Γράφει ο Γιάνης Κατσίμπας

Τα πολύ παλιά χρόνια, όταν υπήρχαν μόνο βασιλείς και αυτοκράτορες, αυτοί δεν είχαν τη δυνατότητα να μαθαίνουν από πρώτο χέρι την κατάσταση που επικρατούσε στις αχανείς εκτάσεις που διοικούσαν. Απέφευγαν οι ίδιοι να συγχρωτίζονται με τους χωρικούς. Άλλωστε, ήταν οι εκπρόσωποι του Θεού στη γη και δεν γινόταν να συνομιλούν απευθείας με τους κοινούς θνητούς. Τα μέσα ενημέρωσης ήταν υποτυπώδη -σήματα καπνού, περιστέρια, αγγελιοφόροι- και οι δημοσκοπήσεις δεν είχαν ανακαλυφθεί.

Οι πιο έξυπνοι και πονηρεμένοι απ’ αυτούς δεν αρκούνταν στις περιγραφές που τους έκαναν οι σύμβουλοί τους και στις πληροφορίες που τους έφερναν οι φοροεισπράκτορες για το πώς περνούν οι υπήκοοί τους, ποιες ήταν οι διαθέσεις τους απέναντι στις οικογένειες των πλουσίων, αν κυκλοφορούσαν ταραχοποιοί που με τα λόγια (οι δημαγωγοί) και τα όπλα (οι… τρομοκράτες της εποχής) προσπαθούσαν να παρασύρουν τους πληβείους. Μεταμφιέζονταν σε απλούς ανθρώπους εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι λίγοι ήξεραν τις φάτσες τους και για μερικές μέρες γυρνούσαν σε πόλεις και χωριά, συζητούσαν με τους κατοίκους και άκουγαν τα παράπονά τους. Σχημάτιζαν τελείως διαφορετική εντύπωση απ’ αυτήν που τους είχαν δώσει οι συνεργάτες τους. Στη συνέχεια γύριζαν στα παλάτια τους και αποκαθήλωναν, ενίοτε αποκεφάλιζαν, τους συμβούλους που είχαν στη δούλεψή τους, γιατί τους είχαν διαβεβαιώσει ότι όλα έβαιναν καλώς, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, οι πάντες ήταν ευτυχισμένοι και αποθέωναν τους αφέντες τους.

Αν ο σημερινός Δήμαρχος Θωμάκος αντιγράψει αυτό το μοντέλο επικοινωνίας -δεν είναι εύκολο γιατί όλοι τον ξέρουν- και έρθει σε επαφή με τους πολίτες χωρίς τη «φρουρά του», θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα οι σύμβουλοί του, οι συνεργάτες του, οι γελωτοποιοί του, εντός και εκτός του μεγάρου Μυρσίνης, οι φίλοι του, οι συγγενείς του, τα λιβανιστήρια του στις εφημερίδες, με λίγα λόγια ο συρφετός κολάκων που τον θαυμάζει σαν νέο Μεσσία και η τσογλανοπαρέα που, για να τον βγάλει λάδι ακόμη και στις περιπτώσεις που διαπράττει παιδαριώδεις γκάφες, συκοφαντεί το σύμπαν. Θα καταλάβει -αν φυσικά βγάλει από τα μάτια του τις παρωπίδες, από τα αυτιά του το κερί, από το μυαλό του τις εμμονές, αν χαλιναγωγήσει το φουσκωμένο εγώ του- ότι είναι ομολογία ήττας να υποστηρίζει ότι ο Δήμος Κηφισιάς λειτουργεί υποδειγματικά και για όλους.

Είναι βαρύτατη πρόκληση να δηλώνουν οι υφιστάμενοί του με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι ο Δημοτικός μηχανισμός λειτουργεί υποδειγματικά ενώ καίγονται και τα Μπατζιάκα μας. Και μη υπερασπίσιμη η εικόνα που δείχνει ότι στις περιοχές (Αδάμες) που ήταν περικυκλωμένες από τις φωτιές υπήρχε πλήθος αστυνομικών και στόλος περιπολικών, ενώ απουσίαζαν η Δημοτική αρχή και οι καθ’ ύλη υπεύθυνες υπηρεσίες του Δήμου. Ηταν ολέθρια επιλογή σαν τη δικαιολογία του μικρού παιδιού, πως δεν φταίει για τίποτα. Είναι όλα καλώς καμωμένα. Μάλιστα, ενδιαφέρουσα μ@λ@κία σαν όλες που ξεστομίζει κάθε τόσο ο Δήμαρχος Θωμάκος ειδικάόταν συμβουλεύεται το κουμπάρος του Β. Αυλίτη. Αλλά ας μας πει κάτι κάποιος, εάν γνωρίζει, οι φωτιές που καίγανε τα σπίτια, το πράσινο, τα έρημα τα κοινόχρηστα πράσινα που μετά τόσο καιρό καθόντουσαν και περίμεναν το Όσιο φως να τα απομακρύνει τυχαία ήταν εκεί; . Είναι έγκλημα καθοσιώσεως η έλλειψη συγκροτημένου σχεδίου που θα προβλέπει ποια υπηρεσία κάνει τι και σε ποιον χρόνο. Το δυστύχημα για τον Δήμαρχο Θωμάκο είναι ότι δεν μπορεί να χρεώσει σε τρίτους παράγοντες την πανωλεθρία. Δεν μπορεί να χρησιμοποίηση την θρησκεία ως άλλοθι. Τον καύσωνα τον περιμέναμε. Οι αρμόδιοι είχαν εγκαίρως προειδοποιήσει για την απειλή. Ο στρατηγός άνεμος δεν ήταν τόσο επιθετικός.

Οι μονάρχες δεν ζητούσαν συγγνώμη. Αναφέρονταν μόνο στον Υψιστο και με τη μεσολάβηση των μεγαλόσχημων ρασοφόρων εξασφάλιζαν τη συγχώρεσή του. Ξεσπούσαν στους από κάτω. Ο Δήμαρχος Θωμάκος με την αυτοκριτική δεν τα πάει καλά. Με τον Πανάγαθο δεν ξέρω πώς είναι οι σχέσεις του. Τους από κάτω δυσκολεύεται να τους παραμερίσει. Κάποιοι τον κρατάνε, κάποιους επέλεξε αυτός, οπότε, αν τους διώξει, θα είναι σαν να παραδέχεται ότι αστόχησε. Και, ως γνωστόν, αυτός δεν αστοχεί ποτέ. Δύσκολες εποχές για τους σύγχρονους μονάρχες. Και για τα τσακάλια που τους υπηρετούν.-