Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Όσο ο Δήμαρχος αγόρευε στο βήμα, εγώ έψαχνα στο ακροατήριο. Πάγωνα την εικόνα να τσεκάρω πρόσωπα που βρέθηκαν στην συγκέντρωση. Και κάθε φορά που ο «αποφασιστικός» λόγος του Γιώργου έπιανε κορύφωση αυτοί χειροκροτούσαν.

Κατέγραψα πρώην και νυν δημοτικούς συμβούλους, δημοτικοδίαιτους εκδότες, κομματάρχες, πρώην πρόεδρους οργανισμών, «θαμώνες» καφετεριών και μέλη επιχειρηματικών οικογενειών, συνδεδεμένων δεκαετίες με τη μεγάλη «κεντροδεξιά» παράταξη. Ήθελα να ήξερα τι σκέφτεται ο καθένας τους σε κάθε ρίμα κενού λόγου που ο ομιλητής ξεστόμιζε στην ομιλία του.

Πιστεύω ότι κυριαρχούσαν δύο σκέψεις στα μυαλά όλων. Μια πρώτη φυσιολογική και μια δεύτερη, τεχνηέντως αποδεκτή. Επειδή είχα κάποιες λίγες ευκαιρίες να ακούσω τις απόψεις κάποιων από αυτούς για τον Χιωτάκη και την πολιτική του, ξέρω καλά ότι ούτε ένας από το ακροατήριο δεν συμμερίζεται την ελάχιστη ελπίδα προόδου για τη παράταξη και το μέλλον του αρχηγού της. Από την άλλη, όμως, η ταυτότητά τους, το προφίλ τους, η υπόστασή τους δεν τους επιτρέπει να μην χειροκροτούν. Αυτή η παράταξη ήταν το «σπίτι» τους, η «πατρίδα» τους, ο χώρος κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας που τους εξασφάλισε κύρος, δύναμη και αναγνώριση για δεκαετίες. Δεν θα ήταν ανέντιμο να το απαρνηθούν;

Κακά τα ψέματα, η παράταξη Χιωτάκη εξέθρεψε μόνη τους «εραστές» της, διεγείροντας πάθη και μοιραία ένστικτα σε τρεις τετραετίες. Μπορεί να μην ήταν τόσο φλογερή, όσο του Βάρσου, αλλά υπήρξε γενναιόδωρη και γαλαντόμα με τόσα αδηφάγα μάτια και κορμιά που έβρισκαν καταφύγιο στο «νεοκλασικό» της. Κάποιοι μπαινόβγαιναν στην κρεβατοκάμαρά της τακτικά και κάποιοι άλλοι ενίοτε και περιστασιακά. Για τους περισσότερους όμως είχε φλογερή διάθεση ή τουλάχιστον μια ζεστή αγκαλιά.

Να γιατί χειροκροτούν ακόμα οι εραστές της. Γιατί αυτή η «αρχόντισσα» της μεταπολίτευσης, γερασμένη πια και ζαρωμένη σαν ξεπεσμένη θεούσα, τους εξασφάλισε τα δύο μεγαλύτερα αφροδισιακά που κάθε Κηφισιώτης πάντα επιθυμεί: Δύναμη  και εξουσία. Η παράταξη Βάρσου μπορεί να έχτισε τη νεόπλουτη αστική τάξη μετά το 2000, μπορεί να πήρε τη μερίδα του λέοντος στη μεταπολίτευση αλλά και η παράταξη Χιωτάκη. δεν έχασε τη δυναμική της. Από τη μια συντήρησε τα παλιά της δίκτυα, και από την άλλη έγινε κάποια στιγμή και η ίδια η παράταξη Βάρσου…

Αυτό είναι πλέον το στενό ακροατήριο της Κηφισιάς. Κι από πίσω καμία ανανέωση, καμία καινούρια τάση, κανένα ενδιαφέρον από σοβαρούς ανθρώπους που θα ήθελαν να συνδράμουν σε μελλοντικές «κατακτήσεις». Στην ομιλία δεν υπήρχε ούτε ένας επιστήμονας, ένας σημαντικός καλλιτέχνης, ένας νέος επιχειρηματίας, ένας νέος άνθρωπος που διέπρεψε κάπου. Δεν υπήρχε έστω μια μικρή αντιπροσώπευση των πνευματικών ανθρώπων της πόλης, της υγιούς οικονομίας. Υπάρχουν άραγε ακόμα μέλη της παράταξης; Πώς πιστεύει ο Χιωτάκης και η παρέα του ότι θα συνεχίσει να υφίσταται, όταν έχει εκλείψει ο φόβος του Βάρσου; Ο Θωμάκος θα διοικήσει, τρόπος του λέγειν, και θα αποδειχθεί πόσο «αρνάκι» και πειθήνιος στο σύστημα –της τεράστιας διαπλοκής- είναι…

Δυστυχώς για την κοινωνία μας, και οι δύο μεγάλες παρατάξεις στην πόλη της Κηφισιάς, έχουν πεθάνει. Ποτέ δεν μπόρεσαν να σταθούν «κυρίες», εκπροσωπώντας αξιοπρεπώς τις προοδευτικές και τις συντηρητικές τάσεις, όπως σε άλλες πόλεις. Παραδόθηκαν γρήγορα στις ορέξεις των «εραστών» τους, χωρίς αιδώ και συστολή. Αυτοί είναι που κρατούν τώρα τα κακοφορμισμένα κουφάρια τους στο υπόγειο για να εισπράττουν τη σύνταξή τους…

Για πόσο, όμως, ακόμα;-