Από τα πιο γνωστά και καταξιωμένα πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας , ο ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Χάρης Βλαβιανός, κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο «Το αίμα νερό» από τις εκδόσεις Πατάκη,ένα «μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις»και 80 σελίδες.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, σε μένα πάντως, αφού έχει κλείσει ένας κύκλος - ανεξάρτητα αν είναι καλός ή κακός -, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μου έρχονται στο μυαλό μνήμες - αντίστοιχα όμορφες ή άσχημες - μέσα από χρώματα, αρώματα και γεύσεις. 

Αφού έκλεισε, λοιπόν, ο κύκλος των παρατεταμένων φετινών μου διακοπών, αφού πέρασε κι ένας μήνας περίπου στην Αθήνα, η απίθανη γεύση από το γλυκό ντομάτας της Ζωής ξανάρθε έντονα στο μυαλό μου ένα άσχετο απόγευμα καθώς περπατούσα σ' έναν κεντρικό αθηναϊκό δρόμο. Ίσως κάποια μυρωδιά; Ή μήπως η εικόνα ενός καροτσιού με κατακόκκινες καταπληκτικές ντομάτες που πουλούσε ένας πλανόδιος μανάβης; Τίποτα άλλο δεν θύμιζε πάντως τη φάση. Καθόμασταν χαλαροί σε μια παρά θίν' αλός βεράντα, βρεγμένοι ακόμα από τη θάλασσα, με καπέλα, αντιηλιακά και γυαλιά ηλίου, όταν εμφανίστηκε η πάντα γελαστή και φιλόξενη Ζωή με το υπέροχο γλυκό της. Με την αλμύρα της θάλασσας στο στόμα γευτήκαμε ντομάτες – γλυκό του κουταλιού με αμύγδαλο. Δύο συναισθήματα έχω όταν έρχεται στο μυαλό μου εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό απομεσήμερο: ευδαιμονία από την υπέροχη γεύση και έκπληξη όσον αφορά τη χρήση του ασβέστη στην μαγειρική.

Έτσι έμαθα, λοιπόν, τα γλυκά του κουταλιού οφείλουν την τραγανότητά τους σε σβησμένο ασβέστη αραιωμένο με νερό. Παίρνεις, δηλαδή, ένα κιλό ασβέστη σε υγρή, κρεμώδη μορφή, τον αραιώνεις με δύο λίτρα νερό και βυθίζεις μέσα το φρούτο, στην περίπτωσή μας τις καθαρισμένες ντομάτες. Τις αφήνεις περίπου μια ώρα και αυτές σφίγγουν. Ο ασβέστης επιδρά στην εξωτερική επιφάνεια της ντομάτας και έτσι δημιουργείται μια καινούρια φλούδα, ένα νέο προστατευτικό στρώμα. Μετά από αυτή τη διαδικασία, ξεπλένουμε το φρούτο ή το λαχανικό με πάρα πολλά νερά ώστε να μη μείνουν υπολλείμματα. Αν ξεπλυθεί καλά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί δεν ποτίζεται η σάρκα του. Αυτή η αίσθηση με συνοδεύει ακόμα. Εννοείται ότι αφού αγόρασα ντομάτες, έσπευσα σε μια μάντρα με υλικά οικοδομών, πήρα τον ασβέστη μου κι επέστρεψα γρήγορα-γρήγορα στο σπίτι για να φτιάξω το γλυκό.

Υλικά

Κόβουμε από πάνω τις ντομάτες. Τις ξεφλουδίζουμε και με ένα συρματάκι βγάζουμε τα σπόρια χωρίς να βγει η ψίχα. Τις πλένουμε καλά και τις βάζουμε σε μια λεκάνη όπου έχουμε αραιώσει περίπου ένα κιλό ασβέστη σε δύο λίτρα νερό.

Μόλις σφίξουν, είναι έτοιμες (μία με μιάμιση ώρα).Τις ξεπλένουμε με πολλά νερά για να καθαρίσουν τελείως από τον ασβέστη. Βάζουμε μέσα σε κάθε ντομάτα ένα αμύγδαλο, περίπου ½ κουταλιά του γλυκού βανίλια - ζάχαρη με μαστίχα, τις σφίγγουμε δίνοντας τους σχήμα και τις τοποθετούμε στην κατσαρόλα σε στοίβες.

Ρίχνουμε τη ζάχαρη, το νερό και τις αφήνουμε να βράσουν σε δυνατή φωτιά για περίπου είκοσι λεπτά. Στη συνέχεια χαμηλώνουμε τη φωτιά και τις βράζουμε μέχρι να δέσει το σιρόπι. Δέκα λεπτά πριν τις βγάλουμε, προσθέτουμε μια κουταλιά ξινό. Τις προσφέρουμε μ' ένα αμύγδαλο πάνω σε κάθε πομοντόρι.

Οι άνθρωποι που με γνωρίζουν αντιδρούν στην αγάπη μου για την παστουρμαδόπιτα, με το ίδιο ακριβώς «αποκλείεται, λες ψέματα» όταν λέω ότι αγαπημένη μου λαϊκή τραγουδίστρια είναι η Κατερίνα Στανίση. Τόσο με ξέρουν... Αφήνω τις ερμηνείες και περνώ στο δια ταύτα.

Υλικά για ένα πυρέξ μεγάλο

Λαδώνω με το πινέλο μου το πυρέξ. Στρώνω ένα προς ένα τα μισά φύλλα λαδώνοντάς τα. Νωρίτερα έχω τρίψει τα τυριά και τα έχω ανακατέψει μεταξύ τους. Στρώνω τη μισή ποσότητα. Καλύπτω αυτήν την επιφάνεια με τις φέτες του παστουρμά. Έχω ζητήσει να είναι όσο πιο λεπτοκομμένες γίνεται ώστε να αποφύγω την πολύ βαριά μυρωδιά του. Στη συνέχεια απλώνω και το υπόλοιπο τυρί. Σκεπάζω με τις ροδέλες από τις ντομάτες. Αλάτι και πιπέρι.

Απλώνω ένα ένα τα υπόλοιπα φύλλα, λαδώνοντάς τα διαδοχικά. Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 στις αντιστάσεις. Μόλις κρυώσει χαράσσω τα κομμάτια και πασπαλίζω με λεπτοκομμένο μαϊντανό.

Photo: as-mageirepsoume.blogspot.gr

Μην ακούτε τις φήμες ότι πρόκειται για ανδρικό φαγητό. Δεν υπάρχουν αυτά...

Η σβάστικα ή αγκυλωτός σταυρός έχει χρησιμοποιηθεί ως θρησκευτικό σύμβολο από διαφορετικούς πολιτισμούς που έχουν κατοικήσει στον πλανήτη ενώ πολύ συχνά συναντάται  και στην τέχνη της Βαλτικής. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, το σύμβολο της Σβάστικα θεωρείται ιερό και ευοίωνο. Για παράδειγμα, στον Ινδουισμό η σβάστικα αντιπροσωπεύει τις δύο μορφές του δημιουργού θεού Brahma. Για το Χριστιανισμό συμβολίζει τη νίκη του Χριστού πάνω στον θάνατο.  

Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, απέκλειαν τους Εβραίους από τη δημόσια ζωή, στερώντας τους το δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά. Παράλληλα απαγόρευαν το γάμο και τις σχέσεις μεταξύ Εβραίων και Γερμανών. Εξαιτίας όμως της έλλειψης σαφούς προσδιορισμού για το ποιός ήταν Εβραίος από νομική πλευρά, ορισμένοι Εβραίοι γλίτωσαν από τις σκληρές συνέπειες της φυλετικής διάκρισης, η οποία αποτελούσε τον πυρήνα της ναζιστικής ιδεολογίας. Από την άλλη όμως, αυτή ακριβώς η αστοχία στον προσδιορισμό της καταγωγής του κάθε πολίτη διευκόλυνε τους Ναζί στην υπερψήφιση της νομοθεσίας που περιόριζε τα βασικά δικαιώματα των Γερμανών Εβραίων, οι οποίοι έπειτα αντιμετωπίζονταν ως κατώτερο είδος ανθρώπων.

Σύμφωνα λοιπόν με τους Νόμους της Νυρεμβέργης, οι άνθρωποι κατατάσσονταν σε κατηγορίες με βάση το γενεαλογικό τους δέντρο: όσοι είχαν τέσσερις γερμανούς παππούδες χαρακτηρίζονταν ως «Γερμανοί», ενώ οι άνθρωποι με τρεις ή τέσσερις Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες ταξινομούνταν ως «Εβραίοι». Τα άτομα με έναν ή δύο παππούδες Εβραϊκής καταγωγής χαρακτηρίζονταν ως «Mischling» δηλαδή ως μία κατηγορία με «μικτό αίμα».

Οι Γερμανοί Ναζί υποστήριξαν πως με αυτούς τους νόμους προστατεύουν το «Γερμανικό αίμα». Αυτό που επιδίωκαν οι Ναζί ήταν  να αποκλείσουν τους Εβραίους από κάθε είδους συμμετοχή στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που απασχολούσαν τα έθνη κράτη της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μετά την θέσπιση του νομικού μηχανισμού για την απομόνωση των Εβραίων από τον υπόλοιπο πληθυσμό, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε γκέτο και στρατόπεδα όπου χρησιμοποιήθηκαν ως εργατικό δυναμικό σε καταναγκαστικά έργα. Οι Ναζί έχοντας αποκτήσει  τον πλήρη έλεγχο της ζωής των Εβραίων, καθόριζαν ακόμα και την ποσότητα των τροφίμων διανέμονταν στα γκέτο. Αποκομμένοι από την κοινωνία, χωρίς χρήματα ή πόρους, και κάτω από τον ζυγό των Ναζί, οι Εβραίοι ήταν πλέον ανυπεράσπιστοι.

Πηγή : tvxs