«Κι ύστερα απόλυτη ησυχία: πάνω απ' την πόλη πλανιόταν μια σιωπηλή αναμονή όλο φόβο. Κάμποσοι κοιλαράδες αστοί που τους είχε διαφθείρει το εμπόριο περίμεναν με ανησυχία τους κατακτητές, τρέμοντας μπας και θεωρηθούν όπλα οι σούβλες τους για τα κρέατα ή τα μεγάλα μαχαίρια της κουζίνας. Θαρρείς κι η ζωή είχε σταματήσει, τα μαγαζιά ήταν κλειστά, οι δρόμοι βουβοί. Καμιά φορά ξεμύτιζε κανένας, πτοημένος απ' αυτή την ησυχία, και γλίστραγε γοργά από τοίχο σε τοίχο. Ήταν τόση η αγωνία της αναμονής, που σ' έκανε να επιθυμείς πια τον ερχομό του εχθρού».

Αρκούν αυτά τα σύντομα λόγια και η παραστατική περιγραφή για να αντιληφθεί κανείς το σαρδόνιο χιούμορ και τον βαθύ αντικομφορμισμό που χαρακτήριζε τη γραφή του πιο παρεξηγημένου ίσως και του πλέον ταλαντούχου μυθιστοριογράφου από τον κύκλο των «μεγάλων» Γκυ ντε Μωπασάν. Ειδικά σε αυτό το αντιπροσωπευτικό διαμαντάκι, τη Χοντρομπαλού, αποτυπώνονται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο η κοινωνική διαστρωμάτωση, ο φαρισαϊσμός, οι προκαταλήψεις και ο κλασαυχενισμός της γαλλικής κοινωνίας το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Ο Μωπασάν, έχοντας νωπά τα τραυματικά βιώματα του ατιμωτικού Γαλλοπρωσικού Πολέμου, περιγράφει παραστατικά μέσα από ένα ταξίδι με μια άμαξα, όπου χωράει μια ομάδα από όλους τους εκπροσώπους του πολυποίκιλου γαλλικού κοινωνικού φάσματος, τον σοβινισμό και τον ρεβανσισμό των εκπροσώπων της υψηλής κοινωνίας.

Μόνο που μπροστά σε αυτούς η χοντρομπαλού πόρνη αποδεικνύεται η πλέον εκλεπτυσμένη: σε αντίθεση με τους «χονδροειδείς» και άξεστους συνταξιδιώτες της, η πληθωρική εμφάνιση της «Χοντρομπαλούς» εκφράζει αυτοθυσία και ευγένεια (τα περιττά κιλά είναι αντιστρόφως ανάλογα με τα λεπτά αισθήματα). Η Χοντρομπαλού είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα του δεξιοτέχνη του conte –ήτοι της μικρής αφηγηματικής φόρμας–, σε εξαιρετική απόδοση από την Αμαλία Τσακνιά και σε μια άκρως φροντισμένη και επιμελημένη έκδοση από την Κίχλη. Εξαιρετικό και άκρως κατατοπιστικό το κείμενο «Άσπονδοι Ταξιδιώτες» της Λίζυς Τσιριμώκου που συνοδεύει την έκδοση, μαζί με χρονολόγιο και σημειώσεις.