Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

“When money talks bull shit walks”. Αμερικάνικη Παροιμία

Σε ελεύθερη μετάφραση: όταν τα χρήματα –το μαρούλι- πέφτουν οι μ@λ@κίες παίρνουν δρόμο

Πότε ο πολιτικός λόγος είναι ειλικρινής; Όταν μας λέει πράγματα που δεν θέλουμε να ακούσουμε και κλείνουμε τα αυτιά μας. Προτιμάμε να ακούμε ευχάριστα και αισιόδοξα λόγια, τα εμπιστευόμαστε άκριτα, και όταν δούμε στην πράξη τι σημαίνουν, απογοητευόμαστε οικτρά.

Αλλά δεν ψάχνουμε να δούμε πού και πώς γελαστήκαμε. Απλά αναζητούμε τον νέο Δήμαρχο ενδεχομένως γόη, που θα μας γοητεύσει ή πείσει με το δικό του αφήγημα, άσχετα αν είναι το ίδιο ψευδές, αλλά διατυπωμένο με διαφορετικό τρόπο, έτσι που να μοιάζει αντίθετο από το ψέμα που μας απογοήτευσε.

Γι’ αυτό και συναντάμε ανθρώπους που έχουν παρελάσει από όλες τις παρατάξεις αλλά νοοτροπία δεν άλλαξαν. Και ψάχνουν να βρουν νέο σωτήρα και τον αναζητούν στην θρησκευόμενη νέα διοίκηση, που παρουσιάζεται αντισυστημική και υπέρ του περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια: η παρακμή του συστήματος κυοφορεί πάντα εγωκεντρισμό. Ο νέα λοιπόν διοίκηση έχει πολλούς «κρυμμένους άσους» στο μανίκι της.

Κάπως έτσι γίναν τα πράγματα με τους Χιωτάκη-Θωμάκο, τον πρώην και το τωρινό. Οι Κηφισιώτες αηδιασμένοι θα ήταν πιο δόκιμος ο όρος από την Δημαρχία Χιωτάκη, την ρεμούλα, την λεηλασία τόσων και τόσων χρόνων των ταμείων του Δήμου πιάστηκαν από όποιον βρήκαν μπροστά τους. Να μην λησμονούμε ότι τα χρόνια Δημαρχίας Χιωτάκη ήταν χρόνια των παχιών αγελάδων. Χρήματα εισέρευσαν στα ταμεία του Δήμου, όπως και όλων των Δήμων πολλά. Αυτή η περίοδος τελείωσε, όλα τα πράγματα έχουν κάποτε ένα τέλος.

Έγινε η πολυπόθητη αλλαγή, αλλάξαν πρόσωπα και πράγματα, είναι όμως έτσι;

Τα τελευταία 5-6 χρόνια που αρθρογραφώ παρακολουθώ τα γεγονότα με μια άλλη οπτική, πιο κριτική, πιο σφαιρική, βλέπω, παρατηρώ και προβλέπω τις εξελίξεις, με την μικρή μου πείρα από τα δημοτικά δρόμενα. Είχα προβλέψει, είχα αρθρογραφήσει σχετικά,  τι επρόκειτο να έλθει μετά την εξευτελιστική απομάκρυνση Χιωτάκη.

Τα περισσότερα μέχρι σήμερα τα έχουμε παρουσιάσει, καυτηριάσει. Όμως τα τελευταία γεγονότα με ξεπέρασαν ως πολίτη, ως άνθρωπο της Κηφισιάς.

Η παρουσία της κας. Αυλίτη, συζύγου του Αντιδήμαρχου Βαγγέλη Αυλίτη, κουμπάρου του Δημάρχου Γ. Θωμάκου, ως Δικηγόρου υπεράσπισης πολίτη, στην κοπή δένδρου, με άφησε άφωνο. Η ωμότητα της παρουσίας της κας. Αυλίτη ως δικηγόρου με το μέρος ανθρώπου κατά ενός δένδρου, κατά του πράσινου και του περιβάλλοντος με ξεπέρασε. Για προστασία πρασίνου μιλά όλη η κοινωνία, στην Κηφισιά βρισκόμαστε, μια κηπούπολη, όχι σε υποβαθμισμένη συνοικία της Αθήνας.

Φαντάζομε του διαλόγους που διημείφθησαν  μεταξύ του Αντιδήμαρχου Βαγγέλη Αυλίτη με την σύζυγό του.

Πάρε τα λεφτά της αμοιβής και άστους να κουρεύονται,-κάπως αλλιώς, κάποια άλλη φράση, λέξη θα χρησιμοποίησε-, και άστο επάνω μου, εγώ αποφασίζω, μη μασάς, το παραδάκι να πέφτει. Τι ξέρουν τα ανθρωπάκια, με το κωλοδέντρο, ας τους να πάνε να «κουρευτούνε», εγώ κάνω κουμάντο, τον Αντιδήμαρχο πιστεύουν. Τι περιβάλλον και αηδίες, αυτά είναι λόγια του αέρα, τα λέμε για τους χαχόλους να παίρνουμε τις ψήφους, κάνε την δουλειά σου, πάρε το «μαρούλι» εγώ είμαι ο Αντιδήμαρχος.

Υπερβολικά, ίσως, μα καθόλου εξωπραγματικό. Έτσι αντιλαμβάνονται την εξουσία, κατ’ αυτόν τον αποτρόπαιο τρόπο λειτουργούν.

Αυτό είναι το dna τους.    

Και στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας την ώρα του ταμείου, για την οικογένεια Αυλίτη το ταμείο είναι γεμάτο. Για την Κηφισιά, το περιβάλλον τρομακτικά ελλιπές. Η νοοτροπία αυτών των ανθρώπων που πήραν το τιμόνι της Κηφισιάς στα λιγδιασμένα, «ματωμένα» χέρια τους είναι απελπιστικά άδειο.

Ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος σε περίπτωση που δεν ήξερε τίποτα για την υπόθεση, πράγμα απίθανο, πρέπει άμεσα να απομακρύνει από οποιαδήποτε θέση ευθύνης, αντιδημαρχία κλπ, τον κουμπάρο του Βαγγέλη Αυλίτη. Μήπως και σώσει τα προσχήματα έστω, δεν υπάρξουν επιπλέον αντιδράσεις.

Στη περίπτωση όμως, που είναι το πλέον πιθανό, να γνώριζε και να μην επενέβη, ο Γιώργος Θωμάκος άλλη μια φορά επιβεβαιώνει το χρυσό κανόνα. Ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι… τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε.

Το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει.

Την προσεχή Κυριακή, όπως και κάθε Κυριακή θα εκκλησιαστούν σαν «καλοί χριστιανοί» Θα ανάψουν και κερί στη χάρη της Παναγιάς και όλα θα έχουν ξεχαστεί. Ελπίζουν.

Το πράσινο, το περιβάλλον, ο πυρήνας μιας καλύτερης ζωής θα έχει μπολιαστεί με αυτές τις αηδιαστικές πρακτικές. Η Κηφισιά έρμαιο στο κάθε αχόρταγο, μοχθηρό, κάθε τυχάρπαστο υπεύθυνο.-