Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Μετά από αρκετά χρόνια πήγα ξανά στο Δημαρχείο Κηφισιάς για δουλειές μου.

Φθάνοντας βλέπω μια μετάλλαξη ομολογουμένως εντυπωσιακή. Καθαρή η είσοδος, νοικοκυρεμένη. Μου προξένησε μεγάλη εντύπωση. Ιδιαίτερα στην είσοδο, καθαρή, βαμμένη σωστά υπογραμμισμένη για ανθρώπους με ιδιαίτερα προβλήματα, για ΑΜΕΑ.

Μπαίνοντας στην είσοδο υπάλληλοι τηρούσαν ευλαβικά τις συνθήκες υγιεινής με την μάστιγα που μας έχει όλους ακουμπήσει. Το ίδιο καθαρά και στα γραφεία. Μου έκανε εντύπωση η σήμανση έξω από το ασανσέρ ότι επιτρέπετε η είσοδος μόνο σε 1 άτομο. Τσιμπιόμουνα, αναρωτιόμουν που βρίσκομαι, σε ποιο ανεπτυγμένα κράτος, δεν έχω ξαναδεί σε Δημόσια, για τις Δημοτικές υπηρεσίες ούτε συζήτηση, τέτοια νοικοκυροσύνη.

Ήλθε η ώρα να φύγω αφού τελείωσα τις δουλειές μου.

Και ξαφνικά, ως δια μαγείας βρίσκομαι σε ένα διαφορετικό κόσμο. Βίαια ξεκαβαλάω από το ροζ συννεφάκι.

Μπαμ, ακούγεται ένας θόρυβος και τα μάγουλό μου γίνεται κατακόκκινο από το χαστούκι που έφαγα. Μια φωνή, που πας ρε στη Κηφισιά βρίσκεσαι, άντε να χαθείς εσύ και τα ροζ σύννεφά σου, ηλίθιε, εδώ είναι η Κηφισιά Θωμάκου. Που νομίζεις ότι είσαι βρε χαϊβάνι, στην Ελβετία, χαμένε.

Όλα τριγύρω σκοτεινά, τρισάθλια, βρώμικα. Κάτι μου θυμίζει, μονολογώ, κάπου τον ξέρω αυτό τον έρημο τόπο. Ψάχνω να βρω ράμπες για αναπήρους, για ΑΜΕΑ, μπα, ακόμη στο σύννεφο καβαλημένος είμαι, μονολογώ.

Και συνεπαρμένος για περίπου ένα τέταρτο τρώω την πλήρη απογοήτευση, απαξίωση βρίσκομαι όμως στη πόλη μου. Κάτι είναι κι΄αυτό

Μήπως ονειρεύτηκα, μήπως έπαθα μετατραυματικό στρες.

Όχι, συνήλθα από την νιρβάνα που βρισκόμουν, είμαι στη Κηφισιά Θωμάκου.-