Γαλλία (1967)

του Λουίς Μπουνιουέλ
Παίζουν: Κατρίν Ντενέβ, Μισέλ Πικολί, Ζαν Σορέλ, Ζενεβιέβ Πέιτζ, Πιέρ Κλεμεντί, Φρανσουά Φαμπιάν

Πρόκειται για μια επανέκδοση του ερωτικά αινιγματικού αριστουργήματος του Λουίς Μπουνιουέλ που κατέκτησε το Χρυσό Λιοντάρι στη Μόστρα της Βενετίας, το 1968.

Η Σεβερίν, η όμορφη, αλλά βαριεστημένη ερωτικά, σύζυγος ενός γάλλου γιατρού, γίνεται πόρνη πολυτελείας σε οίκο ανοχής, με το ψευδώνυμο «Ωραία της Ημέρας». Εκεί εκπληρώνει όλες τις σεξουαλικές φαντασιώσεις της, αλλά και αυτές των πελατών της. Όσο περισσότερο επιδίδεται σε αυτές, τόσο πιο τρυφερή γίνεται με τον άντρα της. Η ταινία αρχίζει όπως ακριβώς τελειώνει, μ' ένα όνειρο. Μήπως και το μεσοδιάστημα αποτελεί ένα όνειρο, μια σεξουαλική φαντασίωση της Σεβερίν; Μήπως όλα όσα βιώνει εκτυλίσσονται στη φαντασία της και δε λαμβάνουν ποτέ χώρα; Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο «ανίκανος» σύζυγος δεν είναι κατασκεύασμα της φαντασίας της για να δηλωθεί η ανικανότητά της να συνευρεθεί μαζί του - έστω κι αν δεν ευθύνεται ο ίδιος γι' αυτήν; Ένα αριστοτεχνικό παιχνίδι ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, από έναν Μπουνιουέλ χλευαστικό, απέναντι στα αστικά ερωτικά ήθη, όσο ποτέ.

Το ερωτικά αινιγματικό αριστούργημα του Ισπανού Λουίς Μπουνιουέλ - που τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα στη Μόστρα, το 1968.

Η ταινία που στάθηκε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του πιο γνωστού αναρχικού διανοούμενου Luis Bunuel. Μια σουρεαλιστική ιστορία, που παρουσιάζει μια ευυπόληπτη γυναίκα της μεσοαστικής τάξης να εργάζεται σε πορνείο. Βασισμένη σε ένα μέτριο και συμβατικά δομημένο μυθιστόρημα του Joseph Kessel, απογειώνεται στα χέρια του μεγάλου δημιουργού. Φιλμικά «εθισμένος» με τη μοντέρνα μεγαλοαστική τάξη και τη σήψη της, ο εξαίρετος Ισπανός σκηνοθέτης αποπειράται μια ακόμα προσέγγιση της αγαπημένης του θεματικής. Για άλλη μια φορά δε διστάζει να ασκήσει έντονη κριτική στον καθωσπρεπισμό της αστικής τάξης αλλά και να εκφράσει μια συγκεκαλυμμένη απέχθεια προς τον κλήρο και παραμένει σταθερός στην εμμονή του με τη στέρηση και ιδιαίτερα τη σεξουαλική. Η ερμηνεία της εκθαμβωτικής Deneuve είναι εξαιρετική. Καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συνδυάσει τη σεξουαλική ψυχρότητα με τη διαστροφή. Αναμφίβολα, πρόκειται για μία ταινία που εμπλουτίζεται από τους ίδιους τους υπαινιγμούς της: ο ερωτισμός γίνεται ακόμη και ασφυκτικός, χωρίς όμως το βλέμμα του θεατή να μπορεί να εισβάλλει ελεύθερα στις προσωπικές στιγμές των ηρώων. Οι νύξεις για τη σεξουαλική κακοποίηση της πρωταγωνίστριας κατά τα παιδικά της χρόνια και την καταπιεσμένη καθολική συνείδησή της, επανέρχονται μέσω σύντομων, ασύνδετων flashbacks, χωρίς όμως να επιβάλλουν την ερμηνευτική τους αξία.

Και πάνω απ’ όλα, οι σουρεαλιστικές πινελιές στον σκηνοθετικό χειρισμό του Bunuel ανοίγουν την πόρτα σε έναν κόσμο που θα φαινόταν παράλογος και αδικαιολόγητος, εάν οι επιθυμίες και οι ανάγκες των πρωταγωνιστών δεν τον καθιστούσαν τόσο μαγικά ολοκληρωμένο. Η ταινία παραμένει μία από τις πιο σημαντικές μελέτες του κινηματογράφου, γύρω από το σεξ, τον θάνατο, τον φετιχισμό και τη φαντασία. Ο Bunuel εξερευνεί την αβέβαιη γραμμή ανάμεσα στη φαντασία και τη πραγματικότητα, τραβώντας τους θεατές του σ' έναν πολύπλοκο, απίθανο, πολυεδρικό κόσμο, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και χωρίς να ξεκαθαρίζει αν αυτά που βλέπουμε είναι φαντασιώσεις της ηρωίδας ή αν γίνονται στην πραγματικότητα, παίζοντας έτσι με τα όρια του πραγματικού, του ονείρου, της οπτασίας και της μνήμης.

Η Aston Martin αποκάλυψε μία από τις πιο εντυπωσιακές παραλλαγές του στιλ της Vanquish, την «Carbon special edition», λίγες μέρες πριν την επίσημη παρουσίασή της στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού στις αρχές Οκτωβρίου. Ίδια έκδοση, θυμίζουμε, έχει και η DB9.

Στο εσωτερικό, ανθρακονημάτινα είναι μεγάλα τμήματα του ταμπλό και μεμονωμένοι διακόπτες, καθώς και οι ειδικές πλάκες που έχουν το αντίστοιχο έμβλημα Carbon Black ή Carbon White, ανάλογα με το χρώμα του αυτοκινήτου. Επίσης, τα καθίσματα μπορούν να έχουν ειδικές ραφές στο χρώμα επιλογής, καθώς και οι μοχλοδιακόπτες αλλαγής ταχύτητας πίσω από το τιμόνι επένδυση δέρματος.

Στις συγκεκριμένες εκδόσεις της Vanquish, τέλος, τοποθετούνται σκούρες μαύρες ματ ζάντες 10 ακτινών και μαύρα πλαίσια των παραθύρων, ενώ προσφέρονται στον αγοραστή και πολλαπλές δυνατότητες προσθήκης όποιου χρώματος επιθυμήσει σε αρκετά σημεία του αμαξώματος.

Ενα εξαιρετικά σπάνιο και κολοσσιαίων διαστάσεων καλαμάρι με μήκος όσο ένα mini bus, το οποίο ψάρεψε με παραγάδι στην Ανταρκτική ο κάπτεν Τζον Μπένετ και το πλήρωμά του, εξετάζουν οι επιστήμονες στη Νέα Ζηλανδία.

Το καλαμάρι ζυγίζει 350 κιλά και βρισκόταν οκτώ μήνες στην κατάψυξη μέχρις ότου οι νεοζηλανδοί επιστήμονες μπορέσουν να το αποψύξουν για την εξέταση.

Η Κατ Μπόλσταντ, επιστήμονας του Τεχνολογικού Πανεπστημίου του Όκλαντ και επικεφαλής της ομάδας ερευνών, περιέγραψε το σπάνιο αυτό είδος ως «πολύ μεγάλο» και «πολύ όμορφο».

Το καλαμάρι - γίγας είναι θηλυκό και τα οκτώ πλοκάμια του έχουν πάνω από ένα μέτρο μήκος το καθένα. Δύο πλοκάμια του ίσως να είχαν το διπλάσιο μέγεθος αν δεν είχαν καταστραφεί. «Αυτό είναι ουσιαστικά ένα άθικτο είδος, το οποίο έχουμε την εξαιρετική ευκαιρία να εξετάσουμε», είπε η Μπόλσταντ.

Επίσης, το δείγμα που αλιεύθηκε στην Ανταρκτική διαθέτει δύο υπέροχα μάτια πολύ μεγάλα και πολύ ευαίσθητα διότι ζει σε τόσο μεγάλο βάθος στους ωκεανούς.

Είναι πολύ σπάνιο να δουν οι επιστήμονες τα μάτια κάποιου τέτοιου υπέροχου ζώου τα οποία να είναι σε καλή κατάσταση. Οπως έδειξαν οι μετρήσεις που έγιναν τα μάτια δεν είναι μόνο όμορφα αλλά και τεράστια αφού φτάνουν σε διάμετρο τα 35 εκατοστά και βοήθησαν να επιβεβαιωθεί ότι το ζώο ήταν θηλυκό. Κι οι επιστήμονες ήταν ενθουσιασμένοι που είχαν ένα θηλυκό στα χέρια τους και μάλιστα γεμάτο αυγά.

«Είναι το πιο τέλειο δείγμα τεράστιου καλαμαριού που είδα ποτέ», δήλωσε χαρακτηριστικά η Μπόλσταντ. Η μοναδική άλλη φορά που οι ερευνητές είχαν την ευκαιρία να δουν ένα τέτοιο τεράστιο ζώο ήταν και πάλι στο Μουσείο Τε Πάπα το 2008. Και τότε το ζώο ήταν θηλυκό.

Η εξέταση μεταδόθηκε ζωντανά μέσω διαδικτύου και είχαν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν περίπου 142.000 άνθρωποι από 180 χώρες στον κόσμο.

Ο Μπένετ και το πλήρωμά του στην βάρκα έχουν πιάσει δύο γιγάντια καλαμάρια. Το πρώτο τους ήταν πριν από επτά χρόνια και το οποίο τώρα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας, Te Papa.

Τα γιγαντιαία καλαμάρια διεγείρουν την ανθρώπινη φαντασία, αλλά σπάνια είναι ορατά στο φως της ημέρας. Είναι πιθανό ότι αρχαίες θεάσεις τέτοιων ειδών έχουν δώσει το έναυσμα για δημιουργία μύθων, όπως το Κράκεν, ένα καλαμάρι - τέρας.