Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε Ιησούς Ιούδας». Έγραφε διορατικά ο Μανώλης Ρασούλης

Υπάρχουν κάποιες στερεότυπες φράσεις που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν συχνά. Σε αυτές βρίσκουν καταφύγιο και ασφάλεια και τις ανάγουν σε υπέρτατες αξίες. Από αυτό δεν ξεφεύγουν ούτε η πολιτική ούτε η δημοσιογραφία.

Όσον αφορά την πολιτική, εδώ μπορούμε να διαπιστώσουμε πως τα στερεότυπα έχουν βρει το βασίλειό τους. Συχνά γίνονται θέσφατα και διεκδικούν τη θέση τού απολύτως σωστού. Δημιουργούν ένα είδος δικτατορίας και απαγορεύουν την άλλη έκφραση -στο σημείο που μπορούν- ως λάθος και αίρεση.

Αν αυτό το αναγάγουμε σε ένα άλλο επίπεδο, τότε θα μπορούσαμε να βρούμε την ίδια αναλογία μεταξύ ενός δογματικού ακαδημαϊσμού και μιας πρωτοποριακής δημιουργίας.

Σε όλες τις τέχνες όπου παρουσιάστηκαν νέα ρεύματα που αμφισβητούσαν την ορθότητα ενός επιβεβλημένου κλασικισμού, έμειναν στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Άσχετα, αν μετά με τη σειρά τους επιβλήθηκαν και ανέτρεψαν την κατεστημένη αισθητική.

Το χρήμα θεωρείται στην εποχή μας υπέρτατη αξία. Και υπάρχει η εμπεδωμένη φράση «χωρίς χρήματα δεν γίνεται τίποτα». Για να δούμε αν είναι έτσι. Το χρήμα είναι αρχαία ελληνική λέξη, προέρχεται από το ρήμα χρώμαι και σημαίνει χρήσιμο πράγμα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Βαγγέλης Αυ—της αδυνατεί να συγκρατήσει τον εαυτό του εντός των στοιχειωδών ορίων της ευπρέπειας. Αλλά αυτή είναι μια από τις λίγες που ξεπερνάει τα όρια του «χυδαίου». Υπερβαίνοντας και τα τελευταία προσχήματα

Μάλλον δεν ήταν ικανοποιημένος από την στάση όλων, μιας μεγάλης μερίδας Κηφισιωτών με την τροπή που έχει πάρει το όλο θέμα πράσινο-περιβάλλον αφού όταν η σύζυγός του κα. Παπαποστόλου-Αυλίτη προς μερικών «αργυρίων» ανάλαβε την υπεράσπιση, ως δικηγόρος, πολίτη που ζητούσε την κοπή δένδρου επειδή «φύτρωσε σε λάθος σημείο», εκεί που παρκάρει το αυτοκίνητό του.  

Κι έτσι επανήλθε έπειτα από λίγες ώρες μέσω facebook. Αποφασισμένος να χτυπήσει εκείνους που τόλμησαν να τον προσβάλει την τιμή και την υπόληψή του, στο σημείο που κανένα πολιτικό fair play – ακόμα και το πιο «ελαστικό» (σ.σ.: διάβαζε: «βρώμικο») – δεν επιτρέπει: στην περιπέτεια του περιβάλλοντος. Μια περιπέτεια που την έχουν λάβει πολύ σοβαρά υπ’ όψιν τους πλειάδα Κηφισιωτών και με παρεμβάσεις τους μέχρι και στον κ. Εισαγγελέα, να προστατέψει το περιβάλλον την αξία της ζωής από ανθρώπους που το μόνο τους μέλημα είναι πως θα πάρουν ακόμα μια αμοιβή. Θα λάβουν ακόμα ολίγα ή πιο πολλά αργύρια και ας τους Κηφισιώτες, ας τους αυτούς που φωνάζουν για το περιβάλλον και άλλες τέτοιες αηδίες, «να κουρεύονται».

Αυτό όμως δεν πτόησε τον άνθρωπο που αρέσκεται να χρησιμοποιεί το bullying (σ.σ.: «ευτυχώς έφυγε η Πάστρα από την παράταξη, η τάδε…»), τη συκοφαντία (σ.σ.: έχει καταδικαστεί για συκοφαντική δυσφήμιση για τις κατηγορίες, απ’ όσον είμαι σε θέση να γνωρίζω.

Και έτσι, ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό, με άλλα στοιχεία έλεγε το εξής χολερικό: «Μετά το εξαναγκασμό σε παραίτηση της Κ. Πάστρα η παράταξη πλέει με ούριο άνεμο».

Να μην αναφέρω τα όσα άτιμα κάνει με φαντάσματα προφίλ. Χρησιμοποιεί μεθόδους κατώτερους από τον υπόκοσμο, τουλάχιστον εκεί υπάρχει η λεγόμενη «μπέσα»

Οι παραπάνω γραμμές μπορεί να φαίνονται υπερβολικές. Κάθε άλλο θα έλεγα. Αλλά με μια άλλη ανάγνωση μπορεί να είναι μια περιγραφή του κόσμου όπου ζούμε. Από τα σκάνδαλα διαφθοράς λίγα φτάνουν στη Δικαιοσύνη. Και συχνά παραγράφονται.

Αφού αυτός ο κόσμος στηρίζεται στο χρήμα, το χρήμα δεν μπορεί να καταδικάσει τον εαυτό του. Ένα άλλο στερεότυπο που ακούμε κατ’ επανάληψη είναι πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Αυτό κυρίως προέρχεται από κυρίως από τους πολιτικάντες της πόλης, του Δήμου, που δεν επιθυμούν  αλλαγές, -γιατί να θέλουν, αφού είναι καλά βολεμένοι- και θέλουν να συντηρήσουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Σε όλα αυτά είναι μάλλον είναι απίθανο να αντιδράσει (σ.σ.: έστω και έμμεσα) ο κουμπάρος Δήμαρχος Γιώργος Θωμάκος, που προχθές στο Δήμο χασκογελούσε με τα κατορθώματα, δίπλα στον αντιδήμαρχό-κουμπάρο του και εταίρο του στην διοίκηση.-