Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θα μπορούσαν να είναι ο ένας καθρέφτης του άλλου. Ο ένας είναι η λίγο πιο μορφωμένη εκδοχή του άλλου.

Θα μπορούσε να βάλει στοίχημα κανείς και να πέσει 100% μέσα.

Οι δύο πρώτοι πρώην Δήμαρχοι που -αν και φουλ εμποτισμένοι μέχρι το μεδούλι στην αρπαχτή, στις παλιοδουλειές- ο Βασίλης Βάρσος και ο Νίκος Χιωτάκης, ο μάστορας και ο παραγιός.
Έτσι έχουν συνηθίσει να πολιτεύονται. Με πολιτικά ανταλλάγματα.

Ο Βάρσος εξέδωσε καφενειακή ανακοίνωση! με τα γνωστά του «πρώτον, δεύτερον, τρίτον κλπ». Δεν έχει σημασία τι ζητάει. Ούτε ο ίδιος ξέρει. Σημασία έχει να δείξει ότι υπάρχει, να αδειάσει το αρχηγό της παράταξης του και να κουνήσει για άλλη μια φορά το δάχτυλο.

Στην τεχνική αυτή -του τίποτα- είναι άπιαστος.

Αυτό το γνωστό δάχτυλο που το έχει προτεταμένο στο εγχώριο κοινό (όταν πχ ζητάει και συζητάει εξωφρενικά πράγματα – όλα δικά του παιδιά-τέρατα), αλλά που το κρύβει μέσα στα άλλα δάχτυλα στο περιβάλλον της ταβέρνας, όταν τρώει φιλικά με τον έτερο Καπαδόκη τον «σύντροφο» Νίκο Χιωτάκη, υπό τα βλέμματα του Τηλέμαχου!

Ο άλλος, ο Νίκος Χιωτάκης, ενώ έχει συνέλθει από το τεράστιο στραπάτσο που έφαγε μαζί με τον Β. Βάρσο στις εκλογές, τώρα θυμήθηκε να συνδέσει την ύπαρξη του –ως Δημοτικός πρώην Άρχων-με… την επαναλειτουργία της έκρυθμης κατάστασης των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Λες και μέχρι πριν 1 χρόνο ήταν όλα καλά! Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ασυδοσία, του ίδιου σαν πρώτο βιολί αλλά και πολλών Δημοτικών συμβούλων. Κάτι έψαξα, κάτι βρήκα, κάτι ήρθα να σας πω. Απλώς και μόνο για να ακουστεί το όνομά μου…

Το ότι αυτοί οι δύο πρώην Δήμαρχοι ήταν οι πρώτοι που ζήτησαν ανταλλάγματα –έτσι έχουν μάθει τόσα χρόνια-, κανένα εξτραδάκι που λέει και ο Βασίλης Βάρσος, τίποτα δεν είναι τυχαίο. 

Βάρσος και Χιωτάκης έχουν το ίδιο πολιτικό ήθος, σαν παιδιά από την ίδια πολιτική μάνα.

Εριστικοί, δηκτικοί, εγωκεντρικοί, διαστρεβλωτικοί, με ύφος αφρικανού δικτατορίσκου, σε μία πόλη που δυστυχώς επιβραβεύει αυτές τις συμπεριφορές με σταυρούς.

Θα μπορούσαν να είναι ο ένας καθρέφτης του άλλου. Ο ένας είναι η μορφωμένη εκδοχή του άλλου. 

Δύο δίδυμα Εγώ. Μόνο που ο ένας σπούδασε τον πολιτικό αριβισμό κάνοντας  πράξη την «μεγάλη γλώσσα» κοινώς το μέχρι τελικής πτώσης εμετικό γλείψιμο, -εξ ου και το προσωνύμιο «γλίτσης»- και ο άλλος ένα γαλατομπούρεκο.-