χαρακτικών «ILIADYSSEY» από τη συλλογή του Χρήστου Γιαννάκου. Η έκθεση, εμπνευσμένη από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, φιλοξενείται στο Παράρτημα του ΕΙΠ και εγκαινιάστηκε παρουσία του πρέσβη της Ελλάδος στο Κίεβο και του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Οδησσό, τοπικών φορέων της Οδησσού και άλλων πόλεων, της ελληνικής κοινότητας και ουκρανών φίλων και θαυμαστών του ελληνικού πολιτισμού. 

Η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Οδησσού υποστηρίζοντας τους εορτασμούς και τιμώντας την ιδέα της ελληνικής ανεξαρτησίας έδωσε δύο συναυλίες στην Όπερα της Οδησσού, ερμηνεύοντας μεταξύ άλλων έργα του Νίκου Σκαλκώτα και του Μίκη Θεοδωράκη. «Η πόλη της Οδησσού είναι συνδεδεμένη με την Ελλάδα και την ελληνική ιστορία. Η Ελλάδα βρίσκεται πάντα στις ψυχές μας», δήλωσε ο μαέστρος της Ορχήστρας, Έρλ Χόμπαρτ.

Στην Πλατεία Ελλήνων, στο κτίριο επί της παρόδου Κράσνι 18, εκεί όπου συνεδρίαζαν τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας και όπου πλέον στεγάζεται το Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας, έλαβε χώρα τελετή και κατάθεση στεφάνων, όπου παρευρέθηκαν εκπρόσωποι των ελληνικών διπλωματικών και προξενικών αρχών, η αντιπροσωπεία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και παράγοντες της πόλης της Οδησσού και άλλων πόλεων της Ουκρανίας. Στην ιστορική κατοικία του Γρηγορίου Ιωάννου Μαρασλή, στεγάζεται μέρος του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας, όπου και παρουσιάζονται εκθέματα από τις απαρχές, την ίδρυση, τα μέλη και την δράση της Φιλικής Εταιρείας. 

Στο Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου Οδησσού, οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την παράσταση «Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα» από το Χοροθέατρο Ροές, όπου παρουσιάστηκε η διαδρομή της ελληνικής ιστορίας σε δραματοποιημένα αποσπάσματα των Απολλώνιου του Ρόδιου, Κωνσταντίνου Καβάφη, Βίλχεμ Κιούχελμπεκερ, Στρατηγού Μακρυγιάννη, Αλεξάνδρου Πούσκιν, Διονυσίου Σολωμού κ.ά. Οι δημότες της Οδησσού τίμησαν την Ελλάδα και την παράσταση. Προλόγισαν ο δήμαρχος της Οδησσού, ο πρέσβης της Ελλάδος στο Κίεβο και ο πρόεδρος του ΕΙΠ. 

Στην οδό Μαρασλή στο κέντρο της Οδησσού, ο πρόεδρος του ΕΙΠ, καθηγητής Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, μέλη του ΔΣ του ΕΙΠ και αξιωματούχοι της πόλης κατέθεσαν στεφάνους στο μνημείο του Γρηγορίου Μαρασλή, δημάρχου και μέγα ευεργέτη της πόλης. 

«Μπροστά στους Ιταλούς, Ρώσους, Εβραίους, πρώτοι είναι οι Έλληνες. Στην Ιστορία πάντα ήμασταν δίπλα. Ο δρόμος της ζωής μας ήταν παράλληλος. Βλέπετε και σήμερα πως γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της Φιλικής Εταιρείας μαζί με τα 220 χρόνια της πόλης μας. Οι Έλληνες δεν συμμετείχαν μόνο στην ανάπτυξη της Οδησσού, αλλά και στην ίδια την ίδρυσή της. Για έναν Οδεσσίτη, η δραστηριότητα των Ελλήνων είναι ένα παράδειγμα», δήλωσε ο δήμαρχος της Οδησσού Gennadiy Trukhanov τονίζοντας τη συμβολή των Ελλήνων της Οδησσού στην ιστορική διαδρομή της πόλης.

 

Πόσο κινδυνεύει να χάσει η Δύση τον έλεγχο του κόσμου;

Πρόσφατα, με αφορμή τις τραγικές διαστάσεις που λαμβάνει η κρίση στη Μέση Ανατολή με φρικαλεότητες και την επεκτατικότητα του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και την αδυναμία του Ομπάμα και της Μέρκελ να συγκρατήσουν τον Πούτιν στην διεκδίκηση τμημάτων της Ουκρανίας, διεθνείς αναλυτές διατύπωσαν την ανησυχία ή και τον φόβο μήπως «η Δύση χάνει τον έλεγχο του κόσμου»;
 
Το ερώτημα όσο κι αν φαντάζει ρητορικό τίθεται και τίθεται επί πραγματικής βάσης. Τα τελευταία γεγονότα όπως εξελίσσονται περισσότερο στη Μέση Ανατολή και λιγότερο στην Ουκρανία, ομολογουμένως διαμορφώνουν συνθήκες γενικευμένης διεθνούς αστάθειας, με απρόβλεπτη συνέχεια.
 
Αμερικανοί και ευρωπαίοι αξιωματούχοι στις ιδιαίτερες συνομιλίες του ομολογούν τους πολλούς κινδύνους που αναδεικνύονται διεθνώς. 

Ως απείρως κρισιμότερη και πιο επικίνδυνη αντιμετωπίζεται η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, όπου παρά τα δημοσίως λεγόμενα, το ISIS δεν είναι εύκολα τιθασεύσιμο, ούτε υπάρχουν δυνατότητες για ταχεία και άμεση επέμβαση πέραν των αεροπορικών προσβολών, οι οποίες προφανώς δεν επαρκούν για να εξολοθρεύσουν μια πολιτικοθρησκευτική και πολεμική δύναμη ταχέως αναπτυσσόμενη και επεκτεινόμενη διαρκώς.

Λόγοι οικονομικοί και πολιτικοί που συνδέονται με τις προηγούμενες στρατιωτικές εμπειρίες των Αμερικανών και των συμμάχων του στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν επιτρέπουν σκέψεις για χερσαίες επιχειρήσεις. 

Αυτή τη στιγμή μια χερσαία επέμβαση για να είναι αποτελεσματική απαιτεί 150.000 στρατιώτες, 200 δισ. δολάρια και την απόφαση για τουλάχιστον εικοσαετή παραμονή στο αφιλόξενο έδαφος της Μεσοποταμίας. 

Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή βασανίζονται οικονομικά, πολιτικά έχουν δεσμευθεί υπέρ της απεμπλοκής από πολεμικά μέτωπα και κοινωνικά έχουν άλλες προτεραιότητες, προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν δεν είναι διαθέσιμοι για ένα τόσο μεγάλο και επισφαλή πόλεμο.

Πράγμα που γνωρίζουν οι ιθύνοντες του Ισλαμικού Κράτους και προσπαθούν διά της προπαγάνδας των αποκεφαλισμών να δείξουν πόσο βαρύ θα είναι το τίμημα των ΗΠΑ στην περίπτωση που επιμείνουν στην πολιτική της επέμβασης.
 
Από εκεί και πέρα πάντως δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι η απειλή αποσταθεροποίησης για όλο τον κόσμο είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο φαίνεται. 

Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν κρύβουν ότι φοβούνται γρήγορη επέκταση της αναταραχής και σε άλλες χώρες. Ιδιαιτέρως ανήσυχοι εμφανίζονται για τις πιθανές εξελίξεις στη Σαουδική Αραβία και στα συγγενή προς αυτήν Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι ηγεσίες τους στη ζώνη αυτή παίζουν ανάμεσα στη Δύση και το εξτρεμιστικό Ισλάμ, είναι πάγια χρηματοδότες τέτοιων κινημάτων, διατηρούν δεσμούς, τα χρησιμοποιούν για να περιορίσουν την επιρροή του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή και δεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί και οι ίδιες να είναι θύματα ενδεχόμενης επικράτησής τους. 

Ειδικά η Σαουδική Αραβία που σύντομα, λόγω της ασθένειας του υπέργηρου βασιλιά της, θα εισέλθει σε διαδικασία σύγκρουσης μεταξύ των πολλών μνηστήρων της εξουσίας κινδυνεύει περισσότερο. Οι πρόσφατες αναφορές για μεταφορά του τάφου του Μωάμεθ έχουν να κάνουν ακριβώς μια την επερχόμενη μάχη της διαδοχής. 

Κατά τους Αμερικανούς η διαδοχή στον οίκο των Σαούντ μπορεί να προκαλέσει μεγάλες εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ των εκπροσώπων των πολλών φυλών. Ορισμένοι μιλάνε, έστω καθ' υπερβολή, ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να βρεθεί στην κατάσταση της Λιβύης.

Μια ενδεχόμενη διαπάλη διαδοχής στη Σαουδική Αραβία μπορεί να επιτρέψει στο Ισλαμικό Κράτος να παρέμβει στο όνομα της ιδέας συνένωσης όλων των Αράβων και να εμπλέξει ένα μεγάλο και πλούσιο κράτος στη διεκδίκησή του. 

Αν συμβεί κάτι τότε πρέπει να θεωρείται βεβαία και η εμπλοκή των Εμιράτων, όπως και της Ιορδανίας, του Λιβάνου και των υπόλοιπων κρατών της περιοχής με ότι αυτό συνεπάγεται για τον κόσμο ολόκληρο.

Στην περίπτωση αυτή το ισλαμικό ντόμινο θα πλήξει μια πολυπληθή ζώνη από τη Μαυριτανία έως την Ινδονησία και θα αναδείξει πρωτοφανή ζητήματα ασφάλειας για όλο τον πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη η Δύση προσπαθεί να αναπτύξει αντίρροπες δυνάμεις στην περιοχή και σπεύδει να συμμαχήσει με το Ιράν και να στηρίξει τους Κούρδους, οι οποίοι βρίσκονται σε φάση εθνικής ολοκλήρωσης.
 
Ο ρόλος του Ιράν ήδη αναβαθμίζεται και οι Κούρδοι εξοπλίζονται πυρετωδώς από Αμερικανούς και Ευρωπαίους προκειμένου να αντισταθούν στην επεκτατικότητα του ακραίου σουνιτικού ισλαμικού κράτους. Ωστόσο τίποτε στη γεωπολιτική δεν είναι αδιάφορο.
 
Ενδεχόμενη δημιουργία Κουρδικού κράτους θα προκαλέσει την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας και θα ανοίξει άλλα μέτωπα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανησυχούν ότι ο απομονωμένος πια από τη Δύση Ερντογάν, κυρίως λόγω των μεγάλων λαθών στη διαχείριση της συριακής κρίσης, θα θελήσει να δημιουργήσει αντισταθμιστικά, εστίες διαταραχής στα δυτικά του.
 
Η ένταση των τελευταίων ημερών με την Ελλάδα, η εσπευσμένη συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά στην Ουαλία και γενικώς η επιθετική στάση που κράτησε ο Ερντογάν στην Κύπρο είναι ενδεικτική της πίεσης που νιώθει στο ανατολικό μέτωπο.
 
Τελευταία μάλιστα έχουν καταγραφεί υπερπτήσεις τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τον Έβρο, που βάζουν τον καθένα σε σκέψεις καθώς τελειώνει το καλοκαίρι και το φθινόπωρο προσφέρεται γι' ασκήσεις ετοιμότητας στην περιοχή του Αιγαίου.
 
Όπως και να έχει τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής δεν είναι τα απλούστερα, όσο κι αν εδώ προσπερνώνται ή αντιμετωπίζονται ως τηλεοπτικό θρίλερ. 

Η υπόθεση του Ισλαμικού Κράτους εγείρει έτσι κι αλλιώς ζητήματα ασφάλειας στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες δυτικοί που μάχονται στο πλευρό των αράβων τζιχαντιστών δημιουργούν ευρύτερο ζήτημα για τις ευρωπαϊκές χώρες με ισχυρή παρουσία ισλαμικού στοιχείου. Όπως και ενισχύει το μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη με πρώτη την Ελλάδα βεβαίως.

 
Το δυστύχημα είναι ότι η ελληνική πολιτική δεν παρακολουθεί με τη δέουσα προσοχή τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, ούτε εκμεταλλεύεται τα ερείσματα που διαθέτει σε όλη αυτή την τόσο ταραγμένη και κρίσιμη για την ασφάλεια ολόκληρου του πλανήτη περιοχή του κόσμου.
 
Από εκεί και πέρα η Ευρώπη και η Αμερική δεν είναι σε θέση να ελέγξουν τις επιδιώξεις του Πούτιν στην Ουκρανία. 

Κατά τα φαινόμενα θα επιχειρήσει και πιθανότατα θα επιτύχει αυτό που θέλει. Θα ελέγξει τις ρωσόφωνες περιοχές, θα δημιουργήσει στεριανές προσβάσεις στην Κριμαία και θα αναγκάσει την ουκρανική ηγεσία να αποδεχθεί τη μοίρα της διπλής εξάρτησης από τη Ρωσία και την Ευρώπη. 

Με τη διαφορά ότι η Ευρώπη θα δυσκολευθεί να χρηματοδοτήσει με πόρους την Ουκρανία σε στιγμή που η ίδια αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. 

Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η Ουκρανία αργά η γρήγορα θα «παραδοθεί» στη Ρωσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ενδιαφέρον Αμερικανών και Ευρωπαίων έχει στραφεί πλέον στην προστασία των Δημοκρατιών της Βαλτικής, τις οποίες θεωρούν ευάλωτες στην περίπτωση που ο Πούτιν θελήσει να αναβιώσει ένα σχήμα της παλαιάς Σοβιετικής Ενωσης.

Το αποδεικνύει το πρόσφατο πέρασμα του Ομπάμα από το Ταλίν της Εσθονίας, όπως και οι αναφορές της Μέρκελ για το ενδεχόμενο επέκτασης του πολέμου και σε άλλες χώρες.

Ο φόβος πάντως είναι εμφανής, το ίδιο και η αμηχανία αντιμετώπισης, όπως προδίδουν οι υστερίες του επικεφαλής του ΝΑΤΟ κ. Ράσμουνσεν και τα σχέδια για τη συγκρότηση δύναμης ταχείας επέμβασης 4.000 ανδρών από τη συμμαχία.

 
Βάσει των παραπάνω το αρχικό ερώτημα λοιπόν μόνο ρητορικό δεν είναι. 

Ο κόσμος έχει εισέλθει σε νέα φάση.

Νέες δυνάμεις αναδεικνύονται και χειραφετούνται από τους παλαιούς ηγέτες του κόσμου, οι οποίοι ζουν στις δικές τους αντιφάσεις.

Με τα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Ρωσίας ανοιχτά και την Κίνα να διεκδικεί την οικονομική επικράτηση τίποτε δεν μοιάζει ίδιο στον πλανήτη Γη.

Και πλέον είναι πιθανό η Δύση να χάσει κάποια στιγμή τον έλεγχο του κόσμου. 

Χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος...

Πηγή : Το Βήμα