ενημέρωση 4:39, 19 May, 2026

Έχει δίκιο ο Γκλέτσος;

Νίκας τοις βασιλεύσι ή νίκας τοις ευσεβέσι;

Υπάρχει τέτοια αντιπαράθεση; Ομολογώ δεν είχα ιδέα. Ομολογώ επίσης ότι δεν θα μ' ενδιέφερε να μάθω λεπτομέρειες, αν δεν έκανε ο Απόστολος Γκλέτσος σαματά σε αγιασμό μπροστά στην κάμερα.

Συμπέρασμα 1: Το περιστατικό είχε επιμορφωτική επίδραση πάνω μου.
Άρχισα λοιπόν να γκουγκλάρω, όπως κάνει κάθε άνθρωπος που σέβεται τον τεχνολογικό εαυτό του. Απ' ό,τι κατάλαβα, το συγκεκριμένο τροπάριο που δημιουργήθηκε επί Βυζαντίου, ταλανίζει αρκετούς κυρίως γιατί έχει συνδεθεί με αρνητικές καταστάσεις στη σύγχρονη ιστορία.

Η αρχή της αντιπαράθεσης έγινε το 1916, όταν κληρικοί αναμείχθηκαν στη διαμάχη μεταξύ Βασιλοφρόνων και Βενιζελικών. Αποκορύφωμά της ήταν το πολιτικό ανάθεμα εναντίον του προέδρου της Επαναστατικής Κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, ενώπιον εκκλησιαστικής εξουσίας και λαού, κάτι για το οποίο αργότερα τιμωρήθηκαν εμπλεκόμενοι αρχιερείς και ο τότε αρχιεπίσκοπος.
Το πράμα χρωματίστηκε ακόμα περισσότερο ιδεολογικά, όταν στα επόμενα χρόνια τέτοιου είδους τροπάρια χρησιμοποιήθηκαν προπαγανδιστικά για την εγκαθίδρυση και παγίωση, ή για την επαναφορά απ' όσους το επιθυμούν, της βασιλείας στη χώρα.

Συμπέρασμα 2: Δεν μ' ενδιαφέρει το συμπέρασμα 1, δεν μ' απασχολεί.
Το τροπάρι δημιουργήθηκε πριν εκατοντάδες χρόνια, αφορά σε μιαν άλλη εποχή, σ' έναν κόσμο που δεν κάνει λινκ με το σήμερα. Λέει «βασιλεύσι» επειδή τότε που γράφτηκε υπήρχαν βασιλιάδες. Για μένα, σοβαρότερο θέμα απ' αυτήν την αντιπαράθεση είναι ο αγιασμός στην αρχή της σχολικής χρονιάς.
Γιατί να πρέπει να πάρεις την ευλογία του Θεού στο σχολείο; Και γιατί κάτι τέτοιο να επιβάλλεται σε όλους; Υπάρχουν μαθητές που δεν πιστεύουν, υπάρχουν και μαθητές που πιστεύουν σε άλλες θρησκείες. Δεν είναι πιο λογικό να πάρει ο κάθε μαθητής την ευλογία του δικού του Θεού, ή να μην πάρει καθόλου ευλογία αν δεν το επιθυμεί;

Η σύγχρονη ιστορία έχει φορτίσει το θέμα «βασιλεύσι ή ευσεβέσι» ιδεολογικά. Λαμβάνοντας υπόψη αυτό το δεδομένο, ο Γκλέτσος έχει τα δίκια του. Η αντίδρασή του έχει βάση, δεν είναι ένα σόου χωρίς ουσία.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Γκλέτσος τολμάει να συγκρουστεί. Τσαλακώνει την εικόνα του χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό του πρεστίζ, σ' έναν κόσμο γεμάτο συμβατικούς πολιτικούς που μας αηδιάζουν γιατί λειτουργούν κατά κύριο λόγο έτσι.

Συμπέρασμα 3ο και τελικό: Έμπαινε Απόστολε. Είσαι στο σωστό δρόμο.

Πηγή : protagon

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Γιάννης Αγγελάκας από το ροκ στα ρεμπέτικα... «Όλα είναι δρόμος»

Το ταξίδι από το ροκ στα ρεμπέτικα, το χιπ χοπ και την ηλεκτρονική μουσική, από τις Τρύπες και την Ταξιδιάρα Ψυχή στο Σαράβαλο το Σιγά μη Κλάψω και τις διασκευές του Μάρκου Βαμβακάρη. 

Ο Γιάννης Αγγελάκας και οι μουσικοί του Ντίνος Σαδίκης -μπαγλαμά, κιθάρα, Τίτος Καργιωτάκης -ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα, Στάθης Αραμπατζής -κιθάρα, Χρήστος Χαρμπίλας -κρουστά, ηλεκτρονικά, ανεβαίνουν στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2014 για μία μοναδική μουσική συνάντηση στην Αθήνα.

Μουσικός, ποιητής, ηθοποιός ο Γιάννης Αγγελάκας δεν χρειάζεται συστάσεις και επίθετα καλλωπιστικά, έχει κάνει την κατάθεση του εδώ και χρόνια με τον λόγο και τη στάση του, έτσι οι διοργανωτές αποφάσισαν αντί για ένα τυπικό δελτίο τύπου να συνοψίσουν με δικά του λόγια την πολυσχιδή προσωπικότητα του Γιάννη Αγγελάκα σαν μία ημιτελή μυθιστοριογραφική ιστορία.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νεάπολη της δεκαετίας του '60, μια φτωχοσυνοικία -τότε- της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι χαμόσπιτα, αλάνες και γειτονιές ανθρώπων δεμένων μεταξύ τους μέσα στην ανέχεια, να δουλεύουν, να γλεντάνε, να καυγαδίζουν, να μονοιάζουν, κι εμείς παιδιά -πολλά παιδιά- ξαμολημένα στους δρόμους να παίζουμε τα καλοκαίρια απ' το πρωί μέχρι το βράδυ, μέχρι να μας μαζέψουν με το ζόρι στο σπίτι. Διακατέχομαι κι εγώ από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαραδείσου.

Από μικρός, όταν με ρωτούσανε «τι θέλεις να γίνεις;», σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να γίνω τίποτα. Σιγά-σιγά όμως, όσο άκουγα αυτή την υπέροχη μουσική, καταλάβαινα πως ήθελα να ασχοληθώ μαζί της, να αφοσιωθώ σ' αυτήν και να βουτήξω μέσα της. Ήμουν αποφασισμένος και κάπου βαθιά μέσα μου σίγουρος ότι θα τα καταφέρω, παρ' ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν όλες σκληρά εναντίον μου.

Στη Νεάπολη το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, υπήρχε μια ζωντανή -ας την πούμε - ροκ μουσική σκηνή. Εκεί γύρω ξεκινήσαμε με τον Καρρά να στήνουμε τις Τρύπες. Η συνέχεια για όσους μας αγάπησαν είναι λίγο πολύ γνωστή.

Τη δεκαετία '82-'92, με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο πλέον στην κιθάρα, πεινώντας και διψώντας, ηχογραφήσαμε τρεις δίσκους και κάναμε αρκετά υπέροχα live σε περιορισμένα αλλά φανατικά ακροατήρια. Παρ' όλα αυτά, έκανα διάφορες δουλειές για να μπορώ να στέκομαι στα πόδια μου και να συνεχίζω: μάζευα σταφύλια στην Κρήτη, σερβιτόρος, DJ, εργάτης, μα πάντα στο βάθος μουσικός με πίστη, συνείδηση και ελπίδα.

Η φράση του Χένρι Μίλερ «Δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα 'μαι με το Θεό» με σημάδεψε από έφηβο. Πάντα πορεύομαι με φίλους και φίλοι είναι αυτοί που μαζί κοιτάνε στο ίδιο σημείο του ορίζοντα και πηγαίνουν σκουντουφλώντας προς τα κει χαρούμενοι. Ο άντρας που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο φίλος. Η γυναίκα που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο έρωτας. Ή μήπως όλα είναι έρωτας; Άντε βγάλε άκρη. Αν αγαπάς τη θάλασσα, δεν έχεις καιρό για νοσταλγία και η μουσική είναι θάλασσα. Πώς να βολευτείς σε έναν καναπέ στη μέση του ωκεανού;»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ
«ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»
ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:00

Τιμή εισιτηρίου: Στη προπώληση 10€, την ημέρα της συναυλίας στα ταμεία του θεάτρου Βράχων: 12€

Ο μυστηριώδης Μ. Καραγάτσης

Σαν σήμερα, το 1960, έφυγε από τη ζωή ο Δημήτριος Ροδόπουλος που έμελλε να γίνει γίνει ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της «Γενιάς του ‘30» με το όνομα Μ. Καραγάτσης.

Εραστής της λογοτεχνίας, συνήθιζε να περνάει τα εφηβικά καλοκαίρια του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι (το δέντρο πτελέα) που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού, διαβάζοντας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Κάπως έτσι ο Δημήτρης Ροδόπουλος έγινε ο πασίγνωστος πεζογράφος Μ. Καραγάτσης. Το «Μ.» του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης) , με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, εξ αιτίας της μεγάλης του αγάπης στη ρωσική λογοτεχνία.

Ο Καραγάτσης Αυτοβιογραφείται

Γεννήθηκα στην Αθήνα σε ένα από τα τέσσερα γωνιακά σπίτια των οδών Ακαδημίας και Θεμιστικλέους. Δεν σας λέω όμως σε ποιό. Και το κάνω επίτηδες αυτό, για να μπλέξω άγρια-σε αυτό το αθηναϊκό σταυροδρόμι- τους διαφόρους «αρμοδίους», όταν έρθει η στιγμή να εντοιχισθεί η αναμνηστική πλάκα. Εγώ βέβαια θα τα έχω τινάξει προ πολλού, και θα σπάω κέφι καλά στον ουρανό, με τη μεταθανάτια φάρσα μου. Θα έχω παρέα το Σολωμό, που θα μου λέει κουνώντας το κεφάλι: «Τράβα και σύ Καραγάτση,όσα τράβηξα εγώ από τον Καιροφύλλα, τον Αποστολάκη και το Σπαταλά». 
 
Όπως βλέπετε το κυριότερο γνώρισμά μου είναι η μετριοφροσύνη. Διδάχτηκα τα πρώτα γράμματα στο Αρσάκειο της Λάρισας (όταν συλλογιέμαι πώς, υπήρξα και Αρσακειάδα!) και αντί να ερωτευτώ τις συμμαθητριές μου, αγάπησα παράφορα τη δασκάλα μου. Γεγονός που μαρτυράει τη σκοτεινή ερωτική ιδοσυγκρασία μου. Έκανα ό,τι μπορούσα για να μην προβιβαστώ, να μείνω στην ίδια τάξη, κοντά στην "γυναίκα των ονείρων μου". Το υπέροχο λογοτεχνικό μου ταλέντο φανερώθηκε στο Γυμνάσιο, όταν έγραφα εκθέσεις αριστουργηματικές. Οι καθηγητές μου δεν πρόφταιναν να μου βάζουν δεκάρια. Ένας μονάχα- ένας ξερακιανός και καταχθόνιος- έβρισκε τα κείμενά μου απαίσια και τα μηδένιζε αράδα. Δεν μπορούσα να καταλάβω...αργότερα όμως κατάλαβα. Ο καθηγητής ήταν λογοτέχνης. Εννοείται πώς τον εκδικήθηκα σκληρά... Ήμουν νεαρότατο μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών όταν ο κ.Καθηγητής -γέρος πια- ζήτησε την ψήφο μου για να μπει και αυτός στο επίσημο αυτό Πρυτανείο της ελληνικής διάνθησης. Του την αρνήθηκα. Αποτέλεσμα: Αυτός είναι και εγώ δεν είμαι πια μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών... 
 
Κάποτε σπούδαζα νομικά. Είχα συμφοιτητές τους κ.Πέτρον Χάρην, Άγγελο Τερζάκην, Γιώργο Θεοτοκάν, Πετσάλην και Οδυσσέα Ελύτην, τα εξαιρετικά αυτά νομικά πνεύματα που τόσο διέπρεψαν στη δικανική σταδιοδρομία τους- όπως και εγώ εξάλλου. Ο ισχυρισμός του κ. Κλ. Παράσχου ότι υπήρξε συμφοιτητής μου είναι ανακριβέστατος. Όταν ο νεαρότατος κ. Παράσχος γράφτηκε πρωτοετής στη νομική, εγώ ήμουν κιόλας δικηγόρος παρ'Αρείω Πάγω. Έφηβος ήμουν όταν έγραψα τα πρώτα μου και τελευταία ποιήματα. Δεν τα δημοσίευσα ποτέ. Αργότερα τορριξα στην πεζογραφία, ένας Θεός ξέρει το γιατί... 
 
Έγραψα πολλά και διάφορα, διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, έργα υψηλού ηθικοπλαστικού περιεχομένου, πολύ κατάλληλα για παρθεναγωγεία και βιβλιοθήκες οικογενειών με αυστηρά αστικά ήθη. Οι ήρωες μου- Λιάπκιν, Μαρίνα Ρεϊζη και ιδίως Γιούγκερμαν- είναι άνθρωποι αγνοί, αθώοι, ιδεολόγοι και στέκουν ψηλότερα από τις αθλιότητες του χαμερπούς υλισμού. Απορώ πως το εκπαιδευτικό συμβούλιο δεν εισήγαγε ακόμα τα βιβλία μου για αναγνωστικά στα σχολεία του κράτους, εξίσταμαι πώς η Ακαδημία δεν μου έδωσε ακόμα το βραβείο Αρετής, πώς δεν με εκάλεσε ακόμα να παρακαθήσω στους ενάρετους κόλπους της κοντά στον κ.Σπύρο Μελά. 
 
Δεν επείραξα ποτέ συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ίδιοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο. Και θα φύγει από το νεκροταφείο ο κόσμος και ο κοσμάκης βγάζοντας στεναγμούς ανακούφισης. Είμαι βέβαιος πώς ο Θεός θα με κατατάξει μεταξύ των αγίων στον Παράδεισο. 
 
ΑΜΗΝ 
Μ. Καραγάτσης

Πηγή : tvxs

Blogger τιμωρείται επειδή η κριτική της αναδεικνύεται στα αποτελέσματα της Google

Γαλλικό δικαστήριο τιμώρησε blogger καθώς δέχτηκε πως η ανάδειξη της αρνητικής κριτικής της από τον αλγόριθμο της Google προκάλεσε ζημία στο εστιατόριο στο οποί αναφερόταν. Η παραπομπή στο άρθρο της Caroline Doudet με τίτλο "Τι πρέπει να αποφύγετε στο Cap-Ferret: το Il Giardino" εμφανιζόταν στην τέταρτη θέση των αποτελεσμάτων της μηχανής της Google κατά την αναζήτηση για το εστιατόριο. «Τιμωρούμαι επειδή εμφανίζομαι ψηλά στα αποτελέσματα, και έχω πολλούς οπαδούς», διαμαρτυρήθηκε η μις Doudet.

Πρόκειται για ένα μικρό εστιατόριο στην περιοχή Aquitaine στην νοτιοδυτική Γαλλία. Όπως δήλωσε η ιδιοκτήτρια του εστιατορίου σε γαλλικό μέσο ενημέρωσης, η κριτική της Doudet δεν άξιζε στην επιχείρησή της. Η κριτική αφορούσε στην ομολογουμένως κακή εξυπηρέτηση στα μέσα του Αυγούστου του 2013. Εντούτοις η ιδιοκτήτρια την απέδωσε στην μεγάλη κίνηση των ημερών, και υποστήριξε ότι δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζει συνολικά το εστιατόριο στο οποίο εργάζεται σκληρά επτά ημέρες την εβδομάδα επί 15 χρόνια. «Όμως, το άρθρο της Doudet εμφανιζόταν σταθερά στα αποτελέσματα της Google, συνεχίζοντας να προκαλεί ζημιά στην επιχείρηση», σχολίασε η εστιάτορας.

H νεαρή blogger υπερασπίστηκε εαυτόν στο δικαστήριο λέγοντας πως τιμωρείται επειδή εμφανίζεται ψηλά στα αποτελέσματα της μηχανής αναζήτησης. Η δικαστής επεσήμανε πως το 3000 άνθρωποι παρακολουθούν το blog της Doudet, Cultur'elle, φανερώνοντας πως εξέλαβε ως μεγάλο τον αριθμό αυτό.

Η δικαστής έκρινε ότι η δεσποινίς Doudet πρέπει να τροποποιήσει μόνο τον τίτλο του άρθρου της, όχι όμως και την κριτική της και να αποζημιώσει με 1.500 ευρώ το Il Giardino, μεταδίδει το BBC. Εντούτοις, τo post έχει πλέον διαγραφεί, ενώ η μις Doudet δηλώνει πως δεν θα αναζητήσει δικαίωση σε άλλο δικαστήριο για να αποφύγει την αγωνιώδη εμπειρία.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0