ενημέρωση 6:14, 5 May, 2026

Στάνλεϊ Κιούμπρικ: Πρωτότυπος, προκλητικός, καινοτόμος

Στις 26 Ιουλίου 1928  έρχεται στη ζωή ο Stanley Kubrick, που έμελλε να γίνει ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του. Γνωστός ως ο πλέον ολοκληρωμένος και καινοτόμος σκηνοθέτης, ο Kubrick δημιούργησε ταινίες εγκώμια, συχνά αμφιλεγόμενες, ωστόσο πάντα αντάξιες της τελειομανής φύσης του. Όπως έχει σημειωθεί, πρόκειται για «τις πιο πρωτότυπες, προκλητικές, και με όραμα ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου».

 

Ο Stanley Kubrick γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1928 στο Μανχάταν, και γονείς του ήταν ο Jacques Leonard και η Gertrude Perveler. Ο πατέρας του, του έμαθε σκάκι όταν ο Kubrick ήταν 12 χρονών, χόμπι που θα τον ακολουθούσε σε όλη του την ζωή, ενώ έναν χρόνο αργότερα αγοράζοντας του μια φωτογραφική Graflex, ο νεαρός Kubrick γοητεύτηκε από την φωτογραφία.

Σαν έφηβος ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την τζαζ μουσική και επιχείρησε για μικρό χρονικό διάστημα να εργαστεί σαν μουσικός. Ενώ βρισκόταν ακόμη στο γυμνάσιο επιλέχθηκε ως επίσημος φωτογράφος του σχολείου για έναν χρόνο. Το 1946, εξαιτίας των χαμηλών του βαθμών δεν μπόρεσε να συνεχίσει την εκπαίδευση του σε κάποιο κολέγιο, παρακολούθησε κάποια μαθήματα στο City College της Νέας Υόρκης (CCNY). Τελικά και μετά την αποφοίτηση του εργάστηκε σαν φωτογράφος, συμπληρώνοντας το εισόδημα του παίζοντας σκάκι στο Washington Square Park και σε διάφορα κλαμπ σκακιού στο Μανχάταν.

Το 1946 έγινε μαθητευόμενος φωτογράφος στο περιοδικό Look, στο οποίο αργότερα εργάστηκε σαν μόνιμος φωτογράφος. Κατά την περίοδο αυτή, ο Kubrick ξεκίνησε να παρακολουθεί προβολές ταινιών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και τους κινηματογράφους της Νέας Υόρκης, οι οποίες επηρέασαν το μετέπειτα έργο του. Το 1951, μετά από ενθάρρυνση του φίλου του Alex Singer, ξεκίνησε να κάνει μικρά ντοκιμαντέρ για το The March of Time, και δημιούργησε το Day of the Fight. Χαρακτηριστικό της ταινίας ήταν τα ανεστραμμένα πλάνα, κάτι το οποίο θα αποτελούσε μανιέρα στην καριέρα του σκηνοθέτη. Δύο ακόμη ντοκιμαντέρ ακολούθησαν, το Flying Padre (1951), και το The Seafarers (1953).

Τα επόμενα 40 χρόνια θα αναδείκνυαν το ιδιοφυές ταλέντο του Stanley Kubrick, ως σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού και φωτογράφου των ταινιών του. Από τις πιο δημοφιλείς ταινίες της καριέρας του υπήρξαν οι εξής: Spartacus (1960), Lolita (1962),Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964), 2001: A Space Odyssey (1968), A Clockwork Orange (1971),Barry Lyndon (1975), The Shining (1980), Full Metal Jacket (1987), Eyes Wide Shut (1999).

Oι μόλις ταινίες του Stanley Kubrick προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν αίσθηση εξαιτίας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Πολλές από αυτές περιλάμβαναν αφήγηση, μερικές φορές αυτολεξεί από το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζονταν, ενώ χαρακτηριστική είναι η επαναφορά του «Τhe End»στους τίτλους τέλους από τον σκηνοθέτη, όταν η κινηματογραφική βιομηχανία είχε σταματήσει να το χρησιμοποιεί.

 

Ενδεικτική της τελειομανίας του ήταν και η προσοχή που έδινε ο σκηνοθέτης στην κυκλοφορία των ταινιών του σε άλλες χώρες, αφού είχε πλήρη έλεγχο της μετάφρασης τους και γύριζε εναλλακτικές εκδοχές τους. Με αφετηρία την ταινία του 2001: A Space Odyssey και σε όλες τις ταινίες του, εκτός από το Full Metal Jacket, χρησιμοποίησε ως επί το πλείστον ηχογραφημένη κλασική μουσική, ενώ σαν στοιχείο ειρωνείας τοποθετούσε εύθυμα ακούσματα ποπ μουσικής σε σκηνές ερήμωσης και καταστροφής.

Πέντε ταινίες του Stanley Kubrick ήταν υποψήφιες για Όσκαρ σε διάφορες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Καλύτερης Ταινίας για το Dr. Strangelove, A Clockwork Orange, και Barry Lyndon, και Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το 2001: A Space Odyssey, Dr Strangelove, A Clockwork Orange, και Barry Lyndon. Τα περισσότερα βραβεία για τα οποία προτάθηκαν οι ταινίες του ήταν στους τομείς της κινηματογράφησης, καλλιτεχνικού σχεδιασμού, συγγραφή σεναρίου και μουσικής. Όλες οι ταινίες του Kubrick μέχρι το τέλος της καριέρας του προτάθηκαν για τουλάχιστον μια Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ (μαζί με αρκετές υποψηφιότητες για τα βραβεία BAFTA).

 

Το 1999, ο 70χρόνος Stanley Kubrick πέθανε από καρδιακή προσβολή στον ύπνο του και κηδεύτηκε δίπλα στο αγαπημένο του δέντρο στο Childwickbury Manor, στο Hertfordshire της Αγγλίας, όπου και διέμενε τα τελευταία 40 χρόνια. To 1997, τρεις από τις ταινίες του Kubrick επιλέχθηκαν από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου για το κατάλογο των 100 καλύτερων ταινιών στην Αμερική: το 2001: A Space Odyssey βρέθηκε στο νούμερο 22, το Dr Strangelove στο 26 και το A Clockwork Orange στο 46. Φιλμογραφία: 1953-Fear and Desire, 1955 -Killer's Kiss , 1956 -The Killing, 1957 -Paths of Glory, 1960-Spartacus, 1962 –Lolita, 1964 -Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1968 -2001: A Space Odyssey, 1971 -A Clockwork Orange, 1975-Barry Lyndon, 1980 -The Shining, 1987 -Full Metal Jacket, 1999 -Eyes Wide Shut.

 

Μπρουσκέτες με λουκάνικα ραγού

ΥΛΙΚΑ (για 4 άτομα)

100 ml λάδι

400 γρ. χωριάτικο λουκάνικο, σε κυβάκια

200 γρ. στρογγυλά μανιτάρια, κομμένα στα 4 

180 γρ. κρεμμύδι, ψιλοκομμένο 

160 γρ. κόκκινες πιπεριές, σε μικρά καρέ 

80 ml κόκκινο κρασί 

400 ml ζωμός κοτόπουλου (σπιτικός ή ψυγείου)     

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε περισσότερο ή λιγότερο θυμάρι και δενδρολίβανο, ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.



100 γρ. ντοματάκια (ολόκληρα) σε κονσέρβα

κ.σ. ζάχαρη (προαιρετικά)

1 κ.σ. φρέσκο θυμάρι, τα φυλλαράκια, ψιλοκομμένα

1 κ.σ. φρέσκο δενδρολίβανο, τα φυλλαράκια, ψιλοκομμένα

4 φέτες χωριάτικο ψωμί, φρυγανισμένες 

150 γρ. γραβιέρα, τριμμένη

αλάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ζεσταίνουμε σε δυνατή φωτιά ένα βαθύ τηγάνι και ρίχνουμε το ελαιόλαδο. Σοτάρουμε το λουκάνικο μέχρι να ροδίσει καλά. Αφαιρούμε το μισό από το λίπος που έχει μείνει στο τηγάνι και βάζουμε τα μανιτάρια. Τα αλατίζουμε και τα σοτάρουμε μέχρι να πάρουν έντονο χρυσαφί χρώμα. Προσθέτουμε το κρεμμύδι και μαγειρεύουμε για μερικά λεπτά ώσπου να μαλακώσει. Συνεχίζουμε με τις πιπεριές, τις αλατίζουμε και μαγειρεύουμε μέχρι να μαλακώσουν ελαφρώς. 

Σβήνουμε με το κρασί και ρίχνουμε τον ζωμό και τα ντοματάκια. Χαμηλώνουμε τη φωτιά, προσθέτουμε τη ζάχαρη και μαγειρεύουμε για μερικά λεπτά μέχρι να δέσουν τα υλικά. Αλατίζουμε και προσθέτουμε το θυμάρι και το δενδρολίβανο. 

Σερβίρουμε τα λουκάνικα επάνω στις φρυγανισμένες φέτες ψωμιού και πασπαλίζουμε με την τριμμένη γραβιέρα.

Ο «Ψυχρός Πόλεμος II», ο Πούτιν και η πτήση MH17

Για «Ψυχρό Πόλεμο ΙΙ» με αφορμή την ουκρανική κρίση μιλά το περιοδικό Time, στο εξώφυλλο του οποίου ο Βλαντίμιρ Πούτιν βαδίζει αποφασιστικά με τον ίσκιο του να σχηματίζει το αεροσκάφος των Μαλαισιανών Αερογραμμών έπειτα από «ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία».

«Η Δύση χάνει το επικίνδυνο παιχνίδι του Πούτιν», γράφει το Time.

Την αδυναμία Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης να αποδώσουν ευθύνες και να τιθασεύσουν τον ρώσο πρόεδρο και τη φιλοδοξία αναβίωσης της ρωσικής επιρροής διεθνώς καταγράφει ο δημοσιογράφος Σάιμον Σούστερ και εξηγεί γιατί κάθε διεθνής κρίση τον καθιστά ισχυρότερο.

«Ο τσάρος του 21ου αιώνα έχει κατακτήσει τη σκοτεινή τέχνη της πρόκλησης κρίσεων που μόνο ο ίδιος μπορεί να επιλύσει, κατ' επέκταση οι ηγέτες της Δύσης βρίσκονται στη θέση τη μία στιγμή να τον επικρίνουν και την επομένη να τον παρακαλούν» γράφει δίνοντας ως τέλειο παράδειγμα πέραν της ουκρανικής κρίσης τον συριακό εμφύλιο.

«Μία ολόκληρη γενιά Δυτικών μεγάλωσε με την ευτυχή πεποίθηση ότι ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε καιρό πριν και η ειρήνη είναι το προδιαγεγραμμένο μέλλον της Ευρώπης». Ή μήπως όχι;

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Το ζωντανό αφτί του Βαν Γκογκ περιμένει να σας ακούσει

Καρλσρούη
Μια γερμανίδα καλλιτέχνις που συχνά χρησιμοποιεί βιολογικά υλικά στα έργα της εκθέτει μια ρεπλίκα του αφτιού του Βίνσεντ βαν Γκογκ μέσα στην οποία ζουν κύτταρα από έναν απόγονο του μεγάλου ολλανδού ζωγράφου.

Το αφτί της καλλιτέχνη Ντίμουτ Στρέμπε, κατασκευασμένο με εκτυπωτή τριών διαστάσεων, εκτίθεται μέχρι τον Ιούλιο στο Μουσείο ZKM της Καρλσρούης στη Γερμανία.

Το πορώδες υλικό του αφτιού φιλοξενεί ζωντανά κύτταρα χόνδρου τα οποία δώρισε ο Λιούβε βαν Γκογκ, τρισέγγονος του Τεό βαν Γκογκ, αδελφού του ιμπρεσιονιστή ζωγράφου.

Οι επισκέπτες στο μουσείο μπορούν να μιλήσουν στο αφτί μέσω ενός μικροφώνου, οπότε τα ηχητικά κύματα καταγράφονται μέσα στο θρεπτικό υγρό στο οποίο βρίσκεται το αφτί και αναπαράγονται από έναν υπολογιστή.

Η καλλιτέχνις ήθελε αρχικά να χρησιμοποιήσει γενετικό του ίδιου του Βίνσεντ βαν Γκογκ από έναν φάκελο που είχε σαλιώσει ο ζωγράφος το 1883. Η γενετική σύγκριση με τον Λιούβε βαν Γκογκ αποκάλυψε τελικά ότι το βιολογικό υλικό στον φάκελο προερχόταν από διαφορετικό πρόσωπο.

Το έργο της Στρέμπε προφανώς αναφέρεται στο γνωστό περιστατικό του 1888, όταν ο ταραγμένος ψυχικά Βαν Γκογκ έκοψε ένα μέρος από το αριστερό αφτί του και το άφησε σε οίκο ανοχής στον σύχναζε μαζί με τον φίλο και συνάδελφό του ζωγράφο Πολ Γκογκέν.

Η Στρέμπε διαβεβαιώνει ότι η ρεπλίκα του αφτιού μοιάζει όσο γίνεται περισσότερο στο πραγματικό αφτί του Γκογκέν.

Το DNA και το Πλοίο του Θησέα

Ο τίτλος του έργου, Sugababe, αποτελεί αναφορά σε ένα φιλοσοφικό πρόβλημα που έθεσε ο Πλούταρχος στην ιστορία Το Πλοίο του Θησέα: Ο αρχαίος έλληνας ιστορικός διατυπώνει το ερώτημα του εάν ένα πλοίο το οποίο ανακατασκευάζεται με αντικατάσταση όλων των τμημάτων του παραμένει τελικά το ίδιο πλοίο.

Το ερώτημα έχει γίνει γνωστό τα τελευταία χρόνια ως το «παράδοξο των Sugababe» από το όνομα ενός βρετανικού συγκροτήματος που συνεχώς αλλάζει σύνθεση.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Ντίμουτ Στρέμπε δείχνει να εξερευνά την ιδέα του κατά πόσο το γενετικό υλικό ενός ανθρώπου αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ταυτότητάς του.

Το αφτί ακούει, δεν δίνει όμως την απάντηση.

Σύμφωνα με το δικτυακό τόπο της Ντίμουτ Στρέμπε, ο πρώτος που μίλησε στη ρεπλίκα του αφτιού μετά την παρουσίασή της το 2004 ήταν ο αμερικανός διανοητή Νόαμ Τσόμσκι.