Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Γυρίζω πάλι στην «κανονικότητα» μετά το δημοψήφισμα της Κυριακής και δεν βλέπω την ώρα να διώξω από πάνω μου κούραση από όλους τους «λιμοκοντόρους» που για το καλό όλων μας πάσχισαν όλη την εβδομάδα. Που ακούραστοι προσπάθησαν να μας αναλύσουν πως θα ήταν όλα καλύτερα αν όλου εμείς τους είχαμε ακούσει. Κι όπως βάζω το κλειδί στην πόρτα... ακούω γνώριμη φωνή και τη φράση... «παρακαλώ, μην ανάψετε το φως, με πειράζει στα μάτια».

Έλα, βρακί, στον τόπο σου. Φεύγοντας τους πήρα όλους μαζί μου. Είμαι σίγουρος, αλλά μέχρι να με λούσει κρύος ιδρώτας αντιλαμβάνομαι σούρσιμο σαγιονάρας στο παρκέ κι ένας ψηλός να με πλησιάζει. Πριν προλάβω να λιποθυμήσω αναγνωρίζω στο ημίφως τον άνθρωπο που έδωσε όρκο να μας βγάλει από την κρίση και δεν είναι άλλος από τον Αντώνη Σαμαρά! Κύριε πρωθυπουργέ... τι να πω δεν ξέρω, ντράπηκα κιόλας, εγώ μπήκα σε λάθος σπίτι ή εσείς… «Εγώ, αγαπημένε Γιάννη, αποφάσισα να περάσω το καλοκαίρι σε σπίτια συμπολιτών μου για να αποδείξω σε όλους σας πως θα είμαστε σε καλό δρόμο».

Όποιο δρόμο και να πάρω στο σώμα σου απάνω καταλήγω, σκέφτομαι, αλλά σωπαίνω σαν κορυφαίος χορού να δω πού θα οδηγήσει το δράμα. «Μετά την επίσκεψή μου σε τάφους και τη συναναστροφή μου με Σφίγγες, καταλήγω στο συμπέρασμα πως η αληθινή ζωή είναι στα σπίτια των Κηφισιωτών. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ο ίδιος ρεπορτάζ. Τόσοι δημοσιογράφοι στο κόμμα, το επάγγελμα έχει ανοίξει, γιατί να μην εξακριβώσω ο ίδιος τι συμβαίνει σε κάθε σπιτικό, να ξέρω τι θα κουβεντιάσω εις Παρισσίους αύριο-μεθαύριο».

Να φαρμακωθώ δεν προλαβαίνω, να μαζέψω υπογραφές να τον διώξουμε άκυρο, πρόλαβε άλλος, όλοι λείπουν. Κατανοητό.

-Θα μας μείνετε μέρες;                                                                               
-Όσο χρειαστεί. Να περάσει και η ισχιαλγία μου. Νιώθω έναν πόνο στη μέση μου. Σαν σφάχτης. Δεν είναι τίποτα, μου λέει, ψυχολογικό... αλλά εγώ δεν πρόκειται να σας γίνω βάρος. Τρώω ελαφριά και κοιμάμαι νωρίς. Ειδήσεις δεν βλέπω, παρακολουθώ μόνο τον Μπάμπη. Και οπωσδήποτε τον Γιάννη με την Όλγα.

Μεγάλη συμφορά με βρήκε και πού να πω το πρόβλημά μου. Πράγματι κοιμάται νωρίς, παρακολουθεί τον Μπάμπη, πού και πού ζητά πορτοκάλια Λακωνίας. Για ροδάκινα ούτε λόγος. Του προκαλούν αλλεργία. Γράφει τον λόγο του για τις επόμενες αδιευκρίνιστες επιδιώξεις και υπολογίζει χωρίς τον ξενοδόχο. Πρέπει να παλέψουμε κι άλλο μου λέει και μου δείχνει τον Guardian. Δεν μπορώ να πω, είναι γλυκός άνθρωπος, αλλά βαριέμαι. Πλήττω αφόρητα και νοσταλγώ τον Κώστα Καραμανλή που οπωσδήποτε θα έλεγε ένα βράδυ να πάρουμε μια πίτσα κανένα κοψίδι, να δούμε λίγη μπάλα, κάτι να κάνουμε να ξεσκάσουμε. Θα σκάσω! Κυρίως γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ το πρόβλημά μου με κανέναν. Σε ποιον να πεις ότι ξεκουβάλησε στο σπίτι σου ένας πρώην πρωθυπουργός και να σε πιστέψει. Σκέφτεται, λέει, μεταξύ άλλων να προτείνει στον Ρομπέρτο Καβάλι να ράψει στολές για τους Έλληνες βουλευτές!  Να αναθέσει στον Άδωνι την ανθρωπιστική κρίση!

Εκτός από τις ελαφρύνσεις έρχονται και τα χειρότερα!