Αμερικανός ηθοποιός, με σύντομη καριέρα, που έγινε σύμβολο της «επαναστατημένης» νεολαίας της δεκαετίας του ‘50 και η λάμψη του φθάνει μέχρι τις μέρες μας. Από τις θρυλικές μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Το 1951 ακολούθησε τη συμ­βουλή του δασκάλου του στο θεατρικό εργαστήρι στο οποίο συμμετείχε και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, με σκοπό να ασχο­ληθεί πλέον επαγγελματικά με την υποκριτική. Ώσπου να πάρει το ρόλο του Κάλεμπ Τρασκ στην ταινία «Ανα­τολικά της Εδέμ», κινηματογραφική διασκευή από το βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ από τον Ελία Καζάν, είχε ήδη εμφανιστεί σε επτά τηλεοπτικά σόου και είχε παίξει ένα μικρό ρόλο στο Μπρόντγουεϊ. Τέσσερις μικρές τηλεοπτικές εμφανίσεις, ως το 1955, τη χρονιά που ένας «Επαναστάτης χωρίς αιτία» σε σκηνοθεσία Νίκολας Ρέι, συγκλόνισε τη νεολαία της συντηρητικής Αμερικής και καθιέρωσε το μπλουτζίν, τη στυλιζαρισμένη, δήθεν ανέμελη μπούκλα στο μέτωπο και το μόνιμο συνοφρύωμα στα φρύδια σαν πάγιο σήμα κατατεθέν μιας καταπιεσμένης γενιάς που προσπαθούσε να αντιδράσει.

Για να γιορτάσει την επιτυχία του, αγόρασε μία Πόρσε 550 Σπάιντερ και άρχισε να συμμετέχει σε αγώνες. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1955 σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Σάλεμ της Καλιφόρνιας, ενώ κατευθυνόταν προς το Σαλίνας, όπου θα έπαιρνε μέρος σε έναν ακόμη αγώνα. Λίγο πριν από το θάνατό του είχε ολοκληρώσει την τρίτη του ταινία «Ο Γίγας», σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Έντνα Φέρμπερ, στην οποία ερμήνευε έναν αγροίκο, αντικομφορμιστή βοηθό σ’ ένα αγρόκτημα.

Οι τρεις ται­νίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε, τον μετέτρεψαν σε αντικεί­μενο λατρείας των νεαρών Αμερικα­νών. Ο βίαιος θάνατός του προκάλεσε ε­θνικό πένθος στη νεολαία και συνέ­βαλε στο να μετατραπεί σε είδωλό της, ακόμη μεγαλύτερο απ’ όσο όταν ζούσε.

Ο πατέρας του, Γουίντον Ντιν, σε μία συνέντευξή του είχε σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του γιου του και διαβλέψει την επιτυχία του: «Δεν τον πολυβλέπουμε. Είναι, όμως, καλό παιδί ο Τζίμι μου. Ένα καλό παιδί και εί­μαι υπερήφανος για εκείνον. Δυσκολεύεσαι λίγο να τον καταλάβεις, είναι αλήθεια, αλ­λά είναι άντρας με τα όλα του και κάποια μέρα θα αφήσει τη σφραγίδα του. Προσέξ­τε τι σας λέω, το αγόρι μου θα αφήσει τη σφραγίδα του...».

Αμερικανός ηθοποιός, με σύντομη καριέρα, που έγινε σύμβολο της «επαναστατημένης» νεολαίας της δεκαετίας του ‘50 και η λάμψη του φθάνει μέχρι τις μέρες μας. Από τις θρυλικές μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ο Τζέιμς Μπάιρον Ντιν (James Byron Dean) γεννήθηκε στο Μάριον της Ιντιάνα στις 8 Φεβρουαρίου 1931. Γιος ενός απλού οδοντοτεχνίτη, έχα­σε σε ηλικία οκτώ ετών τη μη­τέρα του, Μίλντρεντ, και ανα­τράφηκε από τους θείους του.

Οι τρεις ται­νίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε, τον μετέτρεψαν σε αντικεί­μενο λατρείας των νεαρών Αμερικα­νών. Ο βίαιος θάνατός του προκάλεσε ε­θνικό πένθος στη νεολαία και συνέ­βαλε στο να μετατραπεί σε είδωλό της, ακόμη μεγαλύτερο απ’ όσο όταν ζούσε.

Πηγή: Σαν σήμερα

Μπορεί να έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια από τον θάνατο του James Dean, όλα όμως δείχνουν ότι το είδωλο του «Επαναστάτη χωρίς αιτία» παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλές. Ακόμη και σήμερα, μάλιστα, νέοι ηθοποιοί νιώθουν ιδιαίτερα κολακευμένοι όταν τους αποδίδεται ο τίτλος «ο νέος James Dean».

Παρόλα αυτά ο Dean προτάθηκε δυο φορές για βραβείο Oscar, καθώς και για άλλα βραβεία. Σε αναγνώριση, μάλιστα, του ταλέντου του το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στη 18η θέση της λίστας του με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

Γνωστή ήταν, εξάλλου, η αγάπη του για την ταχύτητα και τα γρήγορα αυτοκίνητα, η οποία και οδήγησε στο θάνατό του με την αγαπημένη του Porsche 550 Spyder. Ενδιαφέρουσα είναι, ακόμη, η ιστορία σχετικά με το αυτοκίνητο αυτό, το οποίο «συνεχίζει να σκοτώνει» ακόμη και μετά το θάνατο του δημοφιλούς ηθοποιού.

Όταν, λοιπόν, γνωστός συλλέκτης αγόρασε το –κατεστραμμένο πλέον- αυτοκίνητο για 2.500 δολάρια, ο μηχανικός που είχε αναλάβει να το μεταφέρει έσπασε το πόδι του όταν ένα κομμάτι του αυτοκινήτου έπεσε πάνω του. Στη συνέχεια, το αγωνιστικό αυτοκίνητο στο οποίο είχε τοποθετηθεί η μηχανή της μοιραίας Porsche είχε ένα τραγικό ατύχημα με αποτέλεσμα ο οδηγός του να σκοτωθεί ακαριαία.

Όταν ο συλλέκτης αυτός πούλησε τα λάστιχα, το αυτοκίνητο στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν καταστράφηκε και, επιπλέον, όσοι κατά καιρούς προσπάθησαν να κλέψουν ένα κομμάτι του για αναμνηστικό τραυματίστηκαν σοβαρά. Εν τέλει το αυτοκίνητο κατέληξε σε μια έκθεση για οδική ασφάλεια έως το 1960, προκαλώντας επίσης πολλά προβλήματα και ατυχήματα κατά τη μεταφορά του. Τα ίχνη της Porsche έχουν χαθεί έκτοτε.

Πηγή:tvxs