Γράφει ο Γιαννης Κατσίμπας

Μετά από χρόνια, ακούστηκαν και γράφτηκαν καλά λόγια για τον Νίκο Χιωτάκη. Όχι βέβαια από του γνωστούς άγνωστους, λέγε με Γρηγοράκο. Πως ήταν καλός στην ομιλία του στο Δημοτικό Συμβούλιο, πως ήταν εξαιρετικός στην ομιλία του στη παράταξη, πως ήταν συγκινημένος στην εμφάνισή του. Αγνοώ πώς είναι ένας “συγκινημένος Χιωτάκης”, αλλά για  τα υπόλοιπα, θεωρώ πως οι τελευταίοι που λιβάνισαν τον Χιωτάκη, έκαναν το χρέος τους όπως συνήθως κάνουν στους επικήδειους στις κηδείες.

Αν κάποιος είχε την αμφιβολία πως ο Χιωτάκης τελείωσε, του το θύμισαν οι επικήδειοι και τα καλά λόγια για τον μακαρίτη πολιτικά Χιωτάκη. Άλλοι έγραψαν από πολιτική ευγένεια, άλλοι γιατί πραγματικά συγκινήθηκαν για την κοινή τους πορεία, αρκετοί γιατί έφαγαν ψωμί και αλάτι μαζί τόσα χρόνια ή ότι άλλο έφαγαν τέλος πάντων μαζί.

Η εικόνα του Ν. Χιωτάκη των τελευταίων μηνών, είναι πραγματικά η εικόνα ενός καλού Χιωτάκη, γιατί απλώς είναι η εικόνα ενός νεκρού πολιτικά Χιωτάκη. Αυτή η βεβαιότητα είναι που του χαρίζει δυό καλές κουβέντες και έναν αποχαιρετισμό πολιτικής αμνησίας.

Η αποχώρηση του Χιωτάκη από το παράταξη –ποια παράταξη;- που καταρρέει, μπορεί να είναι θεωρητικά κίνηση προσωπικής του πολιτικής σωτηρίας, στην πραγματικότητα είναι η αποδοχή πως όλα τελείωσαν. Ενδεχομένως ο Ν. Χιωτάκης να πιστεύει στην “παρένθεση Διοίκησης Θωμάκου” και να θεωρεί έτσι πως απομακρυσμένος και ξεχασμένος από τη παράταξη θα μπορέσει να παίξει ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις. Δεν είναι αλήθεια όμως, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει παρένθεση Θωμάκου αλλά διακυβέρνηση Θωμάκου, αλλά και γιατί ο Ν. Χιωτάκης δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο. Αποτελεί βαρίδι για την ίδια την διαπλοκή, θυμίζει το αποκρουστικό πρόσωπό της. Χωρίς εξουσία αποτελεί μεγάλο βάρος που θα συντρίψει τα νέα σχέδια αφού δημιουργεί συνειρμούς.

Το υπερτροφικό “εγώ” του, η αλαζονεία του δεν είναι πια κινητήρια δύναμη αφού δεν μπορεί να ενεργοποιήσει καμιά λογική φιλοδοξία, αλλά επικίνδυνο ρίσκο.

Ο Ν. Χιωτάκης μπήκε σώγαμπρος στο συνδυασμό Βάρσου από τη «Πολιτική Άνοιξη και άλλες δυνάμεις”, προσφέροντας υπηρεσίες στον «ανόητο-λίγο- Β. Βάρσο. Αναρριχήθηκε σε ανώτερα αξιώματα της Δημοτικής εξουσίας προβάλλοντας τον εαυτό του και μια σειρά από συμφέροντα που μάλιστα θέλησε να εκπροσωπήσει ποικιλοτρόπων. Η πτώση του είχε τη διάσταση και το θόρυβο που πολλοί Κηφισιώτες ευχόντουσαν, αλλά για τον ίδιο είναι συντριπτική. Μπήκε στο Δήμο για τελευταία φορά ως Δήμαρχος, εξορίστηκε να στέκετε στο πλάι του άσπονδου εχθρού του και όψιμα συνέταιρου του, μιλώντας τελευταίος και κατέληξε να μην ακούει το όνομά του από κανέναν από τους ομιλητές. Είναι χαρακτηριστικό πως σε δύο συνεδριάσεις του Δήμου, προκάλεσε τον  Γ. Θωμάκο ο οποίος απαξίωσε να του απαντήσει. Πράγμα που τον οδήγησε να επιτεθεί την πρώτη φορά στην αποδιοργάνωση που έχει ο Δήμος.

Για όσους ξέρουν τον Ν. Χιωτάκη, αυτό είναι μια απίστευτη τιμωρία. Η απαξίωση.

Ο Ν. Χιωτάκης θα κάνει τις τελευταίες του εμφανίσεις για να συνδράμει στον πόλεμο στη παράταξη Θωμάκου, και μετά θα εξαφανιστεί. Η ρητορική του ευλυγισία θα χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς γιατί το νέο σκηνικό έχει άθλιους κομπάρσους όπως ο Βασίλης ή ακόμα ο Παν. Κανακάκης που αδυνατούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο, αλλά θα είναι όπως οι επέτειοι της 28ης Οκτωβρίου, με παράτες και σημαίες που μετά θα μπουν στο μπαούλο.

Ο κύκλος του Ν. Χιωτάκη μειώνεται δραματικά στους ανθρώπους με τους οποίους συνομιλεί ως συνένοχος και συμμέτοχος. Δεν υπάρχουν λαϊκά ερείσματα, δεν υπάρχει καν παράταξη. Οι τελευταίοι που απέμειναν αποτελούν ομοιώματα Χιωτάκη, ή Βάρσου που πρόκειται να διαλέξουν αν θα τους διοικεί ο Γιώργος Παπαδόπουλος ή ο Στάθης Κύρλος.

Ο Ν. Χιωτάκης άνοιξε τον πολιτικό τάφο του, και το έκανε θεωρώντας πως αν θάψει τον ημιθανή Βάρσο δεν θα χωράει να μπει και ο ίδιος στον τάφο. Τελικώς τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το αποδεικνύουν μάλλον τα καλά λόγια-επικήδειοι για τον Ν. Χιωτάκη των τελευταίων ημερών. Φυσικά θα συμφωνήσω πως ο νεκρός πολιτικά Χιωτάκης είναι ο μόνος καλός Χιωτάκης. Δεν μπορεί να βλάψει άλλο πλέον τη πόλη.

Αρκετά υπέφερε η πόλη.-