Ο Σεφέρης της Μέσης Ανατολής, των χρόνων του πολέμου. Τότε που έβλεπε τη μοίρα του Έθνους να παραδίδεται σε ανθρώπους κατώτερους πάσης περίστασης. Τις συμφορές να έρχονται. Και αγωνιούσε ποιητικά. Κι άφηνε εντούτοις μια χαραμάδα φωτός: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ τόπος σου. Ίσως νὰ μὴν εἶμαι κανεὶς. Αλλὰ μπορῶ νὰ γίνω αὐτὸ ποὺ θέλεις».

Ἡ θάλασσα- πῶς ἔγινε ἔτσι ἡ θάλασσα;
Ἄργησα χρόνια στὰ βουνὰ-
μὲ τύφλωσαν οἱ πυγολαμπίδες.
Τώρα σὲ τοῦτο τ᾿ἀκρογιάλι περιμένω
ν᾿ἀράξει ἕνας ἄνθρωπος
ἕνα ὑπόλειμμα, μιὰ σχεδία.

Μὰ μπορεῖ νὰ κακοφορμίσει ἡ θάλασσα;
Ἕνα δελφίνι τὴν ἔσκισε μία φορὰ
κι ἀκόμη μιὰ φορὰ
ἡἄκρη τοῦ φτεροῦἑνὸς γλάρου.

Κι ὅμως ἦταν γλυκὸ τὸ κύμα
ὅπου ἔπεφτα παιδὶ καὶ κολυμποῦσα
κι ἀκόμη σὰν ἤμουν παλικάρι
καθὼς ἔψαχνα σχήματα στὰ βότσαλα,
γυρεύοντας ρυθμούς,
μοῦ μίλησε ὁ Θαλασσινὸς Γέρος:
«Ἐγὼ εἶμαι ὁ τόπος σου
ἴσως νὰ μὴν εἶμαι κανεὶς
ἀλλὰ μπορῶ νὰ γίνω αὐτὸ ποὺ θέλεις».