Κάποτε είχα γνωρίσει έναν πολιτικό, Βασίλης το όνομα του.

Όταν πρωτογνωριστήκαμε που λέτε και πάμε σ' ένα εστιατόριο. Κι εκεί που μας οδηγούν στο μπαρ, ο Βασίλης αρχίζει: «Δηλαδή πόση ώρα θα περιμένουμε στο μπαρ; Αφού πήρα κι είπατε δεν χρειάζεται να κλείσω. Δεν ξέρετε ποιος είμαι εγώ, να μας βρείτε αμέσως ένα τραπέζι, αλλιώς θα σηκωθούμε να φύγουμε! Δεν έχετε;! Είστε απαράδεκτοι, σήκω μου λέει, δεν ξαναπατάω στο βρωμομάγαζό σας ρε!!!».

Να μην τα πολυλογώ, μετά από λίγες μέρες ο Βασίλης τα πήρε με τον συνάδελφό του ταξιτζή που δεν είχε ρέστα από 50ευρω, μια άλλη μέρα ωρυόταν σε ψιλικατζίδικο γιατί η κυρία μπροστά του αργούσε με την πιστωτική κι άλλη φορά έκανε κακό χαμό σ' ένα φανάρι, ούτε κατάλαβα γιατί ακριβώς, ή την φορά που είχε πάει κάτι ούρα για εξετάσεις στο νοσοκομείο –ένεκα οι δημόσιες σχέσεις, που τα βάζεις και αυτό. Μια ωραία πρωία, λοιπόν, οι δυο μας ήμασταν, του λέω «τα νεύρα σου μου 'χουν κάνει τα νεύρα τσατάλια, τέλος η «ένδοξη» γνωριμία μας». Παραδόξως, ο Βασίλης περιορίστηκε σ' ένα μορφασμό τσατίλας κι έφυγε αθόρυβα. Ούτε φωνές, ούτε σκηνές, ούτε τίποτα. 

Μετά από καιρό, κατάλαβα. Ο Βασίλης φτιαχνόταν να νευριάζει μπροστά σε κόσμο. Άπαξ και είχε κοινό, την έκανε τη σκηνή για ψύλλου πήδημα, καμιά φορά και χωρίς καθόλου ψύλλου πήδημα. Ήταν ο τρόπος του να προσελκύει το ενδιαφέρον. Και βέβαια κρατούσε την απόρριψη Μανιάτικο.

Μήπως Βασίλη Βάρσο κάνεις κι εσύ το ίδιο; Θέλω να πω, τη μια με περιφερειάρχες και προέδρους, την άλλη με διευθυντές εκπαίδευσης, την τρίτη με ιερείς σε αγιασμούς, ή την κυρία στο Δημοτικό Συμβούλιο που σηκώθηκες να βιαιοπραγήσεις απέναντι της, πιο παλιά σε θυμάμαι, έχουμε τρελαθεί να σε βλέπουμε να τα παίρνεις στο κρανίο on camera, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς σου φταίει. Δηλαδή, άλλοι πολιτικοί δεν έχουν παρόμοια ή και μεγαλύτερα προβλήματα από σένα; Δεν κάνουν έτσι όμως.

Απ' την άλλη, βέβαια, ίσως κάνεις καλά και πουλάς νεύρα. Τόσοι και τόσοι ακολουθούν την ίδια συνταγή, χαμένοι δεν βγήκαν. Τους επιβραβεύει κι ο Έλληνας που γουστάρει ως φαίνεται τη μανούρα κι επιβραβεύει τους τσατίλες, βλέπε Άδωνι. Τουλάχιστον, όμως, βρε Βασίλη, βρες καλύτερα ερείσματα, να καταλαβαίνουμε κι εμείς γιατί τα παίρνεις, να μην καρφώνεσαι.

ΥΓ: Σκέφτομαι να αρχίσω κι εγώ να τα παίρνω μπροστά σε κάμερες μπας και γίνω διάσημη, μιαν ώρα αρχύτερα.