Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σε αντίθεση µε τη νίκη ενός πολιτικού, η οποία επιβεβαιώνεται µε ένα εκλογικό αποτέλεσμα, η ήττα μπορεί να προϋπάρξει της εκλογικής της καταγραφής. Ο πολιτικός µπορεί να έχει χάσει πολύ προτού ανακοινωθούν τα αποτελέσµατα της κάλπης και, ακόµη χειρότερα, να έχει διασυρθεί και καταστραφεί, επειδή ακριβώς επιχειρεί να αποφύγει την πρακτική καταγραφή της ήττας του. Η ήττα εµφανίζεται ως διάσταση του πολιτικού µε την πραγµατικότητα και στη συνέχεια ως εχθρότητα προς την κοινωνία που δίκαια δυσανασχετεί. Οσο µεγαλύτερη είναι η διάσταση και όσο πιο αργή η αποδοχή της ήττας µε προσφυγή στις κάλπες τόσο πιο εξευτελιστικά επιβαρυντικό είναι το αποτέλεσµα για τον πολιτικό.

Ο Γιώργος Θωμάκος είναι στον δρόµο της ήττας. Οχι επειδή το υπονοούν κάποιες δηµοσκοπήσεις αλλά γιατί το δηλώνει ο ίδιος µε τη διαταραγµένη δηµόσια και πολιτική του εικόνα. ∆εν µπορεί να διαχειριστεί καταστάσεις, επιβεβαιώνει σκανδαλωδώς την αδυναµία του να αναµετρηθεί µε κανέναν αντίπαλο και τίποτα, κάνει επιθέσεις µε κατασκευασµένες και άκοµψες κατηγορίες προς όσους τον κρίνουν και γίνεται όλο και πιο αυταρχικός προσπαθώντας να εξασφαλίσει την αποδοχή που εκλείπει. Λίγη σηµασία έχει πότε θα γίνουν οι εκλογές και δεν αποκλείεται ο Γ. Θωμάκος να επιχειρήσει την όσο το δυνατόν πιο αργοπορηµένη προσφυγή στα προσφιλή του θεία που άλλωστε θεωρεί τόσο πολύ τον έχουν βοηθήσει, διακινδυνεύοντας έτσι να καταρρεύσει µε τρόπο που θα προκαλέσει τον οίκτο ακόµη και του Χιωτάκη που έχει σχετική εµπειρία.

Με φίλο που είχαμε μια σήμερα μια συζήτησι μου είπε το ωραίο για το Γ. Θωμάκο, «ποιος ο εξαφανισμένος’, έτσι, κατ’ αυτό τον τρόπο τον αντιμετωπίζουν οι πολίτες Την ώρα που ο Θωμάκος µαζεύει κάµερες και κοµπάρσους από την Διοίκηση του για να φωτογραφηθεί µε ασφάλεια δίπλα σε πολίτες ή σε εκδηλώσεις που προαναγγέλλουν υποτιθέµενες θεϊκές θέσεις, οι άλλοι, έχουν ανοιχτή επικοινωνία µε τους πολίτες µε περιοδείες σε όλη την Κηφισιά. Το σηµαντικό είναι ότι ενώ στον φωταγωγηµένο Γ. Θωμάκο δεν υπάρχει η αύρα και το κλήμα του κόσµου, σε άλλους απευθύνονται χιλιάδες πολίτες ως τον-τους πολιτικούς που πρέπει να βρουν λύσεις και πιθανώς να τον ωθούν έξω από το εσωστρεφές παραταξιακό πλαίσιο για την ανεύρεση αυτών των λύσεων. Αργά ή γρήγορα η αναµέτρηση θα γίνει µε τους όρους των πολιτών κι όχι του Θωμάκου, µε τις δηµοσκοπικές εταιρείες και τα «ευρήµατά» τους να αποτελούν την απόδειξη της κοροϊδίας και όχι της πολιτικής υπεροχής του νυν Δημάρχου.

Η στιγµή και οι λόγοι που δηµοσιοποιήθηκαν για τις τόσες γκέλες, αποτελούν την παραδοχή της ήττας η οποία έχει γνέψει στον Θωμάκο από µακριά. Οποια κι αν είναι η αφετηρία της κριτικής, περιγράφει την πραγµατική εικόνα της Διοίκησης Θωμάκου-Αυλίτη και τη δυσαρέσκεια του παράγοντα Κηφισιά, προβλέποντας µάλιστα το προβληµατικό µέλλον της. Ολα αυτά συµβαίνουν ακριβώς τη στιγµή που και ο ίδιος ο Θωμάκος παίρνει τα µηνύµατα από τον κουμπάρο Αυλίτη, που έχει πιο λαϊκή καταγωγή και αφετηρία ότι όχι µόνο η συµπεριφορά του κρίνεται προβληµατική αλλά ενδέχεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην οικονοµική ενίσχυση της πόλης, αφού προαπαιτούµενο γι’ αυτές τις χρηµατοδοτήσεις είναι ο σεβασµός στο δίκαιο. Ο Γ. Θωμάκος δυσαρεστείται µε την αλήθεια και αποφασίζει να σκοτώσει τον αγγελιοφόρο, όπως θα έκανε κάθε σκοταδιστής µονάρχης. Ξύνει τον ευρωπαϊκό λούστρο του Γ. Θωμάκου και αποκαλύπτει το σαρακοφαγωµένο υπόστρωµα, διάτρητο απ’ όλα τα ζωύφια της διαφθοράς.

Για όποιον αναρωτιέται αν είναι νωρίς για να συµβεί κάποιο µοιραίο να θυμίσω ότι η εκλογή Θωμάκου δεν είναι ούτε αδιατάραχτη ούτε σταθερή. Ανέλαβε την Δημαρχία της Κηφισιάς αποδεχόµενος όλες τις δεσµεύσεις που τον έφεραν στην εξουσία. Ο Γ. Θωμάκος δεν πήρε την εξουσία, απλώς του την παρέδωσαν οι Κηφισιώτες για είχαν μπουχτίσει στο άλλο, το έτερο λαμόγιο, τον Ν. Χιωτάκη. Το επίσης προβληµατικό για τον Γ. Θωμάκο είναι ότι και η Δημαρχία του παραδόθηκε ως αποτέλεσµα συµφωνιών στο εσωτερικό του κόµµατος της Ν.Δ.. Στην πραγµατικότητα υπήρξε ελάχιστα δηµοφιλής στο κόµµα του και οι συµφωνίες για να γίνει Δήμαρχος δηµιούργησαν και τις αντίστοιχες οµηρίες.

Ο Γ. Θωμάκος, σε αναντιστοιχία µε την ανεμελιά που επιδεικνύει στην προσωπική του συµπεριφορά, είναι πολύ πιεσµένος. Ο χρόνος τελειώνει, οι συµφωνίες λήγουν και η δυσαρέσκεια µεγαλώνει. ∆εν αναφέροµαι στη δυσαρέσκεια των υποβαθµισµένων κοινωνικών στρωµάτων και του εξαπατηµένου µεσαίου χώρου που αναζητούν χρήµα για να πληρώσουν ο καθένας το δικό του ρεύµα. Η δυσαρέσκεια των επιχειρηµατιών είναι που προβληµατίζει και πιέζει τον Γ. Θωμάκο. «∆εν παραδίδει έργο» στις εργολαβίες που έχει αναλάβει και φυσικά δεν µπορεί να εξυπηρετήσει τους πάντες σε όσα υποσχέθηκε.

Ξαφνικά όλα τα µαύρα σύννεφα έχουν µαζευτεί πάνω από το κεφάλι του και µετατρέπεται από «Όσιος» σε αχάριστος. Ολοι, για τους δικούς τους λόγους, βρίζουν τον Γ. Θωμάκο. Και συµφωνούν ότι είναι κατώτερος των περιστάσεων. Η συµπεριφορά των µελών της Φαµίλιας που είχαν εµπλακεί στη «διεκπεραίωση» του έργου συζητιέται όλο και περισσότερο και τα δάχτυλα σηκώνονται και δείχνουν όλα τον αρχηγό. Οι φυγόκεντρες δυνάµεις αναπτύσσονται σταδιακά και µέσα στη παράταξη Θωμάκου. Η κατάσταση που περιέγραψαν τα µέσα ενηµέρωσης, µε τους όσους γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει να φοβούνται ότι ο Θωμάκος θα ρίξει την Κηφισιά σε νέα περιπέτεια επειδή διοχετεύει το χρήµα σε δικούς του και αρεστούς, ανοιχτά πλέον γίνεται αντικείµενο συζήτησης στη πόλη.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση ο Γ. Θωμάκος δεν έχει δυνατότητα χειρισµού και φυσικά αλλαγής στάσης. Αντιθέτως, θα γίνεται όλο και πιο αυταρχικός, επιχειρώντας να κάνει τη δυσαρέσκεια των άλλων υποταγή. Επιπλέον θα στηρίζεται όλο και περισσότερο στις δυνάµεις εκείνες που µπορούν να γίνουν πρόθυµες δυνάµεις κρούσης, όπως είναι οι αυλή Αυλίτη. Ο φαύλος κύκλος που δημιουργεί θα κλείνει όλο και περισσότερο, µέχρι που θα ταυτιστεί µε τον ίδιο ως κέντρο του προβλήµατος.

Τώρα το ποιος θα τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του ή θα του φορέσει καλυμμαύκι και θα τον περιφέρει σαν αρκούδα στο πανηγύρι είναι λεπτομέρεια χωρίς σημασία.-