ενημέρωση 5:30, 3 May, 2026

Κόκκινο κραγιόν, τραβηγμένα μαλλιά, κρίκοι – Το 80s στυλ της Sade δεν ξεπεράστηκε ποτέ

Το συγκρότημα της δεκαετίας του 1980 θα ενταχθεί φέτος στο Rock and Roll Hall of Fame -υπάρχει λόγος που η λιτή εμφάνιση της τραγουδίστριας Sade Adu εξακολουθεί να έχει απήχηση το 2026;

Νωρίτερα αυτό το μήνα ανακοινώθηκε ότι οι Sade, το βρετανικό συγκρότημα με frontwoman τη Sade Adu που έγινε διάσημο στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, θα ενταχθούν στο Rock and Roll Hall of Fame του 2026. Και παρόλο που η μουσική τους αξίζει αναμφισβήτητα μια τέτοια διάκριση, αν υπήρχε παρόμοια επιβράβευση για το στυλ, η Adu θα είχε ενταχθεί εδώ και πολύ καιρό.

Με τα μαλλιά της πιασμένα πίσω, το κόκκινο κραγιόν, τα σκουλαρίκια-κρίκους και την προτίμησή της για απλά μαύρα ή λευκά φορέματα ή τζιν και τα ζιβάγκο, έχει γίνει το απόλυτο πρότυπο του διακριτικού –αλλά κατά κάποιον τρόπο απρόσιτου– στυλ.

Sade

Η Βρετανίδα τραγουδίστρια Sade στο MGM Grand Garden Arena στο Λας Βέγκας, σε αυτή την αρχειακή φωτογραφία της 27ης Ιουλίου 2001. Η Sade τιμήθηκε με τον τίτλο OBE (Αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) στα βραβεία της Βασίλισσας εκείνης της χρονιάς. REUTERS/Ethan Miller

No Ordinary Love

Η Sade δεν έχει κυκλοφορήσει νέο άλμπουμ από το 2010, αλλά η εικόνα της Adu είναι παντού. Ο Drake είναι οπαδός της Sade, με δύο τατουάζ της Adu στο σώμα του και –όπως αποκαλύφθηκε αυτό το μήνα– ένα γλυπτό 2,7 μέτρων της τραγουδίστριας στο σπίτι του.

Το τραγούδι No Ordinary Love εμφανίστηκε στην πρόσφατη σειρά Love Story, με τον Τζον Φ. Κένεντι Τζούνιορ και την Κάρολιν Μπεσέτ να χορεύουν στο ρυθμό του τραγουδιού καθώς παίζει σε ένα τζουκμποξ.

Όλα αυτά ενώ το κοντό μπουφάν, τα τζιν Levi’s και οι καουμπόικες μπότες που φορούσε η Adu στο βίντεο για το The Sweetest Taboo περιλαμβάνονται στην εναρκτήρια έκθεση του V&A East, The Music is Black, που άνοιξε αυτό το μήνα.

Σέξι αλλά κλασικό

«Το στυλ της έχει αντέξει στο χρόνο, όπως και το στυλ της Κάθριν Χέπμπορν ή της Μαρλένε Ντίτριχ», λέει η σχεδιάστρια Φιόνα Ντίλι, η οποία συνεργάστηκε με τη Sade στις αρχές της δεκαετίας του ’80. «Είναι πολύ κλασικό -σέξι αλλά και κομψό ταυτόχρονα».

Οι Sade ήταν μέρος μιας σκηνής τζαζ-φανκ στο Λονδίνο που η ίδια αναφερόταν σε μια προηγούμενη εποχή και σε μαύρους καλλιτέχνες τζαζ όπως ο Cab Calloway. Το να είσαι κομψός ήταν απαραίτητο. Πήγαινες στο Wag Club και ντυνόσουν σαν να ήσουν σε τζαζ κλαμπ της δεκαετίας του ’30

Φαινόμενο

Οι Sade ήταν ένα τεράστιο φαινόμενο στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ακόμη και στις ΗΠΑ -κάτι σπάνιο για ένα βρετανικό συγκρότημα. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Diamond Life (η Adu απεικονίζεται στο εξώφυλλο σε κοντινό πλάνο, φορώντας eyeliner που της δίνει γατίσιο βλέμμα), πούλησε περισσότερα από 4 εκατομμύρια αντίτυπα εκεί, και το επόμενο, Promise (με τζιν πουκάμισο και κόκκινο κραγιόν), έφτασε στο Νο 1.

Και η εμφάνιση της Adu ξεχώριζε από τις συναδέλφους της: τη Madonna με δαντέλες και εσώρουχα, τη Γουίτνι Χιούστον με επωμίδες και τη Σίντι Λόπερ με το μαξιμαλισμό των club kids.

Πρώτα από όλα η κομψότητα

Αλλά το στυλ της Adu δεν προέκυψε από το πουθενά, λέει η Ζακλίν Σπρίνγκερ, επιμελήτρια της έκθεσης The Music is Black.

Οι Sade ήταν μέρος μιας σκηνής τζαζ-φανκ στο Λονδίνο που η ίδια αναφερόταν σε μια προηγούμενη εποχή και σε μαύρους καλλιτέχνες τζαζ όπως ο Cab Calloway. «Το να είσαι κομψός ήταν απαραίτητο» λέει η Σπρίνγκερ. «Πήγαινες στο Wag Club και ντυνόσουν σαν να ήσουν σε τζαζ κλαμπ της δεκαετίας του ’30».

Photo: Wikimedia Commons

Αχρονική απλότητα

Το στυλ της Adu αναπτύχθηκε κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας –και έγινε η εμβληματική φιγούρα των Sade, προσθέτει η Σπρίνγκερ. «Προβάλλεται ως το συγκρότημα καθεαυτό, και με αυτή τη μοναδική έμφαση έρχεται μια επιπλέον φινέτσα».

Ενώ οι συμπαίκτες της φορούσαν κοστούμια που υποδείκνυαν πιο ρητά τη σύνδεση με τα τζαζ κλαμπ, το στυλ της Adu είχε μια απλότητα εκτός χρόνου.

Συνδυάζοντας ανδρικά κομμάτια

Αλλά είχε και ένα πλεονέκτημα: πριν γίνει τραγουδίστρια, η Adu σπούδασε σχέδιο μόδας στη Σχολή Καλών Τεχνών Saint Martin’s και εργάστηκε για λίγο ως μοντέλο. Ο Iain R Webb, καθηγητής μόδας στη Σχολή Καλών Τεχνών του Kingston, ήταν συμφοιτητής της και έζησε μαζί της για κάποιο διάστημα.

Λέει ότι το στυλ της Adu ήταν πάντα αξιοσημείωτο. «Ακόμη και πριν η Sade ξεκινήσει την καριέρα της ως τραγουδίστρια, προτιμούσε ένα συγκεκριμένο διακριτικό, αδιάφορο στυλ, συνδυάζοντας συχνά ανδρικά και λειτουργικά ρούχα. Θυμάμαι ότι της άρεσε να φοράει γάντια», λέει.

«Η αδιάφορη στάση της τής έδινε ένα πλεονέκτημα –ο τρόπος που ντυνόταν δεν φαινόταν ποτέ επιβεβλημένος ή επιμελημένος από στιλίστες».

Για μια γενιά που ζει στο διαδίκτυο και έχει κάθε πιθανό στυλ που θα μπορούσε να επιθυμήσει με ένα κλικ στο Apple Pay, ένα στυλ που είναι απόλυτα απλό και επικεντρώνεται σε λίγα κομμάτια που φοριούνται ξανά και ξανά φαίνεται ριζοσπαστικό

YouTube thumbnail

«Μου αρέσουν τα ρούχα»

Μιλώντας στο Interview το 1988, η Adu διευκρινίζει την άποψή της: «Μου αρέσουν τα ρούχα», είπε. «Δεν μου αρέσει η μόδα, αλλά μου αρέσουν τα ρούχα».

Η Dealey, επίσης από το Saint Martin’s, σχεδίασε το μαύρο δερμάτινο φόρεμα με ανοιχτή πλάτη που φόρεσε η Adu σε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις στο Ronnie Scott’s το 1983 (το οποίο παρουσιάστηκε στην έκθεση «Blitz» του Μουσείου Σχεδιασμού πέρυσι), ένα άλλο μαύρο φόρεμα από τζέρσεϊ και το λευκό φόρεμα που φορούσε στο βίντεοκλιπ του «Smooth Operator».

Η Adu ίσως είχε παρατηρήσει το παρόμοια λιτό στυλ της Dealey: «Τα μαλλιά μου ήταν πιασμένα πίσω και φορούσα κόκκινο κραγιόν και ένα ζευγάρι χρυσά σκουλαρίκια», θυμάται. «Εμπιστευόταν το γούστο μου».

Η πλάτη

Η Dealey λέει ότι το φόρεμα χωρίς πλάτη ταιριάζει στο ευρύτερο στυλ της Adu επειδή είναι πιο διακριτικό από –ας πούμε– κάτι με βαθύ ντεκολτέ. «Από μπροστά, όταν ήταν στη σκηνή, φαινόταν πραγματικά κομψό αλλά όταν γύριζε, φαινόταν ότι, αν κούναγε τον ώμο της, το όλο σύνολο θα μπορούσε να πέσει. Είναι σέξι και σεμνό ταυτόχρονα».

Εκτός από την επιρροή των κλαμπ τζαζ, η Adu ενδέχεται να εμπνεύστηκε και από τις κομψές μαύρες σταρ που την προηγήθηκαν. Σε συνέντευξή της στη Financial Times πέρυσι, η δημιουργός περιεχομένου στο YouTube Naya Nweke διατύπωσε αυτή την άποψη.

«Σκεφτείτε πώς η Dorothy Dandridge και η Josephine Baker ενσάρκωναν τη γοητεία και την εκπροσώπηση των μαύρων γυναικών –ως πρότυπα προς μίμηση, αλλά και με πολιτικό χαρακτήρα» είπε.

«Η Sade κληρονομεί αυτή την παράδοση, αλλά την απογυμνώνει, μετατρέποντάς την σε κάτι πιο μινιμαλιστικό και μοντέρνο με έξτρα αυτοπεποίθηση».

Είναι τα πάντα

Το στυλ της Adu εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τη νεότερη γενιά. Η River Brown είναι η 22χρονη ιδρύτρια του λογαριασμού @sadeaduwife στο TikTok, με 365,6 χιλιάδες ακόλουθους.

Περιγράφει το στυλ της Adu ως «πολύ κομψό. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά, ταυτόχρονα, είναι κάτι πολύ σημαντικό εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο το επιλέγει με μεγάλη προσοχή. Για μένα είναι τα πάντα».

Για μια γενιά που ζει στο διαδίκτυο και έχει κάθε πιθανό στυλ που θα μπορούσε να επιθυμήσει με ένα κλικ στο Apple Pay, ένα στυλ που είναι απόλυτα απλό και επικεντρώνεται σε λίγα κομμάτια που φοριούνται ξανά και ξανά φαίνεται ριζοσπαστικό.

*Με στοιχεία από theguardian.com

Οταν το επίδικο είναι η πραγματική αλλαγή, οι πολιτικές διεργασίες δεν μπορεί να ακολουθούν την πεπατημένη

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε πολυκρίση και αυτό που χρειάζεται δεν είναι απλώς αλλαγή κυβέρνησης, αλλά αλλαγή πολιτικής, νοοτροπίας και κατεύθυνσης. Μια σύγχρονη επανάσταση.

Καθώς έχουμε μπει ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο, το μεγάλο ερώτημα αφορά το επίδικο των εκλογών. Για την κυβέρνηση, προφανώς, είναι να παραμείνει στην εξουσία συνεχίζοντας στην ίδια, τη σημερινή, πολιτική κατεύθυνση. Για την αντιπολίτευση, είναι να πέσει η κυβέρνηση ώστε να έρθει αυτή στην εξουσία. Για την κοινωνία, όμως, το επίδικο είναι εάν όντως θα αλλάξουν τα πράγματα.

Το γεγονός ότι η χώρα δεν κινείται στη σωστή κατεύθυνση αποτυπώνεται ως συντριπτικά πλειοψηφική τοποθέτηση σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Η χώρα αντιμετωπίζει ταυτόχρονα μια βαθιά κοινωνική κρίση, με έμφαση στην έκρηξη του κόστους ζωής και τη στεγαστική κρίση, αλλά και μια εξίσου βαθιά κρίση θεσμών, έκφραση της οποίας είναι η ομοβροντία σκανδάλων και ο κυνισμός της κυβερνητικής πλευράς που αρνείται να αναλάβει πραγματικά τις ευθύνες που της αναλογούν. Όλα αυτά παράγουν και μία κρίση νομιμοποίησης που σημαίνει, όπως παρατήρησε πριν από μερικούς μήνες ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ότι η χώρα έχει καταστεί «μη διακυβερνήσιμη».

Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς το ποια θα είναι η κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές, αλλά ποια πορεία θα ακολουθήσει η χώρα. Και αυτό γιατί το προς τα πού πηγαίνει η χώρα υπό τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι δεδομένο.

Η χώρα αυτή τη στιγμή σπρώχνεται στο περιθώριο της Ευρώπης καθώς οι μεγαλύτεροι σε σύγκριση με άλλες χώρες της ευρωζώνης ονομαστικοί ρυθμοί ανάπτυξης, φαινόμενο που θα σταματήσει σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις το 2027, συνδυάζονται με απόκλιση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία κυρίως να ανταγωνίζεται πλέον οικονομίες όπως της Βουλγαρίας, με τους μισθούς να βρίσκονται, ως προς την αγοραστική δύναμη, στις κατώτατες θέσεις. Το «αναπτυξιακό μοντέλο» της κυβέρνησης Μητσοτάκη στηρίζεται σε κλάδους χαμηλής προστιθέμενης αξίας, εξαρτάται υπερβολικά από το real estate και τον τουρισμό, δεν προσελκύει παραγωγικές επενδύσεις, και ουσιαστικά αντιμετωπίζει τη χώρα ως ένα μεγάλο οικόπεδο και όχι ως έναν τεχνολογικό και παραγωγικό ιστό. Την ίδια στιγμή που η θέση των μισθωτών, ιδίως του δημοσίου τομέα, υποβαθμίζεται διαρκώς, το μοντέλο «επιχειρηματικότητας» που προτάσσει η κυβέρνηση δεν δίνει έμφαση στην καινοτομία και το μακροπρόθεσμο όραμα, αλλά στην «αρπαχτή» πρωτίστως σε σχέση με τη διασπάθιση δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων. Είναι ουσιαστικά η επιχειρηματικότητα του «σκόιλ ελικικού» και του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όλα αυτά συνδυάζονται με ένα «όραμα» όπου κυριαρχεί η αδιαφορία για τις συλλογικές διεκδικήσεις, η λογική «ο καθένας για την πάρτη του», και οι απαραίτητες «δόσεις» ρατσισμού και ξενοφοβίας, μαζί με μια λογική «νόμου και τάξη» που έγκειται στη λογική ότι για όλα τα προβλήματα αρκούν οι αυστηρότερες ποινές.

Όσο για την εξωτερική πολιτική αυτή περιορίζεται απλώς σε ένα είδος πανάκριβης εξοπλιστικής διπλωματίας, με τον τιμοκατάλογο να αυξάνεται πίσω από κάθε δήλωση στήριξης των ελληνικών συμφερόντων, απλή προσκόλληση σε συμμαχίες – ακόμη και όταν αυτές καθίστανται προβληματικές – και απουσία αυτοτελών πρωτοβουλιών.

Όλα αυτά διαμορφώνουν μια χώρα μειωμένων προσδοκιών, μια χώρα ουραγό των εξελίξεων, μια χώρα που δεν μπορεί να χαράξει η ίδια το μέλλον της.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η χώρα βρίσκεται σε μια τέτοια θέση, δηλαδή να μην έχει ένα όραμα για το μέλλον με πρωταγωνιστικό ρόλο για την ίδια και το λαό της.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί έχουμε ανάγκη κάτι πολύ παραπάνω από μια αλλαγή κυβέρνησης. Η χώρα χρειάζεται ιστορική αλλαγή πορείας. Και σε πείσμα των διαφόρων «σχολίων» που γράφτηκαν από εδώ και από εκεί, ναι, η χώρα χρειάζεται μια ηγεσία που να είναι ανάλογη με αυτή του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Ανδρέα Παπανδρέου, δηλαδή μια ηγεσία που προτείνει μια στρατηγική εθνικής και κοινωνικής ανάκαμψης, που προσφέρει έξοδο από τα σημερινά αδιέξοδα.

Για να το πω διαφορετικά: το ερώτημα δεν είναι εάν ο Αλέξης Τσίπρας ή η οποιαδήποτε και ο οποιοσδήποτε πιστεύει ότι σήμερα μπορεί να ηγηθεί της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι ο νέος Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αυτός είναι ο πήχης με τον οποίο αναμετριέται, εάν πραγματικά θέλει να συμβάλει στο να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα.

Μόνο που αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει με τον τρόπο που σήμερα αντιμετωπίζουμε την πολιτική. Έναν τρόπο που στηρίζεται στην επικοινωνία, στα συνθήματα που υποκαθιστούν τα προγράμματα, στη λογική της «ηγεσίας» που απευθύνεται στην κοινωνία και την καλεί να «ακολουθήσει», δηλαδή πρωτίστως να πάει απλώς να ψηφίσει.

Η αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα απαιτεί και την κινητοποίηση δημιουργικών δυνάμεων πέρα από τα όρια της παραδοσιακής αντίληψης της πολιτικής. Και αυτό όντως σημαίνει μια νέα «Φιλική Εταιρεία», δηλαδή τη δικτύωση ανθρώπων που έχουν όρεξη να βάλουν πλάτη για την ιστορική αλλαγή που έχουμε ανάγκη. Με τη γνώση, την εμπειρία και τις ιδέες τους. Αλλά και τη στράτευσή τους σε ένα όραμα και όχι τη συμμετοχή τους σε μια πολιτική συναλλαγή, του τύπου «ψήφισε και θα πάρεις έξτρα επιδότηση ακόμη και εάν δεν τη δικαιούσαι», ή «στήριξε και όταν έρθει η ώρα κάποια απευθείας ανάθεση θα υπάρξει και για σένα». Για να μην αναφερθώ στη διαμόρφωση της δημόσιας σφαίρας με βάση την κρατική διαφήμιση.

Και εδώ ερχόμαστε στην είδηση που διάφοροι καλοθελητές προσπέρασαν με περισσή ευκολία. Αυτή τη στιγμή γύρω από αυτό που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «κόμμα Τσίπρα», μια ονομασία σχεδόν παραπλανητική ως προς την ουσία της διεργασίας, υπάρχουν 18 ομάδες εργασίες που δουλεύουν αυτοτελώς η κάθε μία, ασχολούνται με το πρόγραμμα και όχι την «επικοινωνία», μέσα σε μια συνθήκη που χαρακτηρίζεται από στοχοπροσήλωση και όπου οποιαδήποτε ένδειξη «παραγοντισμού» οδηγεί κάποιον στον πάγκο ή στην εξέδρα.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με σχήματα λόγου, ούτε με παρομοιώσεις. Αλλά με μια πραγματική πληροφορία που δείχνει μια διεργασία, που ακόμη δεν έχει αποκτήσει δημοσιότητα, αλλά παρ’ όλα αυτά εγγυάται μια σοβαρή πολιτική προετοιμασία για την άσκηση εξουσίας που διαφέρει κατά πολύ από αυτό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από τα κόμματα. Και εκτιμώ ότι πολλές από τις «αντιδράσεις» αφορούσαν ακριβώς την ανησυχία απέναντι σε αυτό το γεγονός. Γιατί αυτό σημαίνει ότι όταν δημοσιοποιηθεί αυτή η προεργασία, τότε θα πρέπει να απαντήσουν σε μια προγραμματική πρόταση με βάθος και άρα όλες οι «ευκολίες» του τύπου «αυτός που έκλεισε τις τράπεζες» δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως νόημα.

Γιατί πολύ απλά θα έχει επιστρέψει η πραγματική πολιτική. Κάτι που η χώρα το έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή περισσότερο παρά ποτέ.

Πηγή: in

Η Ρωσία είναι έτοιμη για διευθέτηση, αλλά το Κίεβο δεν είναι σε θέση να υπαγορεύσει τους όρους — MFA

Η εκπρόσωπος Μαρία Ζαχάροβα δηλώνει ξεχωριστά ότι η Μόσχα δεν έχει μεγάλες ελπίδες για διάλογο με τις ΗΠΑ.

ΜΟΣΧΑ, 29 Απριλίου. /TASS/. Η Ρωσία είναι έτοιμη για μια έγκαιρη διπλωματική επίλυση της ουκρανικής κρίσης, αλλά το Κίεβο και οι Δυτικοί χορηγοί του «απέχουν πολύ από το να είναι σε θέση να υπαγορεύσουν όρους», δήλωσε σε συνέντευξή της στο ινδικό Firstpost η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα .

Σύμφωνα με αυτήν, οι Δυτικοί χορηγοί του Βλαντιμίρ Ζελένσκι παρατείνουν τη σύγκρουση με κάθε τρόπο και το Κίεβο εξακολουθεί να τρέφει αυταπάτες ότι θα προκαλέσει μια «στρατηγική ήττα» στη Ρωσία. Η Ζαχάροβα σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας του Πάσχα στη Ρωσία στις 11-12 Απριλίου, η Ουκρανία παραβίασε την εκεχειρία πάνω από 6.500 φορές.

Όσον αφορά τον διάλογο με τις ΗΠΑ, η Ζαχάροβα δήλωσε ότι η Μόσχα δεν τρέφει μεγάλες προσδοκίες, αλλά συνεχίζει τις συνομιλίες, αναγνωρίζοντας ότι η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι τουλάχιστον έτοιμη να ακούσει και να αναγνωρίσει τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας κοντά στα σύνορά της: μια προσέγγιση που οδήγησε στην αμοιβαία κατανόηση γνωστή ως «Πνεύμα του Άνκορατζ».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Πούτιν - Δεν υπάρχουν σοβαρές απειλές από ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικό διυλιστήριο, καθώς διαρροές πετρελαίου σε δρόμους της πόλης

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έσπασε τη σιωπή του σχετικά με τις ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη εναντίον πετρελαϊκών υποδομών στο Τουάπσε, αναφερόμενος στο θέμα κατά τη διάρκεια συνάντησης για την ασφάλεια των εκλογών. Ο Πάβελ Ζαρούμπιν, παρουσιαστής της εκπομπής Moskva. Kreml. Putin («Μόσχα. Κρεμλίνο. Πούτιν»), δημοσίευσε ένα απόσπασμα των σχολίων του στο κανάλι του στο Telegram.

«Οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε πολιτικές υποδομές γίνονται όλο και πιο συχνές. Το τελευταίο παράδειγμα είναι οι επιθέσεις σε ενεργειακές εγκαταστάσεις στο Τουάπσε, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να προκαλέσουν σοβαρές περιβαλλοντικές συνέπειες. Αν και ο κυβερνήτης μόλις ανέφερε ότι δεν φαίνεται να υπάρχουν σοβαρές απειλές και ότι οι άνθρωποι επί τόπου διαχειρίζονται τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν», δήλωσε ο Πούτιν.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, είχε αρνηθεί νωρίτερα να σχολιάσει την κατάσταση στο Τουάπσε, λέγοντας ότι «οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τοποθεσίες που επλήγησαν ως αποτέλεσμα των επιθέσεων του καθεστώτος του Κιέβου είναι απόρρητη». Πρόσθεσε μόνο ότι η προσπάθεια καθαρισμού προχωρά «στο σωστό επίπεδο».

Ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν υποδομές πετρελαίου στο Τουάπσε τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Απριλίου — η τρίτη τέτοια επίθεση μέσα σε ένα μήνα. Οι δύο πρώτες επιθέσεις, στις 16 και 20 Απριλίου, πυροδότησαν πυρκαγιές που σκότωσαν τρία άτομα, συμπεριλαμβανομένων δύο παιδιών.

Κάθε πυρκαγιά χρειάστηκε αρκετές ημέρες για να σβήσει. Μετά την πρώτη, μια πετρελαιοκηλίδα που κάλυπτε περίπου 10.000 τετραγωνικά μέτρα (107.639 τετραγωνικά πόδια) βρέθηκε στη Μαύρη Θάλασσα. Η δεύτερη άφησε την πόλη καλυμμένη με «βροχή πετρελαίου».

Η τρίτη επίθεση προκάλεσε πυκνό καπνό και  διαρροή πετρελαίου σε έναν από τους δρόμους της πόλης. Οι κάτοικοι κοντά στο διυλιστήριο πετρελαίου Τουάπσε, το οποίο ήταν ο στόχος της επίθεσης, έχουν αρχίσει να εκκενώνονται.

Πηγή: RT