Ο Ευγένιος (Εζέν) Ντελακρουά (Eugène Delacroix) είναι ο κορυφαίος γάλλος ζωγράφος του Ρομαντισμού.­ Εμπνεύστηκε τα θέματά του κυρίως από ιστορικά ή σύγχρονά του γεγονότα (όπως η Ελληνική Επανάσταση), αλλά και από τη λογοτεχνία, ενώ η επίσκεψή του στην Αλγερία και το Μαρόκο το 1832 του έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθεί και με εξωτικά θέματα. Ο Ντελακρουά άντλησε πολλά στοιχεία από τα έργα των συγχρόνων του Τζον Κόνσταμπλ, Τεοντόρ Ζερικό και Αντουάν-Ζαν Γκρο, αλλά και από παλιούς δασκάλους, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Ρούμπενς και ο Νικολά Πουσέν. Με την τεχνική του στον τομέα του χρώματος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη τόσο του ιμπρεσιονισμού, όσο και του μετα-ιμπρεσιονισμού.

Το 1822 εκτέθηκε στο Παρισινό Σαλόνι ο πρώτος αξιόλογος πίνακάς του με τίτλο «Ο Δάντης και ο Βιργίλιος στην Κόλαση» («Dante et Virgile aux enfers»), εμπνευσμένος από τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη. Το δραματικό γεγονός εκείνης της χρονιάς, η σφαγή των Ελλήνων της Χίου από τους Τούρκους (30 Μαρτίου 1822), ενέπνευσε στον Ντελακρουά τον μεγάλο του πίνακα «Η σφαγή της Χίου» («Scènes des massacres de Scio»), που εκτέθηκε για πρώτη φορά στις 25 Αυγούστου 1824 στο Παρισινό Σαλόνι. Η αγέρωχη έπαρση των κατακτητών, η φρίκη και η απελπισία των αθώων Ελλήνων, και η λάμψη ενός απέραντου ουρανού δημιουργούν μία εκφραστική ενότητα που φανερώνει τον χαρακτήρα της μεγαλοφυΐας του καλλιτέχνη.

Στις 17 Μαΐου 1826, λίγες ημέρες μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου παρουσίασε στην Γκαλερί Λεμπρίν του Παρισιού τον πίνακα «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» («La Grèce sur les ruines de Missolonghi»), με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τον ελληνικό αγώνα. Η συγκινητική αλληγορία του Ντελακρουά μαρτυρεί το ενδιαφέρον των λαών της Ευρώπης για το ελληνικό δράμα, που συνέβαλε αποφασιστικά στην τελική ευόδωση του Αγώνα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Τα θέματα άλλων έργων του ήταν εμπνευσμένα από τον άγγλο ποιητή Μπάιρον, όπως ο πίνακας «Η Μάχη του Γκιαούρη και του Πασά» («Combat du Giaour et du Pacha», 1835). Φιλοτέχνησε επίσης μια σειρά από 17 λιθογραφίες για την εικοονογράφηση γαλλικής έκδοσης του «Φάουστ» του Γκέτε. Εμπνευσμένος από την Επανάσταση του Ιουλίου του 1830, που έφερε στον γαλλικό θρόνο τον Λουδοβίκο-Φίλιππο, είναι ο πίνακάς του «Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό» («La Liberté guidant le peuple»), που εκτέθηκε για πρώτη φορά την ίδια χρονιά και θεωρείται το πιο δημοφιλές έργο του.

Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1832 πραγματοποίησε ένα μεγάλο ταξίδι σε Ισπανία, Μαρόκο και Αλγερία, το οποίο επρόκειτο να επηρεάσει σημαντικά την εξέλιξή του ως καλλιτέχνη. Τον συνόδευε ο κόμης Μορνέ, διπλωματικός απεσταλμένος του γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου Φίλιππου στον Σουλτάνο. Μετά το Μαρόκο, το σχέδιο και ο χειρισμός των χρωμάτων από τον Ντελακρουά έγιναν πιο ελεύθεροι και η χρήση του χρώματος ακόμη πιο πλούσια. Χαρακτηριστικοί πίνακες αυτής της περιόδου είναι: «Οι Γυναίκες του Αλγερίου» («Les Femmes d'Alger dans leur appartement», 1834), «Φανατικοί της Ταγγέρης» («Fanatiques de Tanger», 1838) και «Εβραϊκός Γάμος στο Μαρόκο» («La Noce juive au Maroc», 1841).

Ο Ευγένιος Ντελακρουά πέθανε στις 13 Αυγούστου 1863 στο Παρίσι, σε ηλικία 65 ετών.

Πηγή: © SanSimera.gr

Στις 13 Αυγούστου του 1863, αφήνει την τελευταία του πνοή ο γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά, κορυφαία μορφή του ρομαντισμού και ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους όλων των εποχών. Οι εκφραστικές πινελιές του, που σόκαραν τους σύγχρονούς του, και η μελέτη του των οπτικών εφέ των χρωμάτων επηρέασαν βαθύτατα τα έργα των ιμπρεσιονιστών ενώ το πάθος του για τα εξωτικά θέματα ενέπνευσε τους συμβολιστές.

 
Ο Delacroix επηρεάστηκε από το φιλελληνικό ρεύμα της εποχής του και ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του είχαν πηγή έμπνευσης τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία και τα δεινά που έπληξαν τον σκλαβωμένο λαό. Ο Ferdinand Victor Eugène Delacroix γεννήθηκε στις 26 Απριλίου του 1798 στο Charenton-Saint-Maurice της Γαλλίας. Ο πατέρας του υπήρξε μέλος της πιο βίαιης φατριάς κατά την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών του Διευθυντηρίου.

Ο Eugène Delacroix έρχεται στον κόσμο στις 26 Απριλίου του 1797. Το ότι επέζησε των παιδικών του χρόνων είναι ένα θαύμα αφού είχε καταπληκτικό ιστορικό ατυχίας: Ως βρέφος, γλίτωσε από πυρκαγιά η οποία του άφησε σημάδια στο σώμα και το πρόσωπο, γλίτωσε τον πνιγμό όταν βρέθηκε στη θάλασσα από αμέλεια της νταντάς του, ενώ γλίτωσε και από μια δηλητηρίαση. Επιπλέον, επιχείρησε να κρεμαστεί, χωρίς να επιθυμεί να αυτοκτονήσει, μιμούμενος αυτά που είδε σε μια έκθεση που έδειχνε κάποιον στην αγχόνη. Ένας τσαρλατάνος της εποχής πάντως αποφάνθηκε ότι ο πιτσιρίκος ακολουθούσε όσα του προδιέγραφε το ωροσκόπιό του: «θα γίνει ένας άντρας διάσημος, μα η ζωή του θα είναι σκληρή, βασανιστική και πάντα θα χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις». Μετά τις πρώτες σπουδές στο Lycée Napoléon, όταν αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος, μπήκε στο ατελιέ του βαρόνου Pierre-Narcisse Guérin ως μαθητευόμενος. Συμμαθητής του ήταν ο Ary Scheffer με τον οποίο διατήρησε ανταγωνιστική σχέση για όλη του τη ζωή. Ολοκλήρωσε το πρώτο του σημαντικό έργο, Δάντης και Βιργίλιος, στο δικό του εργαστήριο.

Όταν το είδε ο Guérin, εξαγριώθηκε και του είπε ότι ήταν παράλογο, απεχθές και υπερβολικό. Παρόλα αυτά, το έργο ενθουσίασε όταν παρουσιάστηκε σε έκθεση στο Salon το 1822. Η ελληνική επανάσταση που μαίνονταν ενέπνευσε τον ζωγράφο που δημιούργησε ορισμένα από τα κορυφαία του έργα. Ο πίνακας «Η Ελλάδα θρηνεί στα ερείπια του Μεσολογγίου» και άλλα μικρότερα έργα εμπνευσμένα από τους ελληνικούς αγώνες παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση τα έσοδα της οποίας πήγαν στους αγωνιζόμενους Έλληνες. Η έκθεση αυτή είχε τεράστια επιτυχία και πλήθος κόσμου έσπευσε να την επισκεφτεί. Τον επόμενο χρόνο δημιούργησε ένα ακόμα σημαντικό έργο του, τον «Σαρδανάπαλο» από το δράμα του Λόρδου Βύρωνα, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα. Μεγάλη γοητεία του ασκούσαν και οι ήρωες του William Shakespeare, του Sir Walter Scott και τουJohann Wolfgang von Goethe.

Το 1831 επανεμφανίστηκε στο Salon με έξι έργα του και μετά αποχώρησε για το Μαρόκο. Αρνήθηκε να επισκεφτεί την Ιταλία, φοβούμενος μήπως οι παλαιοί δάσκαλοι επηρεάσουν την γνησιότητα και την αυτάρκεια του έργου του. Συνέχισε να εργάζεται ακατάπαυστα, συχνά μεγάλα έργα με ιστορικό θέμα που εξίσου συχνά γινόταν δεκτά στο Salon όχι με ιδιαίτερη θέρμη. Το 1845 προσλήφθηκε για να διακοσμήσει τη Βιβλιοθήκη του Λουξεμβούργου, το 1847 την αίθουσα των υπουργών, την οροφή της Πινακοθήκης του Απόλλωνα στο Λούβρο το 1849 και αυτήν του Salon de la Paix του ξενοδοχείου Hôtel de Ville το 1853.

Ο Eugène Delacroix έφυγε από τη ζωή στις 13 Αυγούστου του 1863. Τον επόμενο χρόνο εγκαινιάστηκε έκθεση των έργων του στην Boulevard des Italiens, η οποία περιελάμβανε 174 πίνακες (οι περισσότεροι μεγάλων διαστάσεων) και 303 σχέδια και λιθογραφίες, στην οποία έγινε εμφανής στο ευρύτερο κοινό η ακούραστη δημιουργικότητά του καθώς και η εξαίρετη χρήση εκ μέρους του των χρωμάτων. «Ο Delacroix ήταν παθιασμένα ερωτευμένος με το πάθος, αλλά ήταν ψυχρά αποφασισμένος να εκφράσει το πάθος όσο πιο καθαρά γίνεται» είπε γι’ αυτόν ο Charles Baudelaire.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Πηγή : tvxs