Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η τραγική αποτυχία στην αντιμετώπιση της νομιμότητας και τα ανατριχιαστικά σχέδια για την οικονομική ιδιοτέλεια παράγουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα στην κοινωνία

Να λοιπόν που το συμπαγές, αγέρωχο, υπεροπτικό του Θωμάκου ξηλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Όταν ο Αυλίτης μιλάει με ακατανόμαστες εκφράσεις, ο Βας. Βάρσος βρίσκει πολύ λογικό να ασχοληθεί το Δημοτικό Συμβούλιο με τα λερωμένα τ’ άπλυτα, ο Όσιος της Κηφισιάς εμφανίζεται δύσπιστος, ακόμα και διαφωνών με μέτρα της συμφοράς, η μουρμούρα στις γραμμές της Διοίκησης Θωμάκου γίνεται εμφανής, και το καθημερινό βασανιστικό τοπίο της Κηφισιάς για τους πολίτες συνοδεύεται από αποκαλύψεις για το ηθικό χάλι της θρησκευτικής αριστείας, τότε κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ. Κάτι πολύ σοβαρό.

Τι συμβαίνει αρχίζει πια να γίνεται φανερό. Η τραγική αποτυχία στην αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων στη πόλη και τα ανατριχιαστικά σχέδια για την οικονομική κατάσταση του Δήμου παράγουν αποκρουστικά αποτελέσματα στην κοινωνία. Παραπατάει το Διονύσου και Μυρσίνης, σε βέρτιγκο η διοίκηση Θωμάκου, φθείρεται η εικόνα του Όσιου. Κι αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο, καθώς είχε συστηματικά καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι είναι άτρωτοι, χάρη στα γειά καμώματα Χιωτάκη που δεν μπορεί να συνειδητοποίηση πως εκείνος έφερε στη Δημαρχία Κηφισιάς τον Γ. Θωμάκου και τις πληρωμένες δημοσκοπήσεις που τους φροντίζουν, με την ανάλογη ανταμοιβή. Και όμως, όπως συμβαίνει πάντα, η πραγματικότητα τελικά διεμβολίζει την εικόνα, τη φιγούρα, την επικοινωνία, την προπαγάνδα.

Η κοινωνία, ακόμα και ο προσφιλής τους θρησκευτικός χώρος, αρχίζουν να παίρνουν αποστάσεις. Κι αυτούς αρχίζουν να τους ζώνουν τα φίδια. Καταφεύγουν σε σπασμωδικές κινήσεις, όπως οι διώξεις αντιπάλων, η επίθεση στην κοινωνία, η ένταση της συκοφαντικής προπαγάνδας κατά των αόρατων εχθρών. Όλα αυτά όμως θρυμματίζουν την αξιοπιστία τους, τους εμφανίζουν νευρικούς, ασταθείς και επικίνδυνους. Και αποκαλύπτουν ότι μπροστά στην αποτυχία τους, που συνεπάγεται δραματικό κόστος για την Κηφισιά, δεν διστάζουν να επιστρέψουν στα πάτρια: όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος...

Ήταν το μόνο που δεν είχαμε δει ακόμη στη Κηφισιά.

Όλα αυτά επίσης προειδοποιούν ότι είναι πολύ πιθανό να έχουμε εξελίξεις, με ευθύνη των από κει. Που πάει να πει για τους από δω: Αγρυπνείτε, συμμαζευτείτε, ετοιμαστείτε. Δεν είναι καιρός για μωρές παρθένες. Διότι εκείνοι που ελέγχουν το σήμερα δεν πρόκειται να αφήσουν ελεύθερο στα χέρια της δημοκρατίας το αύριο. Με την αποτυχία του Χιωτάκη, μας προέκυψε ο Γ. Θωμάκος. Με την δεύτερη αποτυχία του Χιωτάκη, η ραδιουργία της παρένθεσης. Το unfair είναι δεύτερη φύση τους. Καλώς λέγεται ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά κάποτε συμβαίνει επίσης στα αδιέξοδα να μην υπάρχει και τόση δημοκρατία...