Οι συγκλονιστικές εικόνες πολέμου, φτώχειας και εξαθλίωσης που συγκεντρώνει η αναδρομική έκθεση «Memoria» του κορυφαίου φωτορεπόρτερ ταξιδεύουν εδώ και λίγα χρόνια στις μεγάλες πρωτεύουσες

Μια γυναίκα με μπούρκα διασχίζει έναν κατεστραμμένο κεντρικό δρόμο στην Καμπούλ, ένα αγόρι των Τούτσι που μόλις έχει απελευθερωθεί από τους Χούτου κυκλοφορεί με παραμορφωμένο το πρόσωπό του στη Ρουάντα, ένας ελεύθερος σκοπευτής πυροβολεί μέσα από μία κρεβατοκάμαρα στο Μόσταρ της Βοσνίας, μια μάνα κρατάει τον γιο της στο Σουδάν θυμίζοντας Πιετά, ένας ομαδικός τάφος στο Ζαΐρ με θύματα χολέρας, ο σταυρός του Αγίου Νικολάου με φόντο τους καπνούς που βγαίνουν από τους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη λίγο προτού καταρρεύσουν. Εικόνες που συγκλονίζουν, που ταράζουν, που αφυπνίζουν, με κοινό παρονομαστή έναν φωτογράφο-θρύλο του φωτορεπορτάζ της εμπόλεμης ζώνης, τον πολυβραβευμένο Τζέιμς Νάχτγουεϊ.

Συνταρακτικές φωτογραφίες που απαρτίζουν μια μεγάλη ρετροσπεκτίβα με τίτλο «Memoria», η οποία ταξιδεύει εδώ και λίγα χρόνια στις μεγάλες πρωτεύουσες και αυτήν τη στιγμή παρουσιάζεται στο παράρτημα του διεθνούς μουσείου Fotografiska στο Βερολίνο. Γιατί βέβαια ο Νάχτγουεϊ δεν κάνει αυτήν τη δουλειά όλες αυτές τις δεκαετίες για τη φήμη και τη δόξα, αλλά γιατί θέλει να διαδώσει το μήνυμα, να έρθουμε όλοι σε επαφή με το μέγεθος της φρίκης, να μάθουμε τι είναι ικανός να κάνει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπό του, να αφυπνίσει τους συμπολίτες του στην Αμερική για τις επιπτώσεις των πολέμων. Αν και, όπως ο ίδιος παραδέχεται, «όλο και λιγότερο οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα, μάλλον θέλουν να αποδράσουν από αυτήν». Ωστόσο εκείνος έχει κάνει σκοπό ζωής ακριβώς αυτό. Ρισκάροντας τα πάντα, ακόμα και την υγεία του, απορρίπτοντας την επιλογή μιας κανονικής και ασφαλούς ζωής, ώστε να αποκαλύψει τον τρόμο, τον πόνο και την τραγωδία των μη προνομιούχων αυτού του πλανήτη.

Θεώρησε υποχρέωσή του να τα καταγράψει όλα, συνήθως σε ασπρόμαυρα τυπώματα: μικρότερους περιφερειακούς και μεγάλους πόλεμους απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη, εμφυλίους, γενοκτονίες, φτώχεια, μόλυνση, οικολογική καταστροφή, λιμούς, αρρώστιες.

Ως φοιτητής Ιστορίας της Τέχνης και Πολιτικών Επιστημών γαλουχήθηκε με τα πολιτικά κινήματα των δεκαετιών του 1960 και 1970, αλλά αν κάτι καθόρισε τις επιλογές του και την απόφασή του να γίνει πολεμικός ανταποκριτής-φωτογράφος ήταν ο πόλεμος του Βιετνάμ. Αναπολώντας την εποχή, λέει πόσο μεγάλη ήταν η απόσταση μεταξύ των εικόνων που έφταναν στα αμερικανικά μέσα από τους φωτορεπόρτερ, και των κεκαλυμμένων ψεμάτων των πολιτικών και του στρατού. Έτσι, αμέσως μετά την αποφοίτησή του από ένα από τα εκλεκτότερα πανεπιστήμια της Αμερικής, το Dartmouth College, στράφηκε στη φωτογραφία αναζητώντας τον δικό του δρόμο στο φωτορεπορτάζ.

Δεν άφησε γωνιά της Γης που να μην επισκεφθεί, πιστεύοντας ακράδαντα ότι αυτό που έφερνε στη δημοσιότητα όχι απλώς συνεισέφερε στην πληροφόρηση του διεθνούς κοινού αλλά κυρίως αποτελούσε μια ειλικρινή αντιπολεμική στάση στο σύγχρονο γίγνεσθαι.

Γεννημένος το 1948 στη Νέα Υόρκη και μεγαλώνοντας στη Βοστώνη, ανέπτυξε από νωρίς φιλοδοξίες και πάθος για τη φωτογραφία. Δεν άφηνε φωτογραφικό άλμπουμ που να μην το μελετήσει σε βάθος στα βιβλιοπωλεία, καθώς δεν είχε τη δυνατότητα να το αγοράσει, ενώ παράλληλα ξεκίνησε τις πρώτες του δοκιμές ως αυτοδίδακτος φωτογράφος. Αρχικά ως freelancer στο περιοδικό «ΤΙΜΕ» και αργότερα ξεκινώντας τη μεγάλη περιπέτεια του φωτορεπορτάζ σε εφημερίδα του Νέου Μεξικού, όπου και μαθήτευσε επί τέσσερα χρόνια. Όταν ένιωσε έτοιμος, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να διεκδικήσει αναθέσεις εκτός Αμερικής, ειδικά σε εμπόλεμες περιοχές. Αυτή την ευκαιρία τού την έδωσε το πρακτορείο Black Star: να καλύψει τις ταραχές που προέκυψαν έπειτα από απεργίες πείνας στο Μπέλφαστ του 1981, ένδειξη της σύγκρουσης μεταξύ της κυβέρνησης Θάτσερ και των Ιρλανδών αυτονομιστών.

Αυτό ήταν μόνο η αρχή, καθώς για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, και μέχρι σήμερα, δεν έχει αφήσει γωνιά της Γης που να μην επισκεφθεί, πιστεύοντας ακράδαντα ότι αυτό που έφερνε στη δημοσιότητα, μικρά και ανεπανάληπτα στιγμιότυπα απλών, καθημερινών ανθρώπων που η ζωή τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχε διαλυθεί, και που ενστικτωδώς στιγμιαία είχε καταγράψει, όχι απλώς συνεισέφερε στην πληροφόρηση του διεθνούς κοινού –που έλειπε εκ των πραγμάτων από τα πεδία των πολέμων– αλλά κυρίως αποτελούσε μια ειλικρινή αντιπολεμική στάση στο σύγχρονο γίγνεσθαι. Ο ίδιος έχει πει με μια κάποια αίσθηση ενοχής για την επιτυχία με την οποία στέφεται η δουλειά του σχετικά με την παρουσίαση του ανθρώπινου πόνου: «Δεν θα μπορούσα να φωτογραφίσω αυτούς τους ανθρώπους αν δεν είχα κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη τους. Νιώθουν ότι η δουλειά μου, όπως και η δουλειά κάθε φωτορεπόρτερ, είναι να μεταφέρω το μήνυμα της προσωπικής τους τραγωδίας στον υπόλοιπο κόσμο». Με έμφαση συμπληρώνει πως δεν έχει παρθεί καμία φωτογραφία θυμάτων λιμού, ενώ ο ίδιος ή άλλοι φωτορεπόρτερ θα μπορούσαν να τους παρέχουν κάποια βοήθεια. Αντιθέτως, οι φωτογραφίες εξαθλιωμένων από την πείνα ανθρώπων έχουν τραβηχτεί σε κέντρα αποκατάστασης.

Τζέιμς Nάχτγουεϊ, Ιρπίν, Ουκρανία, 2022. © James Nachtwey Archive, Hood Museum of Art Dartmouth.

Έχει βρεθεί και καταγράψει περιοχές του κόσμου τις οποίες η καθημερινή ειδησεογραφία συχνά εγκαταλείπει όταν πια το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε άλλες πλευρές της επικαιρότητας ή όταν η ειδησεογραφία στρέφεται στα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, απομακρύνοντας το κοινό των εφημερίδων και της τηλεόρασης από τη δυστυχία και τον τρόμο. Κι όμως, κάλυψε τα πάντα. Από το Νταρφούρ στο Σουδάν της δεκαετίας του 1990, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη του 1993 και τη Ρουάντα του 1994, από τη δεύτερη Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη του 2000 και την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων του Διεθνούς Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη το 2001, μέχρι την Ειδομένη στη Βόρεια Ελλάδα της προσφυγικής κρίσης του 2016, ο Τζέιμς Νάχτγουεϊ, ένας μοναχικός και ταγμένος εργάτης του φωτορεπορτάζ, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους πολεμικούς φωτογράφους διεθνώς. Δεν είναι λίγες οι φορές που κινδύνεψε, που τραυματίστηκε (στο Ιράκ λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του από έκρηξη χειροβομβίδας), που αρρώστησε, αλλά δεν έπαψε να επιστρέφει όπου τα γεγονότα τον καλούσαν, καταγράφοντας με τη μηχανή του όλες τις διεθνείς συρράξεις, εμφυλίους και επισιστικές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών. Διαθέτοντας μια απαράμιλλη ματιά, παγιδεύοντας με τον φακό του συγκλονιστικές στιγμές μεγάλου λυρισμού, προδίδοντας μια αισθητική σχέση με τη Magnum, μέλος της οποίας υπήρξε για δεκαπέντε χρόνια. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί και μια δική του πολύ προσωπική οπτική, αλλά κυρίως μια προσωπική ηθική ως προς την κοινωνική αδικία, τον πόνο και τον αδικαιολόγητο θάνατο. Μια ουμανιστική αντίληψη για τη φωτογραφία και για το πολεμικό φωτορεπορτάζ, έχοντας την απόλυτη πεποίθηση ότι ο κόσμος πρέπει να μάθει, να δει ακόμα και την πιο αποκρουστική αλήθεια, να ξέρει και να σκεφτεί επάνω σε αυτό που βλέπει. Ότι η πληροφορία αποτελεί δύναμη και ότι μόνο μέσω αυτής μπορεί να αλλάξει κάτι.

Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Παλαιστινιακής Ιντιφάντα, η βία ήταν έντονη και από τις δύο πλευρές, καθώς οι διαδηλωτές εκτόξευαν βλήματα εναντίον των στρατιωτών, οι οποίοι πυροβολούσαν με πραγματικά πυρομαχικά και πλαστικές σφαίρες, συχνά με θανατηφόρα αποτελέσματα. Λήψη στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης το 2000. © James Nachtwey / Contrasto

Μικρότεροι περιφερειακοί και μεγάλοι πόλεμοι απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη, εμφύλιοι, γενοκτονίες, φτώχια, μόλυνση, οικολογική καταστροφή, λιμοί, αρρώστιες – θεώρησε υποχρέωσή του να τα καταγράψει όλα, συνήθως σε ασπρόμαυρα τυπώματα. Το πρώτο του βιβλίο ήρθε το 1989 με τον τίτλο «Deeds of War». Παρόλο που το κοινό του είχε έρθει σε επαφή με τη δουλειά του μέσω του Τύπου, οι εικόνες του συγκεντρωτικού άλμπουμ σόκαραν, ενόχλησαν, προκάλεσαν αποτροπιασμό, αλλά ενημέρωσαν, βοηθώντας να αναπτυχθεί μια συλλογική συνείδηση. Τουλάχιστον αυτό έλπιζε ο ίδιος.

Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και συνεπακόλουθα το Ανατολικό μπλοκ, ο Νάχτγουεϊ ταξίδεψε στη Ρουμανία για να φωτογραφίσει τα ιδρύματα-«γκουλάγκ» εγκαταλειμμένων ορφανών παιδιών, πολλά από τα οποία με νοητικά ή κινητικά προβλήματα και τα περισσότερα μολυσμένα με τον ιό AIDS/HIV εξαιτίας της εγκληματικής απερισκεψίας των ίδιων των γιατρών. Μια σχετική ελευθερία λόγω της κατακρήμνισης του καθεστώτος Τσαουσέσκου τού έδωσε τη δυνατότητα να εισχωρήσει σε αυτά τα ιδρύματα και να αποκαλύψει δραματικές καταστάσεις που λίγοι γνώριζαν. Τα επόμενα δέκα χρόνια συνέχισε παρόμοιες αποστολές και σε άλλα μέρη εκτός Ευρώπης, αναζητώντας τραγωδίες στις οποίες συχνά συμπεριλαμβάνονταν παιδιά, στη Σομαλία, στην Ινδία, στο Σουδάν, στη Βοσνία, στη Ρουάντα, στο Ζαΐρ, στο Κόσοβο, στην Τσετσενία. Κατέγραψε την ανθρώπινη πραγματικότητα κάτω από τις χειρότερες και ειδεχθέστερες συνθήκες, όπου κάποιοι εξαντλούν όλο τους το μίσος απέναντι σε αδύναμους, απέναντι σε εκείνους που βρίσκονται έτσι κι αλλιώς σε δεινή θέση, έχοντας ως μοναδικό του όπλο τον σεβασμό και την ενσυναίσθηση απέναντι στους –είτε σωματικά είτε ψυχικά– τραυματισμένους ανθρώπους, στα θύματα της φτώχιας και των πολέμων. Ό,τι κι αν πέρασε, όσο κουράγιο κι αν χρειαζόταν να αντιμετωπίσει όλα όσα έβλεπε, αρνιόταν να παραιτηθεί και δεν έπαψε να φωτογραφίζει τις όλο και πιο εξωφρενικές καταστάσεις. Κι όταν ολοκλήρωσε το ταξίδι του στην ανθρώπινη κόλαση, το 2000 εξέδωσε το «Inferno». Ωστόσο, το αποτέλεσμα πολύ συχνά θυμίζει μεγάλη ζωγραφική, εικόνες στις οποίες η φρίκη ισορροπεί με ανείπωτη ομορφιά.

Νέα Yόρκη, 2001 © James Nachtwey Archive, Hood Museum of Art, Dartmouth

Παρόλο που έχει περάσει τη μισή του επαγγελματική ζωή στην Αφρική, αλλά και στην Ασία και στην Ευρώπη, δεν ξέχασε την πατρίδα του. Εικόνες φτώχειας και βαρβαρότητας της πλουσιότερης υπερδύναμης επίσης συμπληρώνουν τη δουλειά του. Ντροπιαστικές σκηνές από τη Νέα Ορλεάνη, από το Σαν Φρανσίσκο, από το Τέξας. Όπως και εικόνες από τους Δίδυμους Πύργους, όπου βρέθηκε λίγο προτού καταρρεύσουν, και μόνο από τύχη δεν υπήρξε και ο ίδιος θύμα της πτώσης τους.

Καταξιωμένος και βραβευμένος σήμερα με άπειρα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων πέντε φορές τού Robert Capa Gold Medal αλλά και των Dan David Prize, TED Prize, Princess of Asturias Award, και έχοντας ανακηρυχθεί οκτώ φορές «Φωτογράφος της χρονιάς», οι φωτογραφίες του έχουν συμπεριληφθεί σε μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία της Αμερικής και της Ευρώπης. Το 2001, το ντοκιμαντέρ «War Photographer» του Christian Frei σχετικά με τη ζωή και τη δουλειά του έφτασε ως υποψήφιο καλύτερου ντοκιμαντέρ στα Όσκαρ. Εκεί, λέει μεταξύ άλλων: «Για μένα, η δύναμη της φωτογραφίας έγκειται στην ικανότητά της να προκαλεί αισθήματα ανθρωπιάς. Αν ο πόλεμος αποτελεί απόπειρα ακύρωσης της ανθρωπιάς, τότε η φωτογραφία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το αντίθετο του πολέμου και, αν χρησιμοποιηθεί σωστά, να αποτελέσει ένα ισχυρό συστατικό του αντίδοτου στον πόλεμο».

Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 2016 και απεικονίζει έναν πρόσφυγα που κουβαλάει τον γιο του για να τον προστατεύσει από τα ορμητικά νερά του ποταμού, καθώς προσπαθεί να περάσει τα σύνορα από την Ελλάδα στη Βόρεια Μακεδονία. «Θέλεις να είσαι σίγουρος ότι κάνεις ό,τι μπορείς για να αποτυπώσεις σωστά την ιστορία», λέει ο Τζέιμς. «Ζούμε την ιστορία σε πραγματικό χρόνο. Δεν γνωρίζουμε τι σημαίνουν όλα αυτά και γι’ αυτό τα φωτογραφίζουμε». © James Nachtwey / Contrasto.

Τζέιμς Νάχτγουεϊ, Νταρφούρ, Σουδάν, 2004. © James Nachtwey Archive, Hood Museum of Art Dartmouth

Τζέιμς Nάχτγουεϊ

Contrasto

Ένας επιζών από ένα στρατόπεδο θανάτου των Χούτου ποζάρει για τον Τζέιμς, στο αποκορύφωμα των ταραχών στη Ρουάντα το 1994.

Τζέιμς Νάχτγουεϊ, Καμπούλ, Αφγανιστάν, 1996. © James Nachtwey Archive, Hood Museum of Art Dartmouth 

James Nachtwey - Memoria
Fotografiska, Berlin έως τις 8 Μαΐου 2026

Οι τιμές του φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να αυξηθούν ακόμη περισσότερο λόγω της άρνησης εισαγωγής ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου. Και αυτή είναι η επιλογή της ίδιας της Ευρώπης.

Από αύριο, 25 Απριλίου, θα τεθεί σε ισχύ η απαγόρευση των βραχυπρόθεσμων αγορών ρωσικού LNG (η λεγόμενη αγορά spot).

Αυτό έρχεται σε μια εποχή που οι παγκόσμιες προμήθειες έχουν διαταραχθεί σοβαρά από τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν.

Αξίζει να διευκρινιστεί ότι οι παραδόσεις βάσει μακροπρόθεσμων συμβάσεων ενδέχεται να συνεχιστούν μέχρι το τέλος του έτους. Σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, οι εν λόγω παραδόσεις αντιπροσωπεύουν μεταξύ δύο τρίτων και 95% των συνολικών παραδόσεων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλύπτει επί του παρόντος περίπου το 12% των αναγκών της στη Ρωσία σε φυσικό αέριο, μέρος του οποίου προέρχεται μέσω αγωγών.

Η απαγόρευση της spot αγοράς θα μπορούσε να μειώσει κατά 2,8 έως 3,5 εκατομμύρια τόνους ρωσικού LNG ετησίως, σύμφωνα με το Bloomberg. Αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 3% των συνολικών εισαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου της ΕΕ πέρυσι. Αλλά, και πάλι, αυτά τα δεδομένα βασίζονται σε βραχυπρόθεσμα συμβόλαια.

Η μείωση της προσφοράς έρχεται σε μια εποχή που η τιμή αναφοράς του φυσικού αερίου στην περιοχή έχει ήδη αυξηθεί κατά περίπου 40% λόγω της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Η Ευρώπη θα χρειαστεί να αγοράσει περισσότερα καύσιμα τους επόμενους μήνες για να αναπληρώσει τα εξαντλημένα αποθέματα ενόψει του επόμενου χειμώνα, ακριβώς τη στιγμή που οι παγκόσμιες προμήθειες έχουν απροσδόκητα μειωθεί.

Κατά την επιβολή της απαγόρευσης, οι Βρυξέλλες άφησαν ένα παραθυράκι. Εάν η κατάσταση επιδεινωθεί, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει το δικαίωμα να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να επιτρέψει προσωρινά τις αγορές ρωσικών καυσίμων.

Ωστόσο, οι αναλυτές δεν αναμένουν ότι αυτός ο μοχλός θα ενεργοποιηθεί γρήγορα, δεδομένων των κινδύνων που θα θέσει σε κίνδυνο τη φήμη η άρση της απαγόρευσης τόσο σύντομα μετά την εφαρμογή της. Επισημαίνουν την 1η Ιανουαρίου 2027, όταν παύουν οι προμήθειες βάσει μακροπρόθεσμων συμβάσεων, ως μια πιο σοβαρή δοκιμασία.

Ταυτόχρονα, η Ευρώπη ενδέχεται να καταγράψει την πρώτη μηνιαία μείωση των εισαγωγών LNG μετά από περισσότερο από ένα χρόνο τον Απρίλιο.

Οι όγκοι προμήθειας αυτόν τον μήνα ήταν χαμηλότεροι από ό,τι τον Απρίλιο του 2025. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι η μείωση θα μπορούσε να είναι περίπου τρία τοις εκατό σε ετήσια βάση, η πρώτη τέτοια πτώση από τις αρχές του 2025.

Η μείωση των εισαγωγών οφείλεται σε προγραμματισμένες και μη προγραμματισμένες επισκευές σε ορισμένους τερματικούς σταθμούς σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας και της Ελλάδας.

Επιπλέον, με πιο αυστηρές συνθήκες στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου, όπου η αύξηση της ζήτησης από τις ασιατικές χώρες έχει πρόσθετο αντίκτυπο.

Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη διοχετεύει αέριο σε υπόγειες εγκαταστάσεις αποθήκευσης για την επόμενη περίοδο θέρμανσης. Τον Απρίλιο, η καθαρή έγχυση αερίου (η καθαρή διαφορά μεταξύ των όγκων έγχυσης και απόληψης) από τις χώρες της ΕΕ ανήλθε σε σχεδόν τρία δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, σύμφωνα με υπολογισμούς του TASS που βασίζονται σε δεδομένα από την Gas Infrastructure Europe.

Επί του παρόντος, οι ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις αποθήκευσης είναι γεμάτες κατά 30,82%, και περιέχουν περίπου 33,8 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.

Σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι χώρες της ΕΕ πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι εγκαταστάσεις αποθήκευσης φυσικού αερίου τους είναι πλήρεις κατά 90% μεταξύ 1ης Οκτωβρίου και 1ης Δεκεμβρίου κάθε έτους.

Επιπλέον, επιτρέπεται απόκλιση προς τα κάτω που δεν υπερβαίνει το δέκα τοις εκατό σε περίπτωση δύσκολων συνθηκών αποθήκευσης. Συνεπώς, η καθαρή έγχυση στις ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις αποθήκευσης έως την έναρξη της φθινοπωρινής-χειμερινής περιόδου 2026-2027 πρέπει να είναι τουλάχιστον 68 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα για να πληροί το πρότυπο πλήρωσης.

Αυτό είναι ένα δύσκολο έργο, δεδομένου ότι το προηγούμενο έτος, η Ευρώπη είχε καταφέρει να φτάσει μόνο σε ένα ποσοστό περίπου 55 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων. Και η κατάσταση τότε δεν ήταν τόσο τρομερή όσο είναι τώρα.

Πηγή: RT

 

 

 

Η αλλαγή πολιτικής εντάσσεται στη λίστα αντιποίνων εναντίον όσων χωρών δεν στήριξαν τις ΗΠΑ στην επίθεση στο Ιράν.

Έντονη ήταν η αντίδραση της Βρετανίας στις πληροφορίες ότι οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να αλλάξουν την πολιτική τους για αναγνώριση της κυριαρχίας της επί των Νήσων Φώκλαντ. Η αλλαγή αυτή πολιτικής εκ μέρους των ΗΠΑ εντάσσεται στο πλαίσιο των επιλογών για «αντίποινα» εναντίον όσων χωρών του ΝΑΤΟ δεν στήριξαν την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

«Οι Νήσοι Φώκλαντ έχουν ψηφίσει στο παρελθόν με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της παραμονής τους ως υπερπόντιου εδάφους. Πάντα υποστηρίζαμε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Η κυριαρχία ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο και η αυτοδιάθεση είναι υψίστης σημασίας» υπογράμμισε εκπρόσωπος της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο εκπρόσωπος της Βρετανικής κυβέρνησης επισήμανε ότι η χώρα δεν θα εμπλακεί στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και ότι δεν θα υποστεί πιέσεις να το κάνει.

Ο Κιρ Στάρμερ είχε αρνηθεί στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βρετανικές βάσεις για επιθέσεις προς το Ιράν, μεταξύ των οποίων και τη στρατηγικής σημασίας βάση στο Ντιέγκο Γκαρσία.

Η διεκδίκηση από την Αργεντινή

Οι Νήσοι Φώκλαντ με τους λιγότερο από 3.700 κατοίκους διεκδικούνται και από την Αργεντινή, την πιο πιστή σύμμαχο των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. Η απόπειρα της Αργεντινής να καταλάβει τα νησιά το 1982 είχε προκαλέσει πόλεμο με την Βρετανία με θύματα 650 Αργεντινούς και 255 Βρετανούς στρατιώτες. Οι ΗΠΑ είχαν στηρίξει τη Βρετανία στον πόλεμο του 1982.

Η Βρετανία αποίκισε τα Φώκλαντ το 1765. Η Αργεντινή επικαλείται τα δικαιώματα επί των Νήσων που κληρονόμησε από την Ισπανία, στην οποία είχαν μεταβιβαστεί τα δικαιώματα της Γαλλίας που πρώτη αποίκισε τα Φώκλαντ το 1764.

Ο Τζέφρι Επστάιν φιλοξενούσε γυναίκες που καταγγέλλουν ότι τις κακοποίησε σε τέσσερα διαμερίσματα του Λονδίνου

Ο καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα Τζέφρι Έπσταϊν φιλοξενούσε γυναίκες που υποστηρίζουν ότι κακοποιήθηκαν από τον ίδιο, σε διαμερίσματα στο Λονδίνο, τα χρόνια μετά την απόφαση της βρετανικής αστυνομίας να μην προχωρήσει σε έρευνα εις βάρος του, όπως αποκαλύπτει το BBC.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που εντόπισε το δίκτυο, τέσσερα διαμερίσματα στο Κένσινγκτον και το Τσέλσι είχαν ενοικιαστεί στο όνομα του Έπσταϊν. Έξι γυναίκες που έμεναν εκεί έχουν πλέον καταγγείλει ότι υπήρξαν θύματα της κακοποίησής του.

Πολλές από αυτές, προερχόμενες από τη Ρωσία, την Ανατολική Ευρώπη και άλλες χώρες, μεταφέρθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την απόφαση της Μητροπολιτικής Αστυνομίας να μην διερευνήσει την καταγγελία της Βιρτζίνια Τζιούφρε το 2015, η οποία είχε δηλώσει ότι υπήρξε θύμα διεθνούς διακίνησης στο Λονδίνο.

Σύμφωνα με τα emails των αρχείων του Έπσταϊν, ορισμένες γυναίκες που έμεναν στα διαμερίσματα του Λονδίνου εξαναγκάζονταν να στρατολογούν άλλες για το κύκλωμα εμπορίας σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Κάποιες μεταφέρονταν τακτικά στο Παρίσι με τη γραμμή Eurostar για να τον επισκεφθούν.

Αποκαλύψεις από τα αρχεία του Έπσταϊν

Το BBC ανέλυσε εκατομμύρια σελίδες εγγράφων που συγκεντρώθηκαν από το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και απαρτίζουν τα λεγόμενα «αρχεία Έπσταϊν». Τα στοιχεία σκιαγραφούν ένα ευρύτερο δίκτυο δραστηριοτήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο, με περισσότερα θύματα, υποδομές και συχνές μετακινήσεις γυναικών μεταξύ χωρών – έως και τον θάνατο του Έπσταϊν, παρά τις προειδοποιήσεις προς τις βρετανικές αρχές.

Ευκαιρίες για έρευνα που χάθηκαν

Η έρευνα του BBC αποκάλυψε ότι η βρετανική αστυνομία είχε περισσότερες ευκαιρίες να ανοίξει φάκελο για τις δραστηριότητες του Έπσταϊν στη χώρα, πέρα από την καταγγελία της Τζιούφρε, η οποία είχε δηλώσει ότι εξαναγκάστηκε να συνευρεθεί σεξουαλικά με τον Andrew Mountbatten-Windsor το 2001. Ο Mountbatten-Windsor έχει αρνηθεί οποιαδήποτε παρανομία.

Μέχρι τις αρχές του 2020, δεύτερη γυναίκα είχε επίσης καταγγείλει στην αστυνομία ότι κακοποιήθηκε από τον Έπσταϊν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν είναι σαφές εάν η καταγγελία αυτή διερευνήθηκε.

Η δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Tessa Gregory δήλωσε στο BBC πως έμεινε «άφωνη» που δεν ξεκίνησε ποτέ επίσημη έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο, επισημαίνοντας ότι «όταν υπάρχουν αξιόπιστες καταγγελίες για εμπορία ανθρώπων, το κράτος έχει νομική υποχρέωση να διεξάγει άμεση και ανεξάρτητη έρευνα».

«Ο Έπσταϊν δεν ενεργούσε μόνος του»

Ο Kevin Hyland, πρώην ανώτερος αξιωματικός της Μητροπολιτικής Αστυνομίας και πρώτος Ανεξάρτητος Επίτροπος κατά της Δουλείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, δήλωσε ότι οι αρχές έχασαν κρίσιμες ευκαιρίες να ερευνήσουν τον Έπσταϊν. «Οι άνθρωποι εξοργίζονται που κάποιος είπε ‘με διακίνησε αυτός ο άνδρας’ και παρ’ όλα αυτά του επέτρεψαν να συνεχίσει», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Hyland πρόσθεσε ότι, με βάση την εμπειρία του, οι αρχές θα μπορούσαν να είχαν συνεργαστεί με ταξιδιωτικές εταιρείες για να εντοπίσουν μοτίβα κρατήσεων εισιτηρίων για ομάδες νεαρών γυναικών. «Ο Έπσταϊν είναι νεκρός, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν ενεργούσε μόνος. Ποιοι άλλοι εμπλέκονταν και τι αδικήματα μπορεί να έχουν διαπράξει;» διερωτήθηκε.

Διακίνηση μέσω Eurostar και πτήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο

Τα αρχεία δείχνουν ότι ο Έπσταϊν χρησιμοποίησε τη γραμμή Eurostar για να μετακινεί γυναίκες μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας μέχρι τη σύλληψή του το 2019. Από το 2011 έως το 2019 αγόρασε τουλάχιστον 53 εισιτήρια, συχνά με μειωμένα «youth fares» για άτομα κάτω των 25 ετών.

Ορισμένες από τις γυναίκες που ταξίδεψαν με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίστηκαν αργότερα ως θύματα του Έπσταϊν. Παράλληλα, το BBC εντόπισε πάνω από 120 ιδιωτικές και εμπορικές πτήσεις συνδεδεμένες με τον χρηματιστή από και προς το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αντίδραση και ευθύνες των αρχών

Η Μητροπολιτική Αστυνομία επανέλαβε σε διαδοχικές ανακοινώσεις ότι θεωρούσε «άλλες διεθνείς αρχές καταλληλότερες» για τη διερεύνηση των υποθέσεων. Ωστόσο, σύμφωνα με έγγραφα του BBC, οι βρετανικές αρχές γνώριζαν ήδη από το 2020 για τουλάχιστον ένα από τα διαμερίσματα που είχε νοικιάσει ο Έπσταϊν στο Λονδίνο.

Η Εθνική Υπηρεσία Εγκλήματος (NCA) ενημέρωσε το FBI για οικονομικές συναλλαγές του Έπσταϊν στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένων πληρωμών σε τραπεζικό λογαριασμό της Coutts για ενοίκιο διαμερίσματος στην Τσέλσι. Εκπρόσωπος της NCA δήλωσε ότι η υπηρεσία «δεν σχολιάζει τη διαβίβαση πληροφοριών σε διεθνείς εταίρους».

Η Μητροπολιτική Αστυνομία ανέφερε ότι συμμετέχει πλήρως στην ομάδα του Εθνικού Συμβουλίου Αρχηγών Αστυνομίας, η οποία εξετάζει πληροφορίες για πιθανή χρήση αεροδρομίων του Λονδίνου ως σημεία διέλευσης για εμπορία ανθρώπων.

Αιτήματα για δημόσια έρευνα

Η επιζήσασα Λίζα Φίλιπς δήλωσε ότι «πολλές γυναίκες κατέθεσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, είτε μέσω των δικηγόρων τους είτε απευθείας στην αστυνομία», ζητώντας δημόσια έρευνα ώστε «να μάθουμε τι πήγε στραβά και πώς να το αποτρέψουμε στο μέλλον».

Η Tessa Gregory τόνισε ότι μια επίσημη δημόσια έρευνα θα μπορούσε να υποχρεώσει μάρτυρες να καταθέσουν και να εξετάσει διεξοδικά τις ευθύνες του κράτους. «Όταν οι καταγγελίες εκτείνονται σε τόσα χρόνια και αφορούν δημόσια πρόσωπα και θεσμούς, πρέπει να απαντηθεί πώς αυτό έμεινε αδιερεύνητο για τόσο καιρό», σημείωσε.

Ο Hyland πρόσθεσε πως «είτε διερευνάται μια υπόθεση είτε όχι» και ότι με τα υπάρχοντα στοιχεία «υπήρχε περισσότερο από αρκετό για να ξεκινήσει έρευνα».

Η Harriet Wistrich, ιδρύτρια του Κέντρου για τη Δικαιοσύνη των Γυναικών, σχολίασε ότι η έκταση του κυκλώματος του Έπσταϊν δείχνει «φόβο των αρχών να αγγίξουν ισχυρούς και διασυνδεδεμένους ανθρώπους». Όπως είπε, «πρόκειται για μια τεράστια εγκληματική οργάνωση που λειτούργησε σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, χωρίς να αντιμετωπίσει ουσιαστική πρόκληση».