Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

To παραμύθι των αδελφών Γκριμ είναι παλιό κι αγαπήθηκε πολύ. Η ιστορία είναι πλέον κλασική αλλά πάντοτε γοητευτική, τόσο γοητευτική που κυκλοφόρησε σε πολλές εκδοχές. Η ωραία κοπέλα, πριγκίπισσα κατά προτίμηση, φιλά τον βάτραχο και της προκύπτει πρίγκιπας, ο οποίος μετά γίνεται και βασιλιάς.

Ο Νίκος Χιωτάκης, πριν γίνει βασιλιάς, χρειάστηκε φιλί, γιατί ήταν πάντα κοινός θνητός, από πρίγκιπας και δεν έγινε ποτέ βάτραχος.

Μεγαλωμένος στα σαλόνια μιας οικογένειας, που ταυτίστηκε με την κεντροδξά στην Ελλάδα, ο Νίκος δε χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ.

Για να αναλάβει μία μέρα τη δουλειά του μπαμπά, μπήκε νωρίς στην πολιτική για να τη μάθει. Η είσοδός του στο σπορ δεν ήταν ούτε δύσκολη, ούτε προκλητική. Απλώς προστατευμένη, σε πολιτικές θέσεις χωρίς πολιτικές αντιπαραθέσεις. Με πολύ «γλειώδεις συμπεριφορές»

Εκλέχτηκε και μετά από 4 χρόνια ως Δημοτικός Σύμβουλος, και ως πρόεδρος της Αναπτυξιακής –τότε- ήλθε η μεγάλη για τον ίδιο στιγμή. Στη συνέχεια, διευκρίνισε ότι τον ενδιέφερε να κρατήσει από τον μπαμπά του το όνομα και τις αναμνήσεις ως διαρκή συγκινησιακά αγαθά κι όχι τις εφήμερες πολιτικές δράσεις, που με «γαλαντομία» άφησε να διαχειριστούν, αυτοί που θα έχαναν τη μάχη της διαδοχής. Κι αν δεν το ήξερε ο πατέρας του, το έμαθε.

Στο θρόνο

Κι έτσι πόλυ πιο σύντομα από ότι και ο ίδιος θα επεδίωκε ανάλαβε τον χρίσμα λόγω αδιεξόδου του πρώην Δημάρχου Β. Βάρσου, έγινε Δήμαρχος, ανατρέποντας τον προκάτοχο του για να καταγράψει στη συλλογική συνείδηση των υπηκόων, ότι ο πρίγκιπας αν χρειαστεί, ξέρει και να μαλώνει. Είναι «καλός κι αγαθός», αλλά όχι μαλακός.

Η συνέχεια ήταν προδιαγεγραμμένη: Δήμαρχος από το τίποτα για να γίνει ο πρίγκιπας πλέον βασιλιάς.

Στα παραμύθια ο βασιλιάς διαθέτει την προνομία της θεσμικής ευελιξίας. Σ' εκείνα μάλιστα της Ανατολής, κάνει και δημοσκοπήσεις εποχής. Ντύνεται φτωχός και χωρίς καμία συνοδεία τριγυρνά στους δρόμους, για να μάθει τι λένε οι υπήκοοι του γι' αυτόν κι επιλέγει τους άξιους για συνεργάτες.

Ο Νίκος Χιωτάκης μάθαινε τι λένε γι' αυτόν στα εστιατόρια και διάλεγε συνεργάτες στις διακοπές του και στα σουβλατζίδικα. Αλλά τον κακό βεζίρη δε μπορούσε να τον διώξει.

Δυστυχώς, για τον ίδιο κι όσους τον αγαπούσαν, έμεινε βασιλιάς για 12 χρόνια κι έγινε ο πρώτος Δήμαρχος με αυτή την θητεία που αντικαταστάθηκε, κακείν κακώς.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Νίκος δέχτηκε το φιλί του Ιούδα. Δεν ήταν όμως έτσι. Για την ακρίβεια, ήταν απλώς η αντιστροφή του παραμυθιού των Γκριμ. Ο βασιλιάς δέχτηκε το φιλί που τον έκανε βάτραχο.

Τώρα αποφάσισε ν' αποδείξει ότι μπορεί να κάνει αυτά που είχε μάθει να κάνει στη ζωή του και ως βάτραχος. Διότι δυνατότητα αναστροφής της κατάστασης και επαναφοράς του status του πρίγκιπα δε μπορεί να γίνει, ούτε με φιλί, ούτε με άλλο τρόπο.

Στην «πριγκίπισσα και το βάτραχο» των αδελφών Γκριμ, ο βάτραχος μόλις ξανάγινε πρίγκιπας και μπήκε στην πριγκιπική άμαξα, άκουσε φοβερούς θορύβους σαν να είχε σπάσει κάτι. Αμέσως ανήσυχος ρώτησε τον πιστό του Ερρίκο, κι εκείνος του εξήγησε:

«Μια ταινία απ’ τη καρδιά μου

έχει σπάσει άρχοντά μου

που την έβαλα από πόνο,

όταν ήσουν στο νερό

και έκανες το βάτραχο!»

Πόσοι Ερρίκοι ν’ απέμειναν πλέον πιστοί στο βάτραχο Νίκο;-